20
Nullam vero haec collocatio offensionem habet in melicis numero perplures versus continuato, velut Ant. v. 601. zllναἀαινιν †οσπi»εένν τι*εέμοτιιι ⁴⁸⁶μα. Der Grund iſt bekannt: durch den Widerſtreit des metriſchen und ſyntaktiſchen Abſchluſſes erhält das ſo abgetrennte Nomen eine hör⸗ fälligere Betonung. Endlich begünſtigte die Corruptel noch der Umſtand, daß der Dichter bei dem zweiten Nomen(zi«s) den Artikel verſchmähte, eine Erſcheinung, die bei Sophokles nicht ſelten iſt. Der Kürze halber mag wieder auf die bei Dindorf a. a. O. 324 geſammelten Beiſpiele verwieſen ſein, welcher vorausſchickt: ‚Denique notandum est non raro duo vocabula ita coordinari, ut alteram cum arti- culo, alterum sine articulo dicatur-:
Et haec quidem Henseus recte iudicare videtur. Sed quae sequuntur falsa sunt. Oöre mloëros enim delendum esse putat. ‚Hier, inquit, wo der Chor das Auf⸗ und Niederſchwanken des an Glück und Unglück ſo reichen Lebens des Herkules im Auge hat, kann die Vorſtellung von dem im Reich⸗ tum beſtehenden Glücke keinen Platz haben. Dies zeigt ſchon der Gegenſatz„„es. Zweitens aber ſind die Worte oöre ν 0s verdächtig, weil die Concinnität im Falle ihrer Ächtheit einen Gegenſatz zu»os erheiſchen würde. Drittens würden wir im Falle der Achtheit von oöre 405108 entweder in der vor⸗ aufgehenden Strophe oder in der Antiſtrophe einen analogen Gedanken erwarten müſſen. Denn, wie gleich erhellen wird, die Epode iſt das genaue Gegenbild der beiden voraufgehenden Strophen.“ Mitto dicere poetam studio quodam atque consilio voces infelicitatem exprimentes cumulare, quo acrius Deianiram moneat, res adversas esse praeterituras, hoc dico nihil aliud. quod quidem ad oure 71105og attineat, nisi ea, quae iam supra in antistropha 6 verbis 315 2711 1— 14ευο prolata sint, ab choro epodo incipiente pronuntiari. Nam 1oετισ vim habet verbi αωααe⁴, cum haec, ex illo quasi fonte evadat. Quamquam vocabula 0ure Mlodrog ita premenda non
sunt, ut ouπ..»o.. obre xi Oeg, quoniam Deianira Herculem in adversis rebus iam esse arbitratur.
dꝗ ⅜φ Sέμαφα, ν Reεεεεᷣςρνεα Iauloειν 18 2α σιέιοιεέςασα 1 αμα εένμœανανᷣ non cum antecedentibus, scilicet cum„dF, 2n Oes, 100108, coniungenda sunt, sed cum verbis sequentibus Naldetν es zul 91εεμςσια. Ad Hiaꝭ 2 14ν supplendum est. Quod nihil offensionis habet, praesertim cum 10% 1ειν, 16 dε verbo 500 iam supra indicatum sit. Ceterum perfectum αάαά, quod indicat actionem abeundi exactam esse, usurpatum est, ut exprimeretur, celerrime gaudium et maerorem decedere i. e. vix res bonae et adversae accesserunt, cum iam decesserunt. — Ad 0rεσοασ um Hermanno suppleo ⁰,=x-α⁴οειιμ.— Aqao cum 5α☚lε et cum&nονιααι iungo.—
Summa totius enuntiati haec est: neque adversae neque bonae res semper manent, sed nunc hic, nunc ille gaudio et maerore afficitur.
v. 138. α rai 0 1e ³ναωεεσαηιασισν 2εέ̈ꝓν τ⁴ͥν eν Oνενν.
Relativum α ad id referendum est, quod antecedit, hominum fortunam vicissitudini esse subiectam. Cui haec verba tribuenda sint, infra²) exponam. Accusativum 1e μαœme pro vocativo positum esse statuit Wunderus; quod per leges grammaticas licere recte monet. Vide Kruegeri gramm. Partis II, 45, 2, 6.
Vocabula 190* aley difficultatem praebent. Zippmannus non dubitat demonstrativum zdde cum relativo d coniungere et ad eam sententiam referre, quae supra exposita est, Perpe- tuam esse malorum et bonorum vicissitudinem. Contra Henseus 1⁴ε nullo modo servari posse putat. Et hoc quidem recte; sed causam, quam attulit, non probo. Antistrophae 6½ enim verbis: P.Hι„do ⁴ν d*εοεοεν eAnidæ rdr αναα IOi*να ο⁵εέ) non sum commotus, ut pro 1⁶⁷ alεν substituerem zε⁶eυαισννᷣ immo hoc moneo ea quae sequuntur: ε τiν olοe
T6νmνοσσ mZꝛiſm ρουον εldev; sanum sensum non praebere, nisi Deianira antea admonita sit, ut bene speraret.
¹) Hanc vocem poëta in ea parte chori cantici profert, quam nos antistropham esse 6 censemus. ²) conf. paginam 22.


