19

omnibus maerorem et gaudium advolvunt). Hac Willei emendatione recepta et aoristus eνιμαe aoristo ènewiνlαςεᷣ optime respondet, et Juppiter, quippe qui ππμαυνια τανω[ominetur, non modo impertit fortunam doloribus vacuam sed etiam circunducit maeroren et gaudium. Ex auννιυωνõ"aGutem, quod ad olov dοναιον σιοοε αέαεννιοοι supplendum est, facile zuν⁴oνοσιmν oriri et in poetae ipsius verba irrepere potuisse concedes, praesertim si pluralem 164ενυοωι non longius a verbo zοναεν quam S⁴ασ Koοεᷣ abesse respicias.

Ceterorum codicum scripturam: du ν ô W0¹.αοό⁴ 6σ mιοσσωιοoν dο- ⁷0 6⁷G ³ες ε4ενιμ

quam Dindorfius ¹) in ed. Ox. III recepit, ob eam causam probare non possum quod etiůwuedoν a Sophocle intransitive usurpatum non repperi.

Forsitan quispiam a scholiasta, quem enl cum zuνdoe non esse coniungendum putasse ex mutatione νααœαν hoapparet, deceptus dixerit tmesin verbi emν³ααε ferri non posse. At Sophoclem saepe praepositionem a verbo suo secrevisse Schillingius in progr. gymnasii cath. Oppelensis, quod prodiit anno 1883, triginta et tribus exemplis demonstrat).

Quod pertinet ad similitudinem olov deαντον etc., ursae sidere poëta utitur quod»συνxαœά ε 160⁊„ Oιεινεται mτν⅔ 2πνσσσ ideoque propter facultatem omnia videndi quasi causa rerum, quae hominibus accidunt, esse videtur.— Tertium, quod vocant, comparationis est Jovis et arcti continua vis hominum fortunae commutandae.—

dναισι ⁶τοσαἀ⁴́ε 2εεέαοι: ‚ursae curva itinera pro ursa ipsa dictum est.

8T.

Epodus, cuius priorem periodum toti choro tribuendam esse infra ⁴) docebimus optime excipit ea quae ultima antistropha 6β continentur: non modo continuam esse fortunae vicissi- tudinem, sed etiam saepe subitam. Herculem igitur, si tunc in adversis rebus versetur, brevi beatam vitam acturum, non esse desperandum, praesertim cum filius sit Jovis, r5i dντα 0ενυοωπιτιοσ ⁵Ʒασεας.

v. 133. 4(νεει vνα⁴ϑ˙ρ O“ ley ⁴ d⁵ S0010701 obTe ai¹Oεs Obrε 1πιν.. Pro sν ν codices exhibent α‿ν. Atque Meinekio ⁵) qui dubitat,„num poëta rarissimum noctis epitheton lα, quo nusquam alias usus sit, bis in eodem carmine posuerit plane assentimur. Quod autem idem veretur, ‚ne αοα ex principio carminis huc illatum aliam vocem ad oppositionis rationem fere necessariam expulerit“ non philosophi, sed poëta verba tractari moneo. Accedit, quod Meinekii coniectura dνε ⁴αο ννν α obte»òs longius discedit a libris manuscriptis neque litterarum similitudine commendatur. Neque dubito adstipulari Henseo, qui emendationem suam leν his verbis in pag 14 confirmare studet:„Die Verſchreibung wurde nicht nur durch die Reminiſcenz, durch den Dorismus, ſondern auch dadurch nahe gelegt, daß der Artikel von ſeinem Nomen durch das Ende der Reihe getrennt iſt, eine zumal in meliſchen Reihen häufige Freiheit, die ſich Sophokles bekanntlich dreimal ſogar am Ende des jambiſchen Trimeters geſtattete. W. Dindorf(Lex. Soph. 328):

¹) Dindorfius locum ita vertit: ‚sed maeror et gaudium ad omnes in gyrum circumeunt.“ In ed. Teubneriana coniec- turam Hermanni erut i**ειααα εα Ʒάαραeν recepit.

²) conf. Kruegeri grammaticae partis primae§ 42, 5, 22.

³) conf. ea, quae scholiastes ad hunc locum affert.

4) conf. huius commentationis paginam 21.

⁵) conf. anal. paginam 291.