Aufsatz 
De Sophoclis Trachiniarum parodo
Entstehung
Einzelbild herunterladen

18

dir, dennoch aber werde ich das Widerſpiel halten. Ut coniecturam suam probet, in pag. 21 haec affert: ‚Nichts begreiflicher, als daß die jugendlichen Sprecherinnen ein Bangen erfaßt in dem Moment, wo ſie, die unerfahrenen, der Herrſcherin ihre Anſicht entgegenzuſtellen im Begriffe ſind. At poetam virgines Trachinias Deianirae non obnoxias, sed amicas, quae dominam non metuunt, finxisse, iam ex verbis insequentibus: αuddo dr dοεν εαινηι ευ eſαιeν vOrνα 0*6) elucet. Et Nauckius in editionis huius fabulae pagina 16 haec affert: ährend Sophokles in der Regel Geſchlecht, Alter und Stand des Chores dem Protagoniſten anpaßt, hat er hier jüngere Freundinnen der Deianira, dazu auserſehen, einmal weil verheiratete Weiber, die ihre eigenen Sorgen habeu, zu leben⸗ digem Gν⁴⁵αιτααοσνενν öhich weniger eigneten, ſodann weil die innige Beziehung zu jüngeren Freun⸗ dinnen durchaus der Rolle entſpricht, welche der Deianira im Stücke zufällt.

Fr. Martinus in Friedr.-Wilh. gymn. Posan. programmatis, quod prodiit a. 1858 pag. 36, ut metricam offensionem tolleret, hunc locum sic corrigere studuit:

0 errνννeeᷣ ονo 9˙0 TOIa 1⁴έιν αἀνιd§dνο⁶⁶ςσσ.

Quam Martini coniecturam, cum nihil offensionis habeat, probo.

Ceterum ad aιιιμέιναοωνα εα τωνσςα conf. Krueg. gramm. partis II. paragraphum 47, 21, 1, 2.

V. 125. vdo ou* d/νπνπ εέυ Ari⁶α 1* dνακςσσe To*æi g'. Hunc locum sic con- struas:&œ ydo 06 10ν 0'αmπαοποει 22εα αeν d.ꝓνα⁴e Particula od infinitivo Toi*να attribu- enda est. Ad infinitivum autem ex verbo dicendi pendentem apponi non particula 1, sed od notum est. Totum enuntiatum T yd voνal 0 continet ea, quae chori dux se adversa prolaturum esse dixit. Verbo œeα vi quadam repetitur oloœ, quod autecedit: Ich erkläre nämlich, ich behaupte, daß es nicht notwendig iſt, daß du die Hoffnung auf Gutes verminderſt.

G.*εποινπονέιι Henseus praeter alios locos Sophoclis, Ai. b. 788 affert, ut d*ποπουει onterere ab Nauckio in suspicionem vocatum defendat.Bei a*τοτου⁴ ανν⁴,quod in Ai. v. 788 invenitur, inquit in pag. 23, liegt die nämliche Perſonifikation zu Grunde wie in 00½ ο ,O ida. 1 ααἀe.

v. 127 sqq. ³r⁴νννπα 7d 000» doꝗπρα τοα νωιν αάαεdðς ερπιαe eυααάαοςα Koovtdas. Wunderi explicatio particulae 0d⁶ν, quam probo, haec est: ne is quidem, cuius summa est potestas, Juppiter, ut nullis doloribus mortales laborent, perficere potest.

ε⁵αᷣe. optimi codices praebent erιμαe; sed omnes editores, numero coacti id cor- rexerunt in εrπιιια⁴ε.

v. 130 sqq. ν επ nuud*εάαe ταασ 2r³ανασεν oo dνκι 9ροσꝙσέε 264⁸ενιι. Hermannus pro 7riνιμαα εααἀαο̈, quod Laurentianus A exhibet, miε να ⁷άαο̈αeν proponit. Quod veram scripturam esse ex scholiastae adnotatione: Tiνιμα Ʒ*, dντε τον τά⁷αισelucet: Sed doctissimus ille vir eorum quoque, quae sequuntur, verborum σι νυηονοσοον‿‿ 2⁴μιειναοο scrip- turam codicum retinendam esse censet atque totum locum sic interpretatur: sed quasi(0⁷⁰) quaedam ursae rotationes omnibus volvendo afferunt maerorem et gaudium.: Sed haec ex- plicato mihi non placet. Nonne enim Juppiter, qui nominatur: d παφννια τναμ⁴ναυνν sed quasi quaedam ursae rotationes hominibus maerorem et gaudium afferunt? Nauckius et Henseus, qui Hermanni iομαα᷑ mνα ı probant, pro 0loy substituunt léy. Sed tantum abest, ut ita tollatur, quod nos ad Hermannum vituperandum commoverit, ut illud vitium augeatur. Atque recipio coniecturam Willlei ¹), qui ita, legit:

22 end riα zx T1.εσe ndα m μυσεν ν do- 2roν τνιυοꝓeες 21e90. i. e. sed.(sc. Juppiter) maerorem et gaudium omnibus advolvit ut ursae curva itinera(sc.

¹) conf. Willei dissertationem, quae inscribitur: de nonnullis Sophoclis locis. Berol. 1877.