17

Parisinus Nr. 2712, cui magna fides tribuitur, hanc lectionem ab Ellendtio propositum tradidit. In forma autem adiectivi νανκ⁴ανκνοσ nihil offensionis est. Compositum enim est ex— α (= G*αᷣe)— 4⁴ναι Apocope autem litterae in dr, zard, α, απ, rrd apud poetas haud aro invenitur, etiamsi has praepositiones vel adverbia sequuntur verba consonante incipientia. Ex drd igitur fit a, cuius ultima littera„e in„α aute„πι mutari necesse secundum leges grammaticas ¹). 2...

Aunlarznros igitur est idem ac randawiros atque α— aunrlaantos contrarium est adiectivo ανπ⁴eννυνο sive drmddνινιοε ²). feανeos autem significat eum, qui in errorum ductus non est vel duci non potest. Quae versio, quod sensum attinet, non discrepat ab Her- manno qui dαeνάιleνme sic interpretatur: non aberrantem a scopo. Refero hoc adiectivum ad Herculem, qui vitam aerumnosam et erroribus plenam ab deo quodam adiutus bene degit.

ibid. ⁶ς dictum est pro ατν eodem sensu a poetis tragicis usurpatur viy. De voce Gꝓ†.%ς conf. Kruegeri gramm. partis secundae§ 51, 1, 14.

vr..

v. 123. G„ Ar⁴μιένμσσέμνσα d οεα νέν, di 9* 010. Codex Laurentianus aliique erte- 11εέραμέισς ⁴e, Venetus Nr. 617 à*τ³ια.ιιομνα σςei exhibent, in Parisino Nr. 27 11 ad ,O“ adscriptum est in margine Gιπ. Atque Venetus et Parisinus, etiamsi minoris pretii sunt, tamen hoc loco non sunt neglegendi, cum lectionem simillimam Laurentiano eamque meliorem praebeant. Sed veniamus ad singula. Ad Gν επηαέαεαοα̈νιαα ι WZunderus in libri, qui emen- dationes Sophocleae“ inscribitur pag. I1 haec adnotavit: ‚Quis dubitat, quin scripserit Sophocles 65„ iμι νέόιέιμφμιμμμα σνν˙ Vereor, ut hoc probabile sit. Nam de tali praepositionis ent usu, gram- matici, quos adii, Kruegerus et Curtius, nihil docent.— Quo referam iam supra ³) explicavi—. Maiorem difficultatem praebet ddeid. Sunt qui eεα pro numero plurali adiectivi„ς habeant; alii ddεα(ex 20eενςε) eiusdem numeri proferunt. Sed et repugnat utraque forma pluralis, dico ddei et εια, legibus grammaticis et εα ob eam quoque causam ineptum est, quod, ita si scribi- tur, tollitur oppositio, quae particula(⁴ ν— ds aperte indicatur. Ellendtius, cuius explicatio haec est: ‚bene tibi volo, sed tamen contradicere comiter audebo' αeic« numerum singularem ab „dug esse putat et subaudit ονά sive sint. Sed Kruegerus in gramm. partis secundae paragrapho 62, 1 dicit: ‚Die Auslaſſung der Kopula iſt im allgemeinen bei Dichtern nicht ausgedehnter als in Proſa.“ In prosa autem oratione nullam aliam formam nisi eori excidere constat. Quae cum ita sint, pro dαei poetam aliam vocem scripsisse verisimile est. Eorum autem, qui ab tradita huius loci scriptura decesserunt, multos, ut Musgravium, Subkoffium id effugit, quod antistropha strophae in supremo membro primi versus non respondet metro. Quin etiam Din- dorfius in ed. tert. Ox. profitetur: ‚quod syllabae longae, a qua Ʒdei« incipit, brevis in stropha respondet, nullius est momenti, quum Sophocles in hoc genere minus deligens quam Aeschylus fuerit. Sed Henseus recte dicit:„Wir denken hier iſt die Sachlage einfach genug: wo zu dem dop⸗ pelten Bedenken, welches die Erklärung einer Stelle in grammatiſcher und ſtiliſtiſcher Beziehung zurück⸗ läßt, noch ein wenn auch noch ſo geringer metriſcher Anſtoß kommt, darf eine konſequente Kritik an der Verderbtheit der Ueberlieferung nicht mehr zweifeln. Die richtige Lesart aber kann nur diejenige ſein, welche alle Bedenken, das metriſche, wie die... grammatiſchen beſeitigt.“ Paulo autem infra in hanc emendationem incidit:.

60„&‿ιιισέόιέα σς—0 deεεςσα εν, dντiαᷣ νοεσσ et locum ita vertit: ‚indem ich deswegen einen Tadel ausſpreche, ergreift mich zwar ein Bangen vor

¹) conf. Curtii grammaticae paragraphum 64 et paragraphum 51.

²) Vituperandus mihi esse videtur Carolus Schindler, qui in dissertatione, quae inscribitur: ‚de Sophocle verborum inventore. Vratislaviae 1876.“ d.ναιμμμιαἀ̈νννν⁸ idem esse contendit atque G.νναησαι⁵mσάιο⁸.

³) conf. paginam 10. 7