15

z6 intersit, nemo erit, quin videat. Zippmannus autem ac similiter Blaydesius Britannus de aperto mari cogitantes, his participiis, fluctuum decessum atque accessum,„Ebbe und Flut’ con- tinua vicissitudine atque necessitate quadam sese excipere volunt exprimi. Quod quanto- pere a vera re abhorreat, vel ex uno mari Cretico verbis sequentibus allato apparet; nimirum nusquam in mari Mediterraneo maris qui dicitur accessus decessusque,„Ebbe und Flut', reperi- tur.(cf. Supan, Grundzüge der phyſiſchen Erdkunde. Leipz. Veit 1884. pag. 161.„In Binnen⸗ meeren iſt die Flutgröße ſo gering, daß man dieſen die Tiden ganz abſprach. An der Oſtſeeküſte der Adria beträgt ſie z. B. durchſchnitlich nur 0,16 m). Neque quisquam est, quin hic procellis maris fluctus effici videat. Ac ne H. Schmidtii(Synonymik der gr. Sprache I, pag. 403) quidem pro- babilis videtur sententia, qui participiis illis idem putat significari, quod nos, ‚gehend, i. e. fort⸗ gehend und herankommend“ dicimus. Quam significationem subesse negamus. Nam primum dece- dendi et accedendi notiones, ut Billerbeckius arbitratur, accuratius erant indicandae, cum in Sœlvety verbo et incedendi et accendendi insit vis, nec entενα contrarium motum satis signi- ficet, licet amπιςνα quidem verbo v. 136 exprimatur contrarium. Hoc enim 1oco àραα• 9*αlαε, 1 dε entoxerch idem esse quodprotinus abiit et alteri accedit' consentaneum est. Deinde luce est clarius tota sententia non tam decessum et recessum quam multitudinem atque vim fluctuum describi: conf. 70410, de⁴eνμααανιοο(I13) r01⁶πτπ, 0%, ſ(I18), id quod a Schneidewino (in ed. I) recte adnotatum videmus. Deinde non dicitur Borea flante cedere fluctus, Noto re- cedere, sed aut Boreae aut Noti(——) procellis fluctus agitari. Denique in ertεν̈να verbo inest potissimum vis aggrediendi et ad hostem et ad pericula relata velut Od. 19, 445; Aesch. Prom. 116; deιυνοσν εmeηιαντιν τω ldνσιν Herod. 7. 145, neque atveu verbum eadem aggrediendi notione videmus carere; cf. II. 16, 751; Antigone 107. Quamobrem non dubito 5dνν ενα τᷣ cum Homerico illo Sν Ʒνi leναι conferre ita, ut νν participium aoristi effec- tivi quem grammatici dicunt participio praesentis niνr explicetur. Qua in structura, quia ze particula non superflua est, coniectura eιι⁶ινινέ displicet. Optativus 201% non in coniunctivum commutandus, quem Erfurdtius atque Hermannus probant.“

Hanc Eckardtii huius loci explicationem non plane comprobo. Cum docto illo viro optativum 10% non in coniunctivum commutor, ut Erfurdtius scripsit. Is enim in eo erravit, quod usum poetarum epicorum, qui coniunctivum post pronomina relativa vel coniunctiones non addita particula ponunt, a poetis tragicis quoque receptum esse putat. Etiam id Eckardtii comprobo luce esse clarius tota sententia non tam decessum et recessum quam multitudinem atque vim ſtuctuum describi. Sed in eo vituperandus esse videtur Eckardtius, quod Sαrν' eν 6rrα νεν cum Homerico illo 16ενααα conferre non dubitat. Quo autem modo optativus 70⁴ particula ν non addita explicandus sit, Eckardtius non dicit, quamquam hanc codicum scrip- turam servandam esse docet. Optativus autem 700¾ particula ν non addita nullo modo ex- plicari potest. Itaque Zippmanno auctore lego: Sαeνιν εκι⁴ετν e 6. Sed in eo cum Zipp- manno non consentio Srra et a*ιιουννια sibi opposita et poetam asyndeto usum esse. Mea quidem sententia Sr' cum substantivo auεœd ita coniungendum est, ut attributive, ut ita dicam, intellegendum sit; errον' hautem praedicative cum zoεμααα coniungendum est. Hoc modo participia praesentis sénιονι et aoristi 5⁴ëνν nihil offensionis habent. Hunc locum ita verto: Wie man nämlich des unermüdlichen Notos oder Boreas zahlreiche Wogen, die auf dem weiten Meere ſich erhoben und ſich in Bewegung geſetzt haben, anſtürmen ſieht, ſo ꝛc. Ad significationem participii Sαeνινν conf. Krueger. grammat. I, 556, 10, 1.

v. 116. 001 ³‿. ℳ particula apodosi ¹) inserta offensioni non est. Wecklinius ad hunc versum recte adnotat: ,In freierer Weiſe tritt an die Stelle der Syntaxe die Parataxe“. Sae- pissime ò haud secus usurpatum inveniri apud Homerum, cum res inter se componantur, no- tissimum est.

¹) conf. Curtii gramm. paragraphos 628, 2 et 519, 5, I.