14

feſt an freundſchaftlicher Hoffnung' in medio cantico posita est. Poetae sibi praescripserint licet. ut summam sententiarum in medio carmine ponerent, certe Sophocles hic illam legem non neglexit. Nam stropham et antistropham α quasi separatam cantici huius partem esse ne Henseus quidem negat. Sed poëtas in mediis carminibus alias summam sententiarum semper proferre, nemo serio contendat. Apud Pindarum quidem id, in quo poòëta praecipue versatur, saepissime in extremo carmine invenitur.

Hac ommentatione iam paene perfecta etiam Eugenium Eckhardt ¹) Henseum secutum non esse video, cum diceret: ‚sed qui totius carminis sententiam principalem, qua humanarum fortunarum vicissitudo sempiterna illustratur, tum hanc sententiam consilio variatam et repe- titam pernoverit, non dubitabit, quin stropha et antistropha altera necessario vinculo inter se sint iunctae'. Atque Eckardtius similes atque ego causas affert, e quibus Hensei sententiam falsam esse elucet. Sed haec quidem hactenus, nunc ad singula transibo.

VIII.

V. 112. dοrε pro deꝓπο dictum est ut saepe apud Homerum.

ibid. ιανκισ ꝑ»rον 7 6⁰ 6ꝙqdX:· Commode Wundero in mentem venit Iliados libri II versus 396 et 397.

10„ οuνπτore zu⁵μœαα deinrer mυκνοsοeēν dνενιρυ 51*% ⅜φν εκeϑν*⁷ ν α νένιωνισαα Sed illum in eo errasse puto, quod et Homeri verba ⁹⁶τυωπ‿ννεέιαων et Sophoclis dx‿ανιο l„ιον 9096 genetivos absolutos esse dixit. Aptius mihi esse videtur haec verba habere pro genetivis subiectivis ²), qui ex eusuue haereant. Quod non modo usu Homerico verbi vdε‿εαα defenditur, sed etiam eo, quod genetivi inter rodla et zu‿ᷣ Positi artissime cum ‿ et ziααœνα nec- tuntur. Genetivi autem qui dicitur absoluti vis praecipue in eo est, quod haud ita artis vinculis cum substantivo aut verbo coniungitur.

ibid.)„6rονι 5ειι Eckardtius recte monet non dici Borea flante cedere fluctus, Noto recedere, sed aut Boreae aut Noti procellis fluctus agitari.

ibid. 5οε. de hac genetivi forma vide Kruegeri grammaticae partem I, 15, 4, 1. Ceterum Notus Boreasque venti vehementissimi habebantur et periculosissimi navigatoribus metuebantur.

v. 114. Libri 2d⁵α 260οι mαπινι metro corrupto tradiderunt. Itaque Erfurdtius addidit er, quod facile prae 2οέα a librariis propter similitudinem syllabae et et praepositionis 8„ praeteriri potuit. Quae Erfurdtii mutatio, quia lenior est, Brunckii lectioni, qui verba in hunc modum transposuit: æuõε ꝛisiara 110„1% praeferenda esse videtur.

v. 115.„⁴νινο ꝙ*ιονια 2ν L00 codices exhibent. Eckardtius in pag. 7 eius commen- tationis, quam supra nominavimus, fere hoc scribit:„Congeramus;......... singulorum de eo loco opiniones. Codicis L. scholiastes haec habet: αη Yαν d„ 1½ εροοσν νμαάηια ο 14‧νν 1n„ Jdτταν 7. Nörον πυηεονιοσ„ B060d, 10 9⁸ eu⁵⁵ατεν 2 4ĩ dοι⁴⁶μννοα 11 98 2nreOOεενd, 051 2α τ HOαzlbc, 2μρσι 1⁴ usluyds 1..αέον 0 Hευν τι—ταν ουσπμναμ, ½0 ν αἀ̃6εμιέκνοων G*πνπηνυι⁹. Quam participiorum Sανιν ευμινιαα ε explicationem omnes fere interpretes com- probant, ita tamen ut de singulis inter se dissentiant. Nam alteri euuxre 9⁴eι aεονα 1ε Pro enιιντααα ϑἀν ita dici contendunt, ut idem sit, duod zdμιαα ενιι⁶‿ννα εααα ⁶ἀνια εαα ασιςι εαιραινια. Quare Billerbeckius melius putat„αντια post antldvra positum placere, nam undas ante advenire quam rursus abeant necesse est. Benedictus: Srra haud dubie positum pro απσααντα, sicut scholiastes explicavit. Alteri ‚fluctus succedere fluctibus censent intellegi. Similiter Ellendtius (lex.) cedentes alter alterie; Wecklinus(in ed) Hor. ep., II, 2, 176, velut unda supervenit un- dam ad hunc locum affert. At quantum inter 2,νμάάαιά εννμμααν εmιντια vet 2⁴⁶μαιαα S⁴eνν εαιυμιντι

¹) conf. Eugenii Eckhardt, commentetionis quae inscribitur:„De temporum ratione, quae Trachiniis fabulae Sopho- cleae subest, et de eiusdem fabulae parodi contextu disputatur. Salzwedel 1809.“ paginam 11. ²) Miror quod Kruegerus in grammaticae II. parte 47, 5, 1 genetivos huiusmodi possessivos nominat.