13

VII.

01..

Priusquam ad alteram stropham et antistropham emendandam et explanandam proce- damus, cur Henseum ¹) qui has cantici partes transponere conatus est, secuti non simus, doce- bimus. Atque primum hac re se adductum esse dicit, ut a codicum auctoritate recederet: ‚Die Worte G er*ιιαεεοέςνα beziehen ſich unmittelbar auf die in der Antiſtrophe«α geſchilderten Ängſte der Dejanira. Wollte man die überlieferte Stellung beibehalten, ſo würde das Relativum von dem Ge⸗ danken, auf den es ſich bezieht, durch eine ganze Strophe getrennt ſein.“ At relativum ν non modo ad Deianirac curas, de quibus chorus antistropha«α disserit, sed etiam ad totam stropham 6 10411 v6 6902˙ dεανμμηνιοςσ„ Sεαα ς, inprimis ad.22 τ¶ ⁴έιιν qαν G.α☚αἀeρμντ A40 0O 96*⁴ευν öet referendum esse contendo. Quae ut intellegas, cognoscamus, quomodo antistropha& 2rεεφσσςνα etc. cum versibus autecedentibus cchaereat.

Ordo sententiarum usque ad v. 123 hic est: chorus a sole surgente rite precatur, uti benigne aperiat, ubinam terrarum Hercules commoretur. Deianiram enim eius desiderio curis- que tabescere et metu torqueri, ne quid mali ei aut accidat aut acciderit. Quamvis enim Hercules laboribus periculisque augeatur et nutriatur, tamen quendam deorum, id est Jovem, quominus mortem obeat prohibere. Atque nunc is, qui chorum ducit ²) Deianiram vituperat, quod Herculem deorum auxilio ab Orco retineri oblita sit.

Concedo et sententiarum contextum esse liberiorem neque G ad d³⁴α 1 ½ 9 ενν αeν d*αναμἀν 10 ddœα d—pε 9¼ soize⸗ referri licere, nisi suppleas: sed oblita es, 011 τ¶ ϑιονκ axleν drcid F11dxτομαεια φσ J6εν 20οxε. Ad haec optime quadrant, quae sequuntur: qua in re, id est in obliviscendo deorum auxilium, te reprehendens necessaria quidem, sed contraria afferam. Relativum autem vel in prosa oratione ita usurpari, ut id, ad quod respiciat, sup- plendum sit, ex Thucydidis libri quarti capite 26, 3 elucet: aννοαεασν 1⁸ AεGεν 5 Joos α—νέσςε 71 10»„ον drr⁴νꝓκ‚ νυ(ενο⁸, 00G 0„τ„ε00Dν Giν 2æιιουeν-εlꝓν» vnj 00% 1⁸ 20*1 a d⁶ᷣστ dνν T00ιιο. Liberior autem relativi usus, opinor, hoc loco ex eo oritur, quod personarum mutatione orationis quasi fluctus perturbatur.

Deinde, Henseus ita pergit: eerſt durch die in Rede ſtehende Umſtellung treten die Worte: qaul do d dνπνπονεέννε‿εαμιdα ey αναeν νυναε ⁷e) in direkten Gegenſatz zu dem Schluſſe von Antiſtrophe«: 2dναν ϑιστισνον ενσ⁴ιιοιυσe 27oy. Sed neminem effugiet: qœν⁴α ydo Odr οτουευν 22riaαo 1e d„αιe Xorral 0'*(e) verborum d νοεαα εν, νia dεν σ explanandorum causa esse additum.

Omitto dicere similitudines, si traditum verborum ordinem servas, arte quadam distri- butas esse singulis cantici partibus, epodum optime cohaerere cum antistropha 4⸗ 69„ Inr i eiepotua — 010» dονιο 91α G N⁰e 264⁸ ⁹0⁷, eoννe dico. Nonne 111.o 1τ¶ ϑεεμιν o⅜αeεν Gcesen Jdxn 1O teidα ⁶σρα dονιμν εσπ et εeνεει ναςρ Ou cl⁶α 0⁸ 50ν etc. inter se plane repugnant? Sed ultimam sententiam antistrophae 9 0 EI1ε‿,ρσ ο epodus optime excipit. Primum enim chorus in epodo comprobat, quae chori dux ⁴) antistropha G& 2r⁴ειεέεμέουαηο dixit, hominum fortunam esse mutabilem, tum verbis*⁴ dꝓασο Ʒϑές⁴αάε, 1 d'eονέηα⸗ ⁷αdενν εεᷣ α τεςιασι hoc addit: vicissitudinem fortunae(saepe) subitam esse.

Quae vero apud Henseum praeter ea, quae supra tractavimus, inveni, vix digna sunt, quae refutentur. Sed ne leviter me rem tractasse arbitreris, unum iam addam. IIle enim in eo artem quandam esse putat, quod codicum scriptione relicta totius carminis summa: ‚halte

¹) conf. Hensei libri, quem supra attuli, paginam 9— 12.

²) conf. infra huius commentationis paginam 22.

³) conf. pag. 52.

4) In pagina 22 huius commentationis demonstrare studui antistropham 6 chori duci tribuendam esse.