12
umhertragen vel ein Schreckbild umhertragen, welches in dem Wege ¹) beſteht, quod nusquam in fabulis Sophoclis similem genetivum aptum ex verbo deiu« inveni. conf. Soph. Oed. Col. v. 361 et 1464. Oed. R. v. 294. Ki v. 1191. In fine autem versuum menda librariorum rara non esse, iis notum est, qui in veterum auctorum scriptis enarrandis operam consumpserunt. De vera autem lectione nihil probabile proferre possumus. Sed hoc mihi verisimillimum esse videtur Pro 605 poëtam adiectivum, quod pertineat ad 4ν⁶ς, significans: qilov, dilecti, cari, scrip- sisse. Eius modi autem adiectivum, ut iam diximus, et metro et sententiae loci aptum inda- gare non potuimus.
v. 109. 6„uʃ1ος euαs. G*ακeς⁶σσσσσισι σιννιαασαα Placet mihi quod Wunderus ad hunc locum attulit: vulgo νϑνυιμεοις εεναες dxν⁶σιοει dativum loci esse interpretes putare; quam interpretationem multis de causis improbandam esse; se dativum causae esse iudicare, aptum ex verbo 10ν½,εοό ita ut Sophoclem, id quod facere poetae solerent, imagine quadam usum, 2d*α‿ς αινσσινσωσι oro viduo' absentiam mariti significare voluisse statueret. Alii aliud sen- tiunt. Inprimis G. H. Muellerus in programmatis gymnasii Posan. anno 1867 editi pag. 10 de- monstrare studuit 5νϑννμαεος edνας dνανσσιστοσ dativum causae existimari non licere, quod, si haec verba ita intellegeres, et molestia causarum, cur Deianira zσꝛQ νxα, abundantia existeret neque Deianiram de cubili viduo laborare deceret. Ac primum equidem eo non laedor, quod Deianira de viduo cubili queritur. Veteres enim poetae, praecipue Homerus, tam saepe mu- lieres torum desiderantes faciunt, ut locos huiusmodi afferre supersedeam. Deinde in eo, quod tres causae tabescendi afferuntur, nihil offensionis invenio ²). Ita enim locum disponas velim: Deianira tabescit propter perpetuam memoriam et desiderium viri; memoria autem eius et desi- derium ex eo evadunt, quod, ne quid adversi marito accidat, anxia est.
Ayαοσσιισοσ Nauckius in appendicis editionis Schneidewinianae pagina 146 in supici- onem vocat. Neque infitiari possum huic adiectivo aliquid offensionis inesse videri. Nam adiectivum ³) ³⁴e⁴οσμοsς(ab„.ν⁴ ροασιε virilem aetatem ingredior' derivatum) primum significat ‚einer, der zum Mann gemacht werden kann“, deinde, zum Manne gemacht“; ανἀμ̈ν6 igitur ‚einer, der nicht zum Manne gemacht werden kann“ et ‚nicht zum Manne gemacht“ Ita autem de⁴νομοτο huic loco accomodatum non esse apparet. At tamen rαe σον defendi posse mihi videtur. Poetam enim ab adjectivo deναηνοε, quod viro carens significat, novum verbum αο in- duxisse cogitari potest. Quam etymologiam huius adiectivi si probas, eναeνοαοον significat aliquem, qui in eum statum tralatus est, ut viro careat.
-L.: 8. 7.. 1....
ibid. 1ꝙG6σά Scholiastes ad 10α, ν ϑάηι qõadicit zœαν μυνη, id est animi dolore Dei- aniram vexari. Animi autem dolorem maiorem et acerbiorem esse quam corporis nemo est, qui nesciat.
v. 110...ακ⁴ηόσo⁹υστσσσον εεφη*ιινααν αάe Haud scio an supersedeam monere 221ε‿οιαωοαφω participio hic significari ‚Deianiram putare malam rem eventuram esse“. Eodem modo spe- rare“ usurpatur.— Ceterum nihil offensionis in eo est, quod duo epitheta substantivo αdlmω attribuntur, nisi forte Kruegerum errasse putas, qui in paragrapho 57, 2, 3 haec dicit:„Ein Epitheton kann mit ſeinem Subſtantiv zu einem Geſammtbegriffe verſchmolzen und dieſem ein anderes Epitheton beigefügt werden.“
Poetam arte quadam stropham et antistropham« composuisse etiam ex eo appa- ret, quod vocibus tetrasyllabis zòαςσεενοσν et aπiεονααν, quibus sub finem ultimorum membro- rum usus est, cantui vim et dignitatem attulit.
¹) Hartungius in pag. 48 commentarii, quod adiecit ei libro, quo hanc fabulam edidit(Lips. 1851) haec profert: „de*⁄4 iſt etwas Furcht Einflöſendes: Dieſes iſt die Abweſenheit(6009) des Mannes.“
²) conf. Berndtii libelli, quem supra dixi, pag. 9.
³) conf. Kruegeri grammaticae partem I, 41, 11, 25.