10

Nam verisimile non est poetam participium qενέσωπ, quod est masculini generis, ita coniunxisse cum feminino 0rνoα. Etiam ea re mihi quidem effici videtur 1ανόαιοσ σσεοο scribendum esse, quod auctor quidem lucis Sol est, sed non ipse lux.

v. 100. Toytias&³μυπα‿. 2ν(Convallis) de freto intellegi posse scholiastes affirmat his verbis:„ Toντιεου αἀιο να˙ τꝛV″² T1α 9⁴μαάηαιαν τνπα στιινςσε ε˙ ι 10010 20 Teldyn qyoiry. Quod Musgravius, Erfurdtius, alii probant. Atque Ellendtius sub v. α⁵ιι monet, cum metaphora α⁵ονα dictum esse de mari propter fluctuum incurvam figuram convallibus similem, vel propterea quod Graeciae maria insulis montuosis et praecipitibus distincta unde-— cunque ingentibus saxorum molibus coarctarentur.

Sed quaeritur, utrum zortias an Forious legere malis. Laurentianus A femininam formam a manu prima scriptam, ceteri codices masculinam tradiderunt, quae etiam in Laurentiano A a manu secunda adscripta invenitur. Atque Sophoclem a feminino usu verbi.⁵⁶μν non abhorruisse ex Sophoclis fragmento 503 enuzrias αννα ab Atbenaeo in pag. 189 D. nobis tradito apparet. Itaque cum incertum sit, utrum is, qui Laurentianum ₰ϑ correxit coniectura, quam aut ipse fecit aut ab aliis mutuatus est, locum mutaverit, an archetypo aut alio exem- plari accuratius inspecto νππιονς scripserit, ον᷑τ⁶ας servandum esse censeo.

v. 101. d6ισόσεοσ 1rεεοε. Librarii in ας, 0¹, 7s, 1Gν σ etc. confundendis saepe peccant. Libri hoc loco mendose praebent aut 91οασον dεε⁴οοιαν aut dιισσσασσσ αε⁵οσωισ Erfurdtius metri causa recte restituit dεασαασνσσ εmφηιε⁴l οο⁵ις.

Multi veterum dividunt totum terrarum orbem in duas partes, in Europam dico et Asiam. Africam autem quasi pro appendice Asiae habent. Ceterum ad dσσασσων conferas ea, quae in pag. 3 adnotavi.

v. 102. 00 0αeα⁶σιν 1lι οιμιιχ conf. ea, quae supra(v. 95) ad οιι⁶ςεμνον öattuli.

„ 1 dνο..

v. 103. 1100Qμέω̈να̈*⁴eςό qoeνn Tuννυαέeκσααμ Id praecipue hoc loco mihi tenendum esse videtur mediam formam 71090%0έμασα¶ pro τοισ, quam codices exhibent in dubium vocandam esse, nisi forte dubitationem tolli putas exemplo altero medii 7τεαισ0mhßY Dindorfio ex Pro- copio hausto. Sed hoc auctore neminem facile uti ad defendendam librorum scriptionem in poëta Attico recte Meinekius(anal. Soph. in pag. 290) monet. Quid vero substituamus pro 1r09Oιόέέν,νxꝙν¶—oòννιε α ⁴ oezt, quod Hartungius legendum proposuit, iam metri causa ferri non posse manifestum est. Item coniectura Musgravii, qui ονονυιμαιμνσα ανοmου* scribeno- dum esse censuit, quod media huius verbi forma a Sophocle non usurpatur, reicienda est. Zippmannum autem, qui 109⁴⁴ε⁶ in 0⁶ιεέννσ mutat, vitupero, quod tempus Praesens verbi Torαα õoãõpud Sophoclem non inveniri neglexit(conf. exempla a Zippmanno ipso collecta et vocem 7Tr0σαι in lex. Soph. Ellendtii). Nauckii vero commentum 0 1ερ †oεσν ferri non posse propter repetitionem molestam Verbi 6 908 in vv. 103 et 107 non primus sensi. Assentior autem Meinekio, cui rτουνιυνν ⁴eς oεν⁷ traditi 1Q R οιινᶶq)αeᷣο oevl facillima et aptissima mutatio esse videtur. Haec Meinekii coniectura cum aliis, tum eo praecipue com- mendatur, quod ita animus eius, qui chorum audit, diutius in similitudine suavissima de ave dempta morari cogitur.— Dubito an supersedeam hoc monere, ο! π ydo gOert ad Dei- aniram, non ad subiectum verbi rινννοασ referendum esse.

ibid. do q†osvrl αννσέἀνοαα Ʒ‿. His verbis chorus, cur Solem(in orç. ³.) implora- verit, exponit. Ad v»⁶νο³⁵α conf. Kruegeri gramm. I, 53, 1, 2

v. 104. de. Quaeritur, utrum del cum υνομσι coniungas an hoc adverbio proleptice, ut ita dicam, oumoze indicari putes. Wunderus quidem del ad υνιαωομσ⁷ refert. Sed hoc fieri non posse ex eo concludo, quod chorus non semper, sed saepe comperit Dei- aniram mariti desiderium non reprimere. Itaque alteram explicationem praefero. Atque