Aufsatz 
Erzbischof Willigis von Mainz in den ersten Jahren seines Wirkens. Geschichtliche Abhandlung
Entstehung
Einzelbild herunterladen

7

parietes Oratorii sui rotas suspendit ubi causa humilitatis sic scripsit,Willekys, Willekys gedencke wanne du kommen bist. Clavem huius solus Episcopus servabat, unde thesaurum ibi repositum putabatur habere donec Imperator intromissus fuerat. Ideoque adhuc in vexillo Moguntino duae rotae aratri sunt depictae-

Dieser Erzühlung des Minoriten, dass König Heinrich auf das Gerücht hin, dass Willigis in

verschlossenem Gemach, zu dem Niemand der Zutritt gestattet sei, grosse Schätze müsste ange- häuft haben, mit Gewalt den Eingang in dasselbe erzwungen habe, folgt nun eine ganze Reihe von Chronisten, die meistens fast mit denselben Worten die Geschichte des Willigis wiederholen. Zu diesen gehört Andreas Presbyter in chronica ducum Bavariae in vita S. Henrici(vrgl. Pfeffinger Vitr. illustr. p. 1046); ferner Johannes Chraus presbyter Ratisbonensis ¹) um 1459. Er hat nur geringe Abweichungen: Fait illis temporibus(Heiurichs II) in Maguntia Archiepiscopus nomine Willichinus, totus pontifex humilis, cuius pater rusticus currus et bigas facere solebat. Hic igitur Episcopus ad parietes sui oratorii rotas suspendit, et iuxta rotas causam humilitatis sic scripsit: Willigk, Williking, gedenk wan du kommen seyst. Clavem huius camerae sui oratorii rotas Episcopus semper servabat, ut naulli pateret ingressus; unde omnes thesaurum ibi positum esse puta- bant, quem tali diligentia celabat, donec Imperator Henricus semel ingressus fuit, et intromissus vidit rotas et scripturam. Unde ob hoc exordium sumsit, quod in vexillo Archiepiscopi Maguntini duae rotae aratri sunt depictae.

Am ausführlichsten, mit allen Einzelnheiten, poetisch und rhetorisch ausgeschmückt giebt uns der gelehrte Abt Tritheim ²) eine vollständige Lebensgeschichte des Willigis, in der freilich nur die Jahreszahl richtig ist. Er erzählt zum Jahre 975(ann. Hirsang. p. 119): Cui(Ruperto) Willegisus successit; vir per omnia magnificus, et Dei cultor maximus, qui multa bona ſecit in omni tempore pontificatus sui: vita et conversatione apostolicus, et omni scientia scripturarum egregie doctus: Dei amicus, a Regibus et Principibus magnifice honoratus. Dilexit Clerum: Mo- nachos honoravit: pauperum curam nunquam intermisit: in exhortando fuit alacer; in monendo dulcis et blandus, ei in corectione perversorum optima discretione severus, non crudelis. Qui de

Werk, das er flores temporum nannte. Interessant und bezeichnend für seinen geschichtlichen Standpunkt ist, was er in der Vorrede sagt: Virginis Mariae indignus sacrista Ego Martinus Ordinis fratrum Minorum, scire desiderans, quibus temporibus quilibet Sanctus vixerit super terram, diversas Chronicas et multas stu- diose perlegi; ex quibus omnibus ab initio seculi usque ad annum gratiae Millesim. CCXC mihi soli aliqua coacervavi verbis puerilibus et numero algorismi. Cum ergo in praedicationibus dicerem populo: hodie tot anni sunt quod iste Sanctus migravit ad coelos, admirantes Fratres et Clerici pertinaciter exegerunt a me copiam exemplaris et numero usuali etc.-

¹) Mader, der Excerpte aus ihm in den antiquit. Brunsvic. mittheilt, sagt: non Argentinensis Canonicus fuit(so nimmt I eibn. ann. p. 349 an) ut in prima horum Monumentorum editione legitur excusum sed pres- byter Ratisponensis dioeceseos. Die Erzäühlung steht p. 85.

²) loannis Trithemii Annales Hirsaugienses St. Gallen 1690. Er beendete sein Werk 1514.(Böhmer fontes rer. Germ. XXXII.)