19
.. c) post nοτεεοον: VII, 63, 1 xorm.. Surαρηένε⁴οσφσι vũ νεέας ⁴υ τοιτεοον αέεμιαοννν deρμοννεέα αι 1oο⁴ς α& 1 πmRwEmumẽſs 2ααόοσισαοο dnπiæ dπαναeεμνννε.
In his quoque enuntiatis temporalibus, quae omnia rei futurae significationem continent, cum nullo fere sententiae discrimine scriptor poterat addere particulam: coniunctivi enim vis in jis haec est, ut tempus, quo futurum sit, ut res ad effectum(realitatem) adducatur, mente compre- hendendum esse indicet. Quae res utrum eventura sit necne, quoniam conexu sententiarum nullo modo in dubium vocatur, ex logica quidem ratione nihil differt, utrum simplices coniunctiones temporales, quibus ipsis indicatur, alteram rem fieri, cum altera fiat vel facta sit, adhibeantur an addita particula y simul is, qui legit, impellatur, ut rem propositam cogitatione sua pro vera factaque ponat. Eo ipso igitur, quod coniunctivus annectitur ad coniunctionem temporalem, ea sententia efficitur, ad quam accuratius exprimendam pedestris orationis scriptores dy particula ut solent: nisi quod sententia paulo firmius vividiusque pronuntiatur omissa particula. Errasse autem Godofr. Hermannum, qui de part d&eν p. 103— 112 simplicem coniunctivum ad rem certam et coni. cum copulatum ad rem incertam spectare dicit, sat multis Bäuml. J. l. p. 237— 42 explicavit (cf. quoque p. 243.).
9. in envuntiato condicionali.
VI, 21, 1 r 0*ν τοιαιιι ονυασριμντν ναηνεινjs z ραέαᷣ⁴οστοσια μ νον dei, d³ rœ πανισν πουν ˙ννννενν, K εο 5π Gανιαό ⁴e(ςν τμσ dισσοlς dο̈ εααά ε uπη ππmνν ττπαν eloνεσ εασι vi, d*lας τ zα ei Sνασασσσ̈πσαα τπροιεμιι †υννεαα ναά τ̈⸗ ἀντισο⁴οσρνπαν ννρμν oilolα τννς mmενmσνοο έ⁴οι μετασoο mtννυονμμιᷣα πnν: cum et omnium bonorum codicum consensu firmetur, nullius momenti est, quod pauci iique mali codd.*»y praebent. Quoniam vero rarissima haec structura est apud pedestris orationis scriptores, hoc uno loco Thucydidi videtur tribuenda esse. Contra I, 72, 2 in enuntiato ε†μάαασeω εαινεο—εα αεοd ᷣꝛ τ πιν,²Gãονν eine“ 2 Td 1,0cdrοανα⁵ε paulo temerius Classenius ex Pal. et Vat. recepit deιονω³mι, cum Cass., Aug. al. praebeant indicativum. Neque locus I, 139, 3 Aaxe⁶αe⁶νιοιι αιοτz AOr* Slyat, el’, d' dν,&l 0d EA,. a⁴τονeνμονα deꝓεεe, ita est comparatus, ut dqoOůπꝶεε, quod in plerisque codd. legitur, videatur recipiendum esse, quare recte editores in textu posuerunt optativum.— Ut vero redeamus ad eum, unde digressi sumus, locum, neque illic, sicut in iis exemplis, quae temporalem sententiam continent, ex logica ratione discrimen videtur statuendum esse inter eam, quae exstat, sententiam et eam, quae addita particula efficeretur: una psychologica ratio diversa est. Qua de re rectissime videtur monuisse Leop. Schmidtius I. l. p. 16:„Cum addita ày particula is qui loquitur audientem ad rem incertam sua mente amplius adumbrandam invitat, sua ipsius non nimium interesse significat, utrum hoc an illud eveniat, quod contra est, ubi simplici coniunctivo suam propriam cogitationem in rei eventu defixam exprimit: quo fit ut scv cum coniunctivo remissioris, et cum coniunctivo intentioris cum quodam affectu animi sit indicium.“— Angorem igitur animi et sollicitudinem Nicias aptissime simplici et vocula cum coniunctivo copulata exprimit.
3*