CAP. II.
De optativi usu Thucydideo.
Optativus proprie ea significat, quae in mera cogitatione posita sunt, vel, ut hodierni grammatici aiunt, merae subiectivitatis modus est. ²¹) Ibi enim adhibetur, ubi aliquam rem in ipsa tantum cogitantis mente agitari significatur neque ullo modo rerum veritas(„realitas“) respi- citur neque agitur de re ad effectum adducenda. Ut vero mens humana et cogitandi munere fungitur et cupiendi, ita duo optativi sunt munera: aut enim quae merae cogitationis sunt signi- ficat aut quae merae optationis(i. e. eius optationis, quae nec respicit, utrum id, quod optatur, fieri possit necne, neque ad rem, quae optatur, ad effectum adducendam spectat).
A. Optandi optativus
semel apud Thucyd. invenitur VI, 20, 1 Spyevεννη.. 1.ντασ,& 01⁶ α.
B. De optativo merae cogitationis. I. De simplici optativo.
Simplex optativus usurpatur:
. I. propria vi merue cogitationis.
a) in enuntiationibus condicionalibus.
et c. opt. coniungi constat ea notione, ut significet id, quod enuntiato condicionali expri- mitur, cogitari fingique nulla ratione habita, utrum verum sit vel fieri possit necne. In apodosi exstat apud Thucydidem:
«.) optativus cum àν particula copulatus(cf. infra sub II). ᷣα)) in oratione recta:
in utroque membro opt. praes. reperitur: VI, 9, 3 ⁴οσσσνσ e ⁴μι ι 1„v et, 8 11,.. dneοννια-0⁵ει έεν..αοααισσπν: III, 30, 4. VI, 17, 4. 18, 2. 91, 6.
ed c. opt. praes., rν c. opt. aor.: I, 70, 9* τςιm.. æln,.. 60900 dν ετmη. 80, 2. 120, 4.
IlI, 35, 2 ubi verba, quae praecedunt, zαeνν e.„O⁵⁴ᷣ‿ε mente addenda sunt. V, 110, 2. VI, 34, 4.— VI, 18, 3 optativus apodoseos in infinitivum mutatus est: dvdyxn.. rolg 1εεy S⁴-
1 8—* 8— 8 5. 3.. 901S„, r0d d6 ναm o³eέ⁷νιασαι ⁴ιd τ ςν*mωφ αι e d rνεέοιν ωάαιονςα Qαεν⁴νυνοω εανιαια: cf. Stahlii 2 /4/ ann.]l, 8* ἀ³ιοι ας‿ω ⁴ςεμμεέν.
²¹) Cf. Bäuml. l. l. p. 41 sq. 245 sq. Aken. I. l.§. 33 et 38.— God. Hermannus cum de emend. rat. gr. Gr. p. 207 dixisset:»quum(opt.) nihil aliud notet, quam cogitari aliquid sine repugnantia posse, non est alio verbo opus, quo indicetur, quare aliquid recte cogitari queat«, sibi ipse obloquitur de part.«ν p. 139:»Quod si verum fateri volumus, omnis omnino oratio, quae optativum habet, obliqua est. Sed usu factum est, ut illud genus, quo nostra ipsorum cogitata sic enuntiamus, ut non diserte distinguamus cogitantem ab loquente, rectae orationis speciem habeat.« Neque ulla re eo adduci possumus, ut e. gr. optativum optandi semper ab aliquo verbo, quod mente addendum sit, existi- memus debere pendere. Multo ineptiorem esse Buttmanni sententiam(gr.§. 139), optativi notionem eandem fere esse atque coniunctivi imperf. et plusquamperf. linguarum Germ. et Lat., quam temere secuti sunt Rostius et Kühnerus, luce fere est clarius: omnino et de his et de aliorum sententiis cf. Bäuml. iudicia p. 9—11. 25—32.