Aufsatz 
De coniunctivi et optativi usu Thucydideo / scrisit Adolfus Carolus Lange
Entstehung
Einzelbild herunterladen

18

quavis re sermo esset, deesse, ubi de certa re ageretur. At ubi de certa re agitur, indicativus ponitur. Similiter Krügerus gr.§. 54, 15 ann. 3 loquitur:Wie el, so findet sich auch das relativ ohne d&ν mit dem conj., wo keine modificierung des gedankens als eines eventuell(vorkommenden falls) zu erwartenden auszudrücken ist. Sed tria illa Thucydidea exempla ita profecto comparata sunt, ut quantum ad logicam rationem nihil discriminis sit inter ea et eos locos, ubi y additum est. Quomodo vero et ex coniunctivi et ex de particulae notione sit declarandum, quod modo adiciatur, modo atque id quidem rarissime omittatur, recte Bäumleinius I. J. p. 217 videtur exponere hisce verbis:Es ist aber in der verbindung des relativs mit dem conjunctiv... das moment der setzung eines wirklich werdens implicite schon enthalten, es resultiert aus der verknüpfung des conj. als des ausdruck für das wirklich werden mit dem relat. als der sphäre, innerhalb deren das prädicat stattfindet. Da also das moment der setzung einer handlung als einer wirklichen im relativ-, wie im bedingungs- und zeitbestimmungssatze aus der verbindung der beiden andern momente sich ergab. so erklärt sich daraus, wie der ältere und der dichterische sprachgebrauch die partikel, welche eben die setzung der handlung als einer wirklichen bezeichnete, entbehren konnte, wie dagegen der regelmässigere, prosaische sprachgebrauch diesen bestimmten exponenten jenes modalen begriffs notwendig machte. Wir haben nämlich hier dieselbe erscheinung, wie wenn in älterer und poetischer sprache, weil das bestimmtere verhältnis aus dem zusammenhange sich ergab, der blosse casus auch da gebraucht ward, wo der prosaische sprachgebrauch die bestimmtere exposition des verhältnisses durch beifügung der angemessenen präposition verlangte. Denn das ist das verhältnis der prosaischen zur poetischen ausdrucksweise, dass jene die bestimmtere bezeichnung der logischen verhältnisse, wo nämlich die sprache dafür eigensaus- geprägte wörter besitzt, sich zur regel macht, die poetische rede sie öfter unterlässt.(ib. p. 243). Vetustioris igitur aevi et poetarum maxime sermonem Thucydides in hac re sequitur, quem in deligendis quoque vocabulis secutus est(Cf. Dion. Hal. de iis, quae Thuc. propria sunt, II p. 790: 2711 40ν L5s erloyis 16 dνοι⁴όν Qτνν ροτυπηνν uεieνν zal d 6I4*³0ενν εέ εν τταιηασιαάρςνμένέ 11011dziςᷣ r ς zoς u ⁶αυνοισπσ τοαι ντιαιν εαυνιον 6*9ερφη . V 4.,, de Thuc. hist. ind. p. 869 c. XXIV: 7αν ⸗ϑ ‿σëωνκν⁴αιιν εαει, 16σσασ ει⁹έν doν ds,ε õαυννα 1⁷ 9oνιαέονσ ⁷εεεαε, 10 TOrnTerr 1- 6³ιιν, 10 4ουεέμι⁶ες τόνντσeπαμαένιμν, τ τωαασφ‿ 1 ⁷ς ιοðσς, 0 τ ο 11ᷣ GμQρόάχααα!ꝭά. 2. in enunliatis lemporalibus:

a) coniunct. aor. post 16 ¼⁴ 05: III, 28, 2 2lmασαα⁴ νειειαι ες τ έμννινέ⁴ονω ⁴μειι τος̈‿⁴do' νναάος 14 d-. IV, 16, 2 So³ε υά ε ατας GSc. raε 9rααέε), 1 ½Ol°0 αmάον⁴ιαι. 160G818. 41, 1 &gouderoα 6⁸⁵mς αινμοο †³‿εσσειν, ⁴εέναοι SnGνν 46, 3 9¹ενεμμιασέαυ deοοσmσots, 1εmν 05 A τανο τπιιιρααισ Post simplex.:ù I, 137, 2 2f.. 2ν.. AGmOαά[εμμά ε2υμαι εη⁶έυνασ 2**ναά Fυα τμ vες, ⁴μέ μιοως εέυννπαησ.

b) post ον, ac quater quidem aor. coniunct., semel VI, 38, 2 praes: VI, 10, 5 z0-.. 1 deονς παm ⁶υιν△αι, νeν*νπν εααιοιμσέεν 98,9R00ιια(codd.*αιο⁶έανασ per calami lapsum, quia nusquam abud Atticos ονꝗßc. ind. fut. coniungitur). 29, 2 Enr⁵⁵αευυοειιο. 624⁴ 90O*ε⁹εεo 2 10n 1⁸τ 1o¹xον⁸ lεας, ν ιυυηνι, ε‿εαρεεν G⁶ιαν. 38, 2εαεκες ε ταeακοε(sc. 0¼⁸εν 710ʃν Ʒ¶m QſͥTnꝰçꝙ/6y dey, aoꝓꝑeicSadac. VIII, 9, 1 od 00˙ unu, noα Somεετν, ν τα.. Io.σμαχ

⁴εοσ⁴⁵⁵σέ. ib. 3 lιιαοωιν ϑ'ú 6ꝙρεέμννε△ε.. 04.. 8 νιι⁶τις 70 5 m1198 05 J9,3 epe 710⁰0% τπ--

14⁴⁴ιονq᷑ꝙS ꝛꝛ⁹‿υν, τι eτα‿ εσννσν τἀε⁵ιαισ