11

quae relativo indicatur, incerta est, quod genus sententiarum relativarum hypotheticum vel generale vocatur(dg αμν ⸗ † quisquis). Duo vero sunt genera illorum enuntiatorum relativorum sicut omnium sententiarum, in Anihös dν c. coni. adhibetur: aut enim, ubi apodosis futuri notionem continet vel si addita esset, contineret,&v c. coni. et ipsum ad tempus futurum spectat, aut, ubi apodosis rem, quae saepius fit, exprimit,&ν c. coni. de universo quodam genere rerum vel casuum, quae quovis tempore fiunt, usurpatur. Utrum statuendum sit, non tam ex ipsa structura quam ex sententiarum conexu pendet.

a) enuntiatum relativum ad tempus futurum spectat: «.) in enuntiato libero positum est praes. vel perf. vel fut. vel imper. G*) coniunctivus praesentis exstat: post adi. rel. 5s, ögrονν, d009, νο609, Omojos, 0* τεμοςι II, 72, 3 ει αι oFᷣ̈ τον⁶ε Ʒe(μμέν Tαοάααασναςνκννν,. qo0d QεαοοQðτες ν„d. HέμαιœõJ²xι⸗ egat. Similiter: I, 35, 2. III, 40, 8, IV, 16, 2 ¹7). 85, 6. 118f, 6 et 9 et 14. V, 18, 8. 23†, 1 et 2 et 6. 477, 3 bis. 4 bis. ¹⁸) VI, 9, 2. oure ve Aaadæ à d„υν⁴οσeν ⁵νένπνονα so: cf. Stahlii annot.— VII, 63, 1. VIII, 37 †, 3 et 4. 58, 7.— Omissus est coniunctivus IV, 118. 5, 2α Qm§1ffHI ddeσσ ινιένωσοσ,-a dν εα⁴d daαννπιό εα νœα τνν εμυνιιιακνεαeν(sc. 100ντ ⁴h post adv. rel., öm1„ 5,1„,61οτςισ⁹ει: I, 78, 4 Te¹0ασQRν duενενρσασ.. zxντν, 1 d ogny*ο. II. 11, 9. V, 18†, 5 et 11. 65, 4. VII, 77, 4 10„ Ceσϊ ϑε Ʒι αἀάνεοd τε ε ο rhe⸗ 80⁸ 51Rν 1a9yo9;: et sententiarum nexus et 2ιυς ostendit sœoι vice fut. 808 09⸗ positum esse. 656) coniunctivus aoristi exstat: post adi. rel. ög, ö9r⁴½, 0loOs, 6π6 68: II, 72, 3 2.*πGGGο&ν d07» d& d.εέιρλςέ⁵εανιε. Si- milia I, 35, 4. II, 87, 8. III, 37, 3. IV, 16†, 2. V, 18†, 4. 47†, 12. VI, 11, 3.(de elæòg c. inf. aor. cf. Classenii annot. ad I, 81, 6). 23, 2. 41, 4. vI, 77, 5(cf. infra sub II, 1), VIII, 58 †, 6. 6) enuntiatum relativum in narratione vel orat. obl. a tempore hist. pendente positum est: .αα) coniunctivus praesentis exstat: post adi. rel. 69, 9 8149, 5ů⁶s, 01τ06009, 0Jos, 0*οε%s, dνταεμοοσ: II, 4, 7 Su„ε ενσ 10G NTAa- Toιινιν⁶σσ nνορσ⁴οννασι o†eςσ απιοντοςσ.. Zo Gαοισαά 51 α‿ë¶% νϑοNXG w N Praeterea 74, 1. III, 28, 1. IV, 15, 1. 17, 1. 21, 3. 22, 1. 26, 5. 37. 2. 69, 3. 83, 5. 114, 5. V, 290, 2. 30, 4. VI. 25, 2. 44, 3. VII, 1, 1. 7, 3. VVIII, 56, 4. 57, 1. 65, 3. 67, 2. post adv. rel. ds, 5mο,„, onnn 05, 51τν, 59* I, 126, 8 d.mπηη*ισοων otν τιιο enιτεοειριαννες rols evεᷣα dονοσσσ.. 10.eντ αεωνααστοσιJ— μόεενασ, 7 dν οςστα ϑιανσινννςσσσσ V. 34, 1. 40, 3. VI, 8, 2 fin. 26, 1. 31, 3: cf. Classen. annot. 67, 1. 72, 5. 88, 1. VII, 7, 3. 60, 2. VlIII, 1, 3 bis. 56, 4. 67, 3. 93, 2.

17) Signo f† notata huc rettuli omuia exempla, quae e foederum litteris petita sunt: nam etsi plerumque praeteritum(&y gεeνοννιο 0τνα*, Su zcxt sim.) praecedit, neque artius omnia quae sequuntur cum illo cohaerent et saepe variatur oratio intermixtis imperativis vel aliis liberi is sententiis.

¹3) V. 47, 5 in codd. legimus: bmνα 9⁸ 4ſ 2Gν ETovra duνα dnl T016% m³ϑ⁴ z, pyij i oꝓœενεᷣνοασς οντνν εα 105„ Suε 60„ ν dσόόσι 2αασιοο: Pal. tamen dν omisit, E. praebet 65„ dννσ quod sententiarum conexu posci recte intellexit Stahlius: cf. annot.:»Falsum est, quod in libris prope omnibus legitur 6„ d σαοσν Cur enim hic aliter atque reliquis locis(§. 1. 2) non de iis sociis, qui tum erant, sed de iis, qui aliquando futuri sint, paciscantur, prorsus non intellegitar. Praeterea sic repugnantia aliqua exsistit inter hunc locum et§. 1, ubi totum foedus ad eos qui tum erant socios pertinere dictum est.« 2