6

56, 2. 57, 4. III,*51, 2. ¹²), 70, 1. VII, 56, 2. VIII, 48, 4 à66 z6ε mππέαμμωσπσπιον sεκιεμαι 5 πμ τω Gεαα‿ -ισσι de verbi ⁶έιοοωνά notione cf. IV, 73, 1. VI, 93, 1. 103, 2. VII, 33, 2.

6) a totis enuntiationibus(sicut 7αm⸗:

.α.lα) praecedit perfectum, praes., fut. I. 37, 4. III, 46, 6. 47, 4. IV, 87, 3. V, 85. VI, 11, 7. 22, 1. 34, 1. 36, 2. 87, 2.

Praeterea huc referendi videntur hi loci, ubi aoristus non ad narrandum adhibetur, sed perfecti quasi munere fungitur: I, 73, 1 πακσα‿ςοσεν(—*j*ταινέων öπα ⁴μυ⁵. XOν Ʒνιεένιοσοε. II, 60, 1 gæxd*οααν.. Svw*yανον, τοςσ εμσονμυυσς‿νασ εενααέινιασα

69) in narratione vel orat. obl.: I, 31, 3. 62, 4. 65, 1. 87, 4. II, 3, 3 et 4. 12, 2. 67, 2. 69, 1. 83, 1. III, 8. 22, 8. 26, 1.*31, 1. 49, 2. 69, 2. 70, 5. 71, 2. 74, 2. 75, 2. 81, 1. 85, 4. 105, 3. 107, 3. IV, 8, 5. 32. 3. 66, 4. 68, 5. 76, 4. 120, 2: GεισOεναε.. 10 1OO4⁵εονοi, Aυνπ⁶³σ àε εένννακε2ηεινν⁵σέννσ˙εμινάεμνs, 5,υς, e& Aειν τμιν τοο εέιm μeεωςιονιι εποες π᷑έμεομασινιννπἀαέο, r0uιννν oν: sic Cass. Aug. Pal. Vat. alii: quare, praesertim cum simillimus exstet locus VII, 4, 1 non est, cur optativus νμηοο scribatur, quem Bekk. scripsit. V. 45, 3. 82, 5. VI, 42, 2. 71, 2. 73, 2. 74. 2. 75, 1. 96, 1 et 3. 101, 2. VII. 4, 1. 7, 3. 17, 4. 18, 1. 19, 5. 22, 1. 26, 3. 39, 2. 43, 5. VIII, 7. 8, 3. 27, 4. 87, 4. 109. 1.

Variandae orationis causa ¹³) Thucydides post önmυς in eodem enuntiato ter optativum et coniunctivum inter se mutat: III, 22, 8 παασσαοσσοισηαοò—ςσ ποαιας τόιεοοωσõ— ⁷αισιέόοσινειιυαμανμέ̈νοωσσ αντ τοοτο, ισ diƷ 1 σꝓQάνρκεα mτν †οιπσιοας τνν ττονεέινεος 7„* ν⁷ 90 oOey. VI, 96, 3

3 7/ 1 2— Saxoolou 1oy⁴α.. E&eoνεQαααν..., d1 εieν ριεαρs zαd.U. 1α◻0 Suνεατατες πωάαάιαν*νρναυνντα. — 7 2 2 029 VII, 17, 4„ανοmς..&m06 OQhjo— dπμ6 rmpæννιμακαςα τεν αμοινιιαασ. α.„! oi 19νναάηο τυ

11Olε„. Eodem spectat quod post praeteritum önςᷣ quidem cum coniunctivo, pro edy vero el c. opt. ponitur: IV, 120, 2(cf. supra). VII, 4, 1&xrei²εεο., öας oο ‿⁴•ςνυνυιαιοο, ε 1⁴ Ʒυνασε 10⁷5*α, νν νέτι οot τe do αnreiᷣναα: cf. IV, 32, 3.

De optativi post ö-‧τς usurpati ratione et usu cf. cap. II, B, I, 3, a.

Falso coniunctivus in codd. legitur VII, 70, 1 0l Ivοααακο⁵ο. uα τει τν εμνοωυωπ ꝓ&άαι⁸ει ‿νπι ε⁵σο αd 10 d³ον 20νν¶mq⁵mQ⁷?ꝓεναά, d‿αςσ ITœνπαα νeεων dνμσα τπτοοεσmσπιιννηιοέν ττς A10ναο να πιέινις ιμμα αάνιοσςο μααιαςσοσιν(nonnulli codd. πμό G6 G% ε— vel— d⁷). Gram- maticae quidem rationes hic coniunctivo non obstant, sensu expellitur. Nam, id quod recte Arnol- dius vidit, absurdum est dicere Syracusanos naves collocasse circa portum, ut copiae pedestres eas adiuvarent, cum supra nihil dictum sit de copiis pedestribus. Quare Classenius et Stahlius merito collatis verbis II, 90, 3(6 Gοι⁴ιυν) Eler.αο⁴ νν ννν αα πιι⁶ς eνι υᷣν éονQνιαυωυνmυααε*⁴ονʃᷣν lenissima medela usi scripserunt Mασέριρ⁴οωειι, quam scripturam Dionysius Hal. quoque p. 875 praebet.

Restat ut de uno loco agamus VII, 25, 1, ubi tradita sunt verba: zα αμιν(sc. 1⁶νά„εεν ula έν εςs HI2oνπονννσοωνꝙ ρνέη 11τπσσεκιε eνυσα, Omνπμ τε σmφαεεα †οαςσασν. 2* 10„ E e 01ε2ιων ꝙ ειυά ́(AAo οοιει νmφννεκοα: quam scripturam Bäuml. quidem IJ. I. p. 195 collatis verbis Isocr. Paneg.§. 44 Ezarεοοσςα εν᷑νέυυν, d— ols ⁴oιιαννᷣον defendit; contra Godofr. Her- mannus(de dy part. II, p. 12) 6π 6 pro olmeg scribi iubet secutus codd. Vat. H., quoniam simplex relativum cum coni. coniunctum vi finali apud scriptores Atticos non inveniatur. Hermannum se-

¹²) Asteriscus locum corruptum indicat.

¹3) Cf. Dionys. Hal. de iis, quae Thuc. propria sunt, II, p. 793 et de Thuc. hist. iudic. p. 869 c. XXIV (10 O⁴νιιι⁴ες 1ν σeχηιυαάση ⁶.