7

quuntur Krügerus(cf. annot. edit. et analect. critt. I, p. 148), Classenius, Böhmius, Stahlius: cf. quoque Akenium I. I. p. 137. Ac profecto. quoniam nullum in toto Thucyd. opere certum exemplum tam singularis structurae invenitur, quam ab ullo alio scriptore Attico adhibitam esse nemo huc- usque pro certo affirmare potuit, et quoniam ne hoc quidem loco omnes codd. inter se consentiunt, videtur praestare cum Vat. H. legere önς: quae enim medela facilior Dobraeo est visa, videlicet ut servato relativo olmeg fut. indicativi pro coniunctivis scribantur, ea ideo minus commendatur, quod utroque loco coniunctivus in codd. exstat, et qααασωνet postea e&emεπαοαπαοσιυασν

b) a coniunctione uα.

Tyœo vox aeque ac öns primitus adverbium relativum fuit: ac locali quidem vi adhibebatur olim, cuius usus, ut prioris aevi scriptores omittam, in Thuc. opere haec e. gr. restant exempla: IV, 48, 6. 74, 1 αml0χται αά τ ποτο o⁴εμιηάα. VI, 98, 2 Tαmιν ταενινένοαιι ετεεαςασν τον au2ον. Ex illa locali notione finalis usus derivatus est ¹). Quantum vero Thucydidis aetate ori- ginalis vis coniunctionum detrita fuerit, inde cognoscitur, quod dνo et ö-τ nonnumquam ab eodem verbo ita pendent, ut prorsus pari loco ponantur: cf. I, 37, 4 10 r*π⁵ςρειρμινς ⁴ςσσμμο⁶ον οeν να τάm Suα⁴ρν⁶σ⁶⁴εν εέτέεοιςι męμςρεμναάνιαασσ, e Jαα εα⁴d εμανας dιωια IV, 87, 3 vO⁵μό επ εSνα .. 4d.οι. 10 SSAOyO, T0*⁴αενμ⁴ααμν⁴αιςων⁴εαιον, dτμςm 1Qμ—⁴ πG‿ς εmμεερσ εννσ.. Sldnπort, ol 68 EIAvε ασ τμ̈m1,cë₁⁶řMdnlναυνταασαι ιmςσνι οιμαν οwetd νπαα³αννναυ. Cf. VI, 22. 87, 2. Ceterum rarius Thucyd. quam örœσς usurpavit. Exstat wα

-.) praecedente praes., fut., perf., imper. aoristi: I, 33, 3. 37, 1 et 4. 71, 4. III, 13, 2. 61, 1. IV, 86, 1. 87, 3. V, 9, 2. VI, 18, 4. 22 bis. 78, 2. 84, 2. 87, 2. 89, 1. 91, 5. 92, 5. VII, 67, 4. VIII, 53, 3.

Praeterea huc pertinent loci III, 67, 1 αĩι⁴α.. 6mεεμενωραμέν.., N..&ldijjre.. 21 10

nαν³αα οσm,* VI, 18, 1 00 v⁴ο νένι Ʒϑενοο αëτιεμονσιισ—QOάιιοοεοέφεα ατοdεο, d⸗d' Tuα.. deν 20GQBῦÿ,m ddrοος εmQμιειυαι, ubi aoristus perfecti vice positus est.

6) in narratione vel orat. obl.: I, 44, 2. 99, 3. 132, 5. II, 3, 3. IV, 1, 3. 98, 1. V, 36, 2. 39, 2. 43, 3. VI, 42, 1. 48. 73, 2. 88, 1. VII, 26, 2. 43, 7. VIII, 45, 2. 63, 3. 74, 3. 82, 3. 86, 3. 87, 3. 90, 3 bis. 101, 1.

Coniunctivus et optativus praecedente inf. aor. inter se mutantur VIII, 87, 3 05 ν„⁴αeς(sc. elxdνσουασος ναάκνος ντ‿⁵‿ ειετν) Tiν§ϑιασ˙οεςιο.. 1 16νν IAO,0vnO!n,.., 04 de Tαν τν Soi- viαeς.. ExxOνμασαεςσασο d—els.

De optativo post«x multo rarius posito cf. cap. II, B, I, 3, b.

c) a particula prohibitiva ⁷.

.) 4—= Trν α⁴ι.

Si duae enuntiationes ita inter se cohaerent, ut altera significetur, quo consilio, quem ad finem is qui agit agat, plerumque Thucydidem coniunctionibus Tvæ vel ö*παο, negative α mμ, 51 ³ usum esse supra vidimus; quater autem simplici particula uν ita utitur post tempora

¹⁴) Cf. Aken I. L. p. 114:»Die ganze finale verwendung des α ist nur aus»wohin« erklärlich;.. zudem zeigt sich hieraus, weshalb es schärfer aufs endziel hinweise als Og und 6710, die nur weise und richtung(melius»art) des weges angeben, also zur berücksichtigung von umständen(ν) geeigneter sind.« p. 113:(1uα ist)..»die schärfste finalconjunction, eine unmittelbare hinrichtung der handlung auf ihr ziel bezeichnend.« Minus bene Georgius Curtius originalem vim fuisse instrumentalom, hanc in localem transmutatam esse dicit(in libri qui inscribitur»Erläuterungen zu meiner griech. schulgramm.« Pragae 1875 p. 197), quod quomodo fieri potuerit, haud perspicio, cum e coutrario facile sit ad intellegendum, quomodo e locali notione finalis orta sit. Accedit quod localem vim vocis apud vetustiores potis- simum Scriptores doprehendimus, cum apud posteriores fere prorsus oblitterata sit.