3

II. De coniunctivo in enuntiatis pendentibus posito.

I. De coniunctivo deliberativo.

Deliberativum coniunctivi usum proprie ad primam personam pertinere apparet. Quoniam vero ex consuetudine sermonis Graeci est, ut quae structura in libero enuntiato est, eadem in pen- denti retineatur, saepe altera tertiaque persona reperiuntur ex verbo praecedente pendentes, ubi in interrogatione recta quae vocatur prima persona ponenda foret. Thucyd. tertiam modo per- sonam et sg. et pl. usurpavit: in enuntiato libero semper tempus historicum positum est (semel praes. hist. IV. 28, 4):

I, 63, 1 1π ορησεα, dπ π Gε dιυαιενυνεᷣνσν οισ‿ε: quae codd. Pal., It., Laur. scriptura probatur ab editoribus excepto Classenio, qui Vat. secutus dαmην⁴νυνεκισσ posuit: hane scripturam, quamquam, si codicum consensu traderetur, probanda esset, uno codice nixam quod recipiamus, non est: nam omnibus, qui infra afferentur, locis Thucyd. coniunctivo deliberativo post praeteritum usus est. Reliqui codd. praebent dιυαναeπ⁴⁶νννεοει Utrum ind. fut. an coni. aor. praeferendus sit, dubitari potest. Nam et coniunctivus apud Thucyd. a verbo d*οοεε pendet I, 107, 6 vOᷣασνννε dè ⁴rτοοεινν, dr, dϑοσ emeorrτeuνoν arog. IV, 13, 3 d*οονασρνes, ö 2a o0nudGa,.. endevoxy, et ind. fut. III, 109, 1.mO☚ωονι.. ö70% reon 16νοω 102¹o0eioerae..„„M* eαναμν d⁴ασοσεειαι VIII, 80, 1 dmπωοmονασσωνννsς 6n6e» rooοαεται ⁵? XOH⁴εμιασια εςονασσν neque omnino ullum fere discrimen inter ind. fut. et coniunctivum in huiusmodi interrogationibus deliberativis a scriptoribus Graecis videtur factum esse, quoniam saepe inter se mutantur ⁵).— II, 4, 6 coniunctivus recte ab editoribus exhibetur: 6801KO»0 eire vœιιαιααοσσανσ.. slrs 1ο αο oiνοωνρ nam e melioribus codd. unus Cass. praebet zααααονασνν et OννασοQνπτσασ, omnes ceteri coniunctivum: ac- cedit quod prorsus eadem structura legitur, VII. 1, 1 6Souleuονιο eꝰταε.. 4lm⁹⸗⁷μυυευισ⁶υσιυςε&σφσεκοσσι etre.. zcrd pi,y 819„.— II, 52, 3 00 ½ 5Tovres ör⁴ νέωνσυνπσ Vat. It. H. Reg. vε RRUÖcf. quae ad I, 63, 1 diximus) es d4ꝓνωοαeι ετοdemπποντο. IV, 28, 4 oux 2ν Ʒννιη zονν eioννμιεννέυν εει ε creανſ, uqioαι³ τeννπαονν 32, 3 dο⁶σσυ⁶σσάηm.tä- 1 16 εε̈οE?+˙‿ς αμ⁶ωρτανές, 6ςm.ꝛ. 4 ε&᷑εμ Gο 08 öri drrιτενιασα V, 65 5 oOdr&IZOy ördo εlναςασν— III, 112, 6 10 ν Ʒ½☚ν.) dνετστιιι (Sc. 5»ο) 5 εοαë¶tw=i,... d4ε†σ σο☛⁴ονιτσο. VI, 25, 1 opy biνα.. 16y, Jrευα. T.αράα⁴ εαε AO*ννασεον υνꝓρoοωłοαʒο: hic quamquam codd. Pal. Aug. Cass al.— praebent, coniunctivus a Poppone, Krügero, Classenio, Böhmio, Stahlio e reliquis codd.(Nat. Laur. Bas. al.) receptus est, quod hic voluntatis significatio sensu efflagitatur: nam in interrogatione directa procul dubio diceretur ziναα τπαοασοσνďν⁷ν*ν σσιμενασ

De optativo semel loco coniunct. delib. posito cf. cap. II B, I, 4, c, 6.

2. De coniunclivo in enuntiatis finalibaus adhibilo.

Coniunctivus cum indicet animum in re ad effectum adducenda occupatum, aptissimus est, qui adhibeatur in iis enuntiatis, quae consiliam loquentis agentisve exprimunt. Antequam con- iunctionibus uti consuevere Graeci, duo libera enuntiata, quorum alterum coni. adh. continebat, iuxta ponebantur: cf. quae apud Hom. supersunt reliquiae II. VI, 340 l⁴ dy⁸ vey enluοεενον, oναα rei'xec 0. Il. XXII, 416— 18 6 ⁷ον ε&doοœσςα.. 8&Eε4α π ⁴ν 1ν9 eni vij Axινν, 1iGυeο‿ dνια τοντο. Eadem est ratio eorum enuntiatorum finalium, quae a 1 ꝛ voce incipiunt ⁶): cum

³) Cf. de hac re Bäuml. I. l. p. 108 sq. Aken I. I.§ 46. Krüger. gr.§ 53, 7, ann. 2. ) Cf. Delbrück I. I. p. 21 sq./ 1