2

obiectivum, et optativum, modum subiectivum, in medio positus ibi adhibetur, ubi de voluntate subiectiva ad realitatem obiectivam perducenda agitur. Duo autem sunt genera coniunctivi: aut enim voluntatis notio aperte exprimitur aut res, in quam ad effectum adducendam animus con- versus est, ita tantum mente comprehenditur, ut coniunctivus exspectandi notionem accipiat: illum igitur coniunctivum volendi, hunc exspectandi aptissime appellaveris ³): illuc pertinet coniunctivi usus adhortativus, deliberativus, finalis, huc futuralis apud Homerum coniunctivus et is, qui in enuntiatis relativis, temporalibus, condicionalibus reperitur: illi ν nunquam, huic semper fere ad-— ditur. A. De coniunctivo volendi. I. De coniunctivo in enuntiatis liberis posito.

In enuntiatis liberis coniunctivus non nisi aut ad adhortandum aut addita particula pro- hibitiva νh ad prohibendum vetandumque a Thucydide adhibetur: coniunctivi deliberativi in libero enuntiato positi nullum exstat exemplum.

I. Coniunctivi adhortalivi una 1. pers. pl.(praes. et aor.) invenitur nullo usquam adhortandi vocabulo(velut dye, εοε) ad- jecto: I, 82, 1. 83, 3 bis. 84, 4. de* ε αe 1τμς ει εμοωωέμευνιοωσέϊνοωινυι τοςσ ευeναντ⁵οιςι ερυꝓ πμάαάααοσνσενα‿ 24εεναο quam meliorum codd. scripturam alteri, quae in nonnullis mss. traditur αοραασαενααιςρέέ α praeferendam esse satis ostendunt sequentia eiusdem§ verba xενν τν εααmQκ⁵α‿α.— 86, 5. 122, 2. 124, 3 ter. 144, 2. IV, 20, 2 ter. 63, 1 ter; ib. 2. V, 10. 5. VI, 18, 4. 34, 1 quater; ib. 3. VII, 68, 1 bis.

2. Notione prohibendi addita particula„u²ſ/ adhibetur: a) 1. pers. pl.(praes. et aor.): I, 73, 2. 81, 6. 83, 3. 85, 1 bis. 86, 5. III, 9, 2. 30, 4. 67, 6. b) imperativi vice aoristi coniunctivus ⁴): ³³.) 2. pers. pl.: I, 78, 1. 82, 4. 140, 4. II, 89, 5. III, 14, 1. 39, 6. 40, 7. V, 9, 10. VI, 12, 2. 87, 5. 6) 3. pers. sing.: I, 42, 1. 69, 6 16¹ vO⁴⁵⁴α⁵εςσ:B idem 140, 4. III, 13, 5.— II, 64, 2. III, 39, 6. IV, 85, 2. 95, 2. VI, 18, 6. 33, 4. 84, 1. 89, 3. VII, 12, 3.

¹ cum imperat. praes. contra exstat: 2. pers. pl. I, 42, 4. 43, 3. 84, 1. 86, 5. 124, 1. II, 43, 4. 64, 1 bis; ib. 6 bis. 72, 1. III, 64. 2. V, 103. 2. VI, 17, 2. 87, 1 et 3. VII, 63, 4.— 3. sg.: I, 83, 1. 86, 4. IV, 10, 1. 62, 3. V, 18, 4 et 5. 47, 2. VI, 91, 4. VIII, 18, 2. Eodem vi- detur pertinere I, 129, 3„l σε μν νιςόᷣ ευιν νιμέ̈α εmπηιιαναιαι nam neque usquam imperat. aor. cum 1 coniunctus exstat apud Thucyd. et III, 45, 4 praesens erι⁵ςeνο invenitur, ita ut praestare videatur eτιιςσνέρα pro praesentis imperativo haberi.

1 cum imper. perf. pass. adhibetur: I, 129, 3 u„6⁸ε νεη̈αη⁴αιςσσ VI, 17, 1 1 T⁸ꝓ- 9„96. VII, 77, 4 uν ατιαmααιιααε. ³) Cf. B. Delbrückii libr. qui inscribitur„Der gebrauch des conjunct. u. opt. im Sanskrit u. Griech.« Halis Sax. 1871 p. 17 sd.— Akenius in libri quem inscripsit»Die grundzüge der lehre von tempus u. modus im Griech. historisch u. vergleichend aufgestellt.« Rost. 1861§ 39 exspectandi notionem originalem coniunctivi esse dicit: sed hoc ad alterum tantum coniunct. genus quadrat: neque enim video, quomodo e gr. usus adhortativus ex illa exspectandi notione expli- cari possit.,

⁴) Quantum differat inter 4ꝛ cum imper. praes. et coniunct. aor. copulatum, sat multis explicant Bäumleinius I. l. p. 172 sd. et Leop. Schmidtius»de tractandae synt. Graec. ratione commentatio« in ind. lect. acad. Marb. sem. aest. a. 1870 p. 4— 5.— Ceterum ut hic, ita in sedd. ea tantum exscribam, quae haud saepius apud Thuc. exstant aut de quibus aliquid adiciendum videtur.