19
sed etiam numerum eadem sermonis ratione et perpetuitate commutal, alterum- que sinqulari numero, alterum plurali ponit. X, 27, 3: Dies indicta pugnæ: Samnili Gallisque delegata pugna: XXX, 4, 7: Negligentia, ut fit, apud Poenos Numidamque oria cavendi, ne quid etc. III, 6, 3: ea conluvio ur-
banos ct agrestem, confertum in arcta tecta, æstu ac vigiliis angebat. Ouint. 4, 2, 118.
Pars altera.
Sicut in suhstantivis, ita ctiam in ceteris orationis parlibus Livius, suam solius ingenii naturam secutus, novus est et ab aliorum consuetudine abhorrens. Commemoro hoc loco abundantem pronominum demonstralivorum usum post barenthesin interjectorum, quo pariter consulitur sermonis perspicuitati et pon- dus ac érkoſera additur, ut XXV, 27, 1: In haud magna opbida, ce- lerum et situ et munimeniis tecta(tria millia alterum ab Syracusis, alterum quindecim abest) eo et commeatus comportant. Oua in re exemplis illustranda multus est Drak. ad hunc locum; commemoro haud vulgarem Livii iu ver- borum temporibus et modis liberlatem, ut XXIII, 16, 1: Animus adeo est mol- litus, ut nemo— juverit; XXVI, 23, 9: conscripserat— ut in duxerit; ib. 2, 10: reliquit, ne possit; ib. 27, 5: jam primi conseruerant manus, quum alii currerent. De adverbiis adjectivorum loco, Græcorum more, cum substantivis jungendis, supra dictum est, item de diverso multarum præposilionum et conjunc- tionum usu. Quæ omnia in singulis orationis parlibus et diligenter examinare, et ex lingua latinae legibus sensuque scriptoris proprio explicare, multisque exemplis probare, inceptum fuerit, quod et lalinæ lingue grammaticam locupletarc, et ad scriptoris ipsius sensum artemque scribendi quasi divinam plenius intelligendam valere possit. Quid enim puerorum mentes et animos scriploribus antiquis, inter quos non ultimum locum Livius tenet, lectis corroborandos, magis juvare possit, quam sermonem eorum et ingenium adeo habere intellectum, ut de singulis rebus rerumque causis nulla dubitatio existat?
Commemorandus est in primis adjectivorum usus, quo, trita maxime ce- terorum via relicta, Livius abundantis ingenii impetu raptus, omnibusque pa- trig linguæ adjumenlis instructus, quæ mente ipse concepit, verbis exprimit, sententieque et lucem afferre et pondus addere et dulcedinem sua solius in- genii lege atque regula, studet. Hunc proprium scriptoris adjectivorum usum breviter explicare, eaque re ad summas Livianæ orationis viriutes aperiendas, quantum possum, conferre in animo est hac altera disputationis parte.
Ad)jectivorum usu a communi aliorum consuetudine discrepare scriptorem nostrum, eo minus mirandum videtur, quo magis hac potissimum orationis parte eæ ipsæ viriutes, quibus diclio Liviana maxime excellit, efliciuntur. OQuæ
3*