15

sionem facit, quum aut prænomine omisso, familiæ nomen gentili anteponat, quod ad serioris tantum ætatis usum referendum esse docet Weissenb. Gramm. §. 489, 2; ut Ahala Servilius IV, 14, 6; Cincinnatus Ouinctius VI, 18, 4; Macer Licinius WV, 23, 1; aut prænomen gentili postponat, ut: Ti. Aemilius et O. Fabius consules fiunt; hic erat Fabius OQuintus etc.; Man- lius Cnaeus VII, 22, 10; Sempronius Tiberius XXXV, S, 6.— Substantivi alicujus genitivus casus, qui ad bina simul substantiva pertinet, in medio collo- catur, ut XLIII, 21, 6: Propter angustias viarum et asperitatem.— Vocativus casus qui medio quodam enunciati loco interponi solet, primum sæpe locum tenet, ut I, 28, 4: Tum ita Tullus infit: Romani, si unquam etc.; ib. 9: Tum Tullus: Mette Fuffeti, inquit etc. Aliis locis idem casus postponitur, ut I, 23, 3; Kreyssig ad XXXIII, pag. 173. Pronomen ego cum pondere quodam initio orationis plerumque ponitur, ut X, S, 12: Ego hanc legem, uti rogas, jubendam censeo. Quod maxime ſit, ubi cum verbo censendi conjunctum est. — In particulis collocandis majori libertate ulitur Livius, propiusque ad poë- tarum dicendi rationem accedit. Sic ferme a verbo, ad quod referendum est, sejungitur XXI, 52, 9: Equitatum suum, mille peditum jaculatoribus ferme admixlis, mittit. Eodem modo jam locum variat XXII, 35, 7: Nec cuiquam mandatus honos quem jam non antea gessisset; ib. 60, 16: Hannibalem post paullo audistis; post aliquanto II, 31, 4; post paucis diebus XXXII, 5, 10; ante annis octo XL, 52, 1; rem fore haud cum imparatis XXI, 49, 11; quo ex altiore fastigio XXXV, 12, 10; ad dicto parendum II, 18, 8. Præpositiones medias inter substantivum et adjectivum poni Livio frequen- tissimum est, cujus rei plurima exempla congessit Drak. ad II, 19, 7. Eodem pertinet aliud anastrophes genus, quo præpositio, ad duo simul nomina refe- renda, aut medium inter utrumque locum tenet, ut XXII, 3, 3: Fæsulas inter Arretiamque; aut postponenda præponitur ut XXXI, 12, 4: caussa expian- dae violationis; auf omnino a substantivo sejungitur, ut l, 40, ff: inter simul complorationem feminarum. Non modo, sed etiam inverso ordine passim occurrere docet Fabri ad XXI, 54, 3: et XXIV, 3, 6. Etiam, quoque in- vertuntur: XXXIV;, 24: ad Actolos legatum etiam misit; XXII, 14, 15: ad aures quo que mlitum, ubi vid. Fabri et Poppo Prog. laudato. XXI, 39, 2: otium etenim ex labore; XXII, 50, 3: fuga nam que ad Alliam; IV, 54, 6: pro ingenti ita que victoria; XXII, 30, 4:; et quod libi mihique, quod exer- citibusque his tuis.— Tempora præterita verborum passivorum vel depo- nenlium ita dirimuntur, ut quæ notio arctissime cum iis cohæreat, inter parti- cipium et verbum esse media intercedat, qua collocandi ratione hanc notionem majori pondere exprimat tamquam gravissimam sententiæ partem: XXI, 57, 14: Neque ulla— praetermissa clades est, adeo omnis libidinis— editum in miseros est exemplum. Eodem consilio et altributa a substantivis separan-