9

exemplis apud l.ivium exstat, nec modo cum pronominibus indeſinitis, sed etiam cum substantivis: I, 32, 2: Cetera egregius; XXI, 7, 10: adversum femur tragula ictus; XXII, 12, 4: tacila cura animum incensus; XXVI, 47, 1: Liberorum capitum virile secus— capta; XXXIVY, 23, 3: implo- ratos auxilium tulisse operam. Quo referenda est substantivorum cum ver- bis ejusdem stirpis frequentissima conjunctio, ut IX, 10, 9: noxam nocere; VI, 42, 4: pugnam pugnare; XXIII, 19, 18: votum vovere; XL, 18, 7: servi-

tutem servire.— In Graccos maxime cadit liberior ille attractionis adjectivi usus, ut III, 50, 6: Sibi vitam filiae sua cariorem fuisse, si liberae ac pudi- cae vivere licitum fuisset; XXIII, 29, 5: quibus— in recentem equum ex

fesso armatis transsultare mos erat; XXXII, 32, 8: ut sibi liberum esset, vel ad bellum manenti, vel ad pacem decedenti rem inclinare. Alia attrac- tionis exempla parum vulgaria apud Livium offenduntur, ut I; 29, 4: Raptim quibus quisque poterat elatis; XXIII, 10, 3: eum postulare ut sibi dedatur; XXXI, 27, 5: Hic metus Codrio nem, satis validum et munitum oppidum, sine certamine ut dederetur, effecit; cf. Fabri XXIII, 10, 3. Graeci denique sermonis imitaliones multa alia esse videntur, quae singulis locis inveni- untur, ut: est videre, negare XIII, 41, 2: fallere, ut Graecorum Xoνdeor, cum participio conjunctum XXIII, 19, 11; item inchoare XXI, 26, 8; Participium perf. pass. aoristi Graecorum vi de rebus praesentibus usurpa- tum: XXXIX, 14, 3: Rem ad senatum defert, omnibus ordine expositis. In praepositio cum accusativo composita, ubi ablativum exspeclaveris, ut in cu- stodiam habere XXII, 25, 6; in potestatem esse II, 14, 5; in carcerem asservari VIII, 20, 3. Infinitivi pro substantivo usus: I, 54, 9: Patuit quibusdam volentibus fugere; XXXVII, 33, 5: concessum sibi transire cernentibus. Quod etiam antiquae illius et obsoletae orationis reliquiae in Livii Histo- riarum libris inveniantur, id non tam mirum est, quam quod dictio Liviana in universum inde reprehendenda videatur minusque imitanda. Facile enim intel- liges haec vetusti sermonis vestigia üis tantum locis offendi, quibus scriptoris consilio oplime respondeant, maximeque ad illum rerum verborumque concen- tum valeant, qui a viris doctis tantopere laudatur, sive res solennes solenni dicendi genere celebrantur, sive facta institutaque temporis vetusti vetusto ser- mone depinguntur ²), ut pacta et foedera antiqua, precandi formulae, quae quominus verbis mutarentur, religio obstitit; fontes rerum fide religiosa integri relicti: quae singula singulis rerum scriptoribus imitandi potestas est et volun- tas, si more Liviano ingenuam orationis simplicitatem servare, sententiasque accomodare volent vocibus. Qui igitur Livio, historiae parenti, vitio idem fue- rit?*) Exemplum maxime memorabile pristini illius dicendi splendoris est for- 1) Drak. ad I, 32, 7 et XXXVI, 2, 2.— 2) Quint. I, 6, 1. Vetera majestas quædam, et, ut sic dixerim, religio commendat: Cf. eadem de re Hand pag: 124. 2