nondum ſinitus fuisse vigeatur; eum Pluribus locis, quibus serior lin- guse aetas requirit, non invenimus.

0l Lrde AAvoc. Ita regiones ac populi significantur, qui intra loquentis et loci alterius, quem nominat, spatium habitant, ubi nos Germani dicimus disseiks. Ceterum Herodotus articulo οeν addere pote- rat Jyroy sive Grεεαέενιινν(laεμιννέισν), ut 1, 28, cuius verbi appositio multo rarior est.

Aπ Heσααμ6 μις. Haec forma lonicae dialecti memorabilis est, quum Doricum a pro n habeat, lIones autem ament pro. Neque tamen aliter loquutus esse videtur Herodotus, quod quidem codd. om- nes praestantiores ubique confirmant. 10o) Ceterum haec vox u*ακνμ‿ Soln sive gsornia ducitur a ueαsς et Dorico dꝝνιειαα sive Ionico iutα, in duibus componendis pro elisa, littera e inter g et 9 molle g inter- ponitur, ut alias inter„ et 9. Cf. Matth. Gr.§. 4o0.

uεrAαε 2d9 aAl H— α—ννοων. Quaeritur, num hi Syri pos- sint esse incolae Syriae, regionis Asiae maritimae prope Phoeniciam. At hi non sunt accolae Paphlagonum, neque flumen Halys Syriam Permeat. Nostros Syros Asiam minorem incoluisse necesse est. Qui enim alias Leucogyyri appellantur, eosdem Herodotus Sros nominat. Vul- gare eorum nowen erat Cappadocum, quorum regio etiam Leucos ria appellata est. Ipse Herodotus accuratius de iis refert I, 72.

eSiei εᷣ̃ Go9επꝓν. Quum praesentis forma etlo nusquam legatur,

quaeritur, cuius verbi forma eéie, sit, utrum verbi esinu&, an Eetſte,

utrum ergo pro esinot an pro kéteao dictum sit. Augetur haec difficul-

10) Unus loeus VII. z01 prius afferebatur, ubi uεmνQπανρ ομ in edd. legebatur, quod auctoritate codd. praestantiorum alteri formae nune cessit.