*

3

— 6—

ad eas tollendas totam ad illas pertinentem doctrinam copiose exponi- mus; si in loco quocumque paulo obscuriore omnes omnium interpretum sententias afferimus, aut si, priusquam scriptorem legere aggrediamur, de cius vita, eruditione, oratione ac recentiorum meritis de oratione scriptoris integra restituenda eadue explicanda copiose disserimus. Talis interpretatio nusquam fere laudanda est, praesertim quum pleri- que nostri interpretes neque in arte critica Bentleiorum, Marklando- rum, Porsonorum, Wolſiorum, Hermannorum acumen habeant, neque in re antiquaria Gasauboni, Scaligeri, Salmasii, Schneideri, Boetti- geri eruditionem assequantur, neque in rebus grammaticis subtilitate aequent Wolſium, Hermannum, Butmannum, Aug. Matthiae, Imman. Belderum. Jam qauid ſieret de nostra supellectile litteraria, si edito- res suos omnes scriptores ita interpretari vellent, ut occasione oblata undecumque thesauros antiquitatis congererent, et acervos quasi varia- rum annotationum constiparent? Ita scriptores magis opprimuntur, quam illustrantur. Hie quoque fines esse oportet, citra quos nequit consistere rectum. 8

Huic docendi et interpretandi rationi altera est contraria, cui fa- vere multos scholasticos interpretes scimus, quaeque cernitur in sola lectione celeri et, ut dicitur, cursoria. Quam qui sequuntur, illis suf- ſicit, ut discipulos ex altero in alterum sermonem uno velut tenore convertere iubeant, nihil laborantes, unde illi suam habeant interpre- tationem, ac num ipsi per se, an aliena ope adiuti locos diffciles in- tellexerint. Laetitia magna quasi perfunduntur, se cursim posse perle- gere scriptores, brevique tempore peracto dicere, se multa legisse. Nihil dicitur de variis lectionibus, quas varia discipulorum habent

exemplaria; res grammaticae tamquam siccae et futiles praetereuntur,