24

iocisque nil est iucundum. Itaque amplectenda est ea quam supra proposuimus sententia, ο αμεραἀναιον τ Au mϑ£9„ℳ 0g. † Neque amorem tantum lugubri elegiae inseruit Antimachus sed mythos quoque antiquissimos eosque longiores atque uberrimos, e&rαναιιινμυνπνσσε‚οο, ut Plutarchus ait, zέςα ⁷άιας σνισσοαασ|ςf ita ut Agatharchides Cnidius, qui Ptole- maeo Physcone et Lathuro regibus(inde ab Olympiade CLVIII usque ad CLXVIIII) floruisse dicitur, Iam in epitomen redigeret quo facilior prodiret conspectus rerum inprimis mythicarum in ipso carmine descriptarum*). Atque huic relationi respondent fragmenta ipsa, quae quidem ostendunt Antimachum in Lyda paullo uberius exposuisse fabulas Argonauticas ¹⁰⁹)(fragm. 7—8), cala- mitates Bellerophontis(fragm. 18), fortasse etiam Triopae migrationes(fragm. 1), raptum Proserpinae(fragm. 2. 3), misera Oedipodis fata(fragm. 4). Quae prae- terea supersunt fragmenta, ex iis unum spectat ad Solis poculum(fragm. 5), reliqua duo(fragm. 6. 7) ad quamnam fabulam referenda sint in medio relinquitur. Iam Plutarchus, quum dixerit vij eeie αοιυμνννν ινσν, non potuit intelligere Lydam continuis distichis in unam elegiam redactam, propterea quod Stephanus Byzantius Antimachum laudavit ν μ νς, Photius ex Vossi emendatione ev v 1νον. Vnde hoc certissime colligitur, Lydam ex duobus saltem aut tribus libris constitisse iisque vel uno distichorum tenore fluentibus vel in peculiares elegias sive eidουννια divisis, qualem elegiarum formam prae se ferunt Tibullus, Propertius, Ovidius, Graecorum, ut videtur, exemplar sequuti. Et sicut Callimachus in Bekkeri Anecdotis Graec. II p. 725. 728. rhapsodias Homericas complexus est singulari numero Ouu,eεαον τιἀςενα, ita idem in scholiis ad Dionysi Perieg. p. 316 ed. Bernh. eodem vocabulo usus est ad Antimachi Lydam designandam: 5r 0 dαερραρεαα το αανπν⅔ σσσσς Kcxiανs ν rolg drννρ⁴ανμμ⁵μαα Ʒννοννμαρςσςσιν νἀς Arriudxvν τ suμα τ* M⁴ου ꝛv&**B Ao⁶h¶qmOræσƷπ᷑α ν έμμα αα τοέν*³⁴).— Idemque vocabulum, ut supra vidimus, eodem sensu adhibuit etiam Asclepiades, quemadmodum Athenæus et scholiasta Dionysii dixerunt zoinuνα. Neque Aga- tharchides summarium Lydae instituisse censendus est, nisi hoc poema iustum elegie modum excessisset. Iam quum Antimachus Thebaide Athenis recitata Platonis potissimum admirationem excitasset, philosophus reliquorum quoque carminum desiderio captus Heraclidem Ponticum adhortatus est ut Colophonem profectus Antimachi poemata colligeret ipso Heraclide auctore in Procli com- mentar. ad Platonis Tim. I p. 28. Hoawleid- ν TToOvιας mσ⁴α ντι τνν NXoigilou röre eu⁶ονινντιαιυν‿ ☛⁴εαντιά‿dĩrνμένοων νπαροͥοiοmιεν αάb areide

5) Photi bibl. p. 171 ed. Bekker. auαον ραμνραονενυνς †αďα- vtdEa itrO— riſe Ayteο‿M'ns. 1⁰) Has tractaverant etiam Mimnermus fragm. 10 et Pindarus Pyth. 4. 11) Ex cod. MsS. bibl reg. primus edidit Ruhnkenius in auctuario fragm, Callimach. T. I p. 574 sq.

alibi corruptus legitur versiculus: ανσάσασι παφν... 1. ubi ATAHAAI ortum ex 1 AHK AI

prono calami lapsu.