25

1 HOcxleid- el KXoO*ορ⁵σέάννα νιντα ν νμαuæ σ⁵εᷣεα oν dνιο. Hæc autem oi⁵αα, quum Thebais iam nota esset Platoni, non possunt nisi de elegiacis et aliis fortasse Antimachi carminibus intelligi.

Denique Callimachi iudicium, Lydam pingue carmen neque satis elaboratum esse dicentis, non sine ira et studio quodam prolatum esse videtur, quandoqui- dem secus senserat Plato, divinus paene philosophus atque subtilis poetarum iudex et exagitator; nam Proclus loco supra allato haec insuper addidit verba: udτννν oνν ράννναυκαραορσ Kaiuarog zli odνς ς Lreσπσ od rog zu‿rou 20iεεν τπι⁴σ Callimachus igitur non modo suam de Antimachi Lyda sen- tentiam iusto iniquiorem pronuntiasse sed faustum etiam Platonis iudicium re- prehendisse putandus est. Attamen nobis standum est potius ad partes philo- sophi ingeniosissimi quam ad poetae grammatici, qui suis tantum legibus prae- ceptisque minus liberalibus artem poeticam quasi devinxisse videtur. Ouancluam ex tenuibus quae supersunt Lydae vestigiis id procul dubio efficitur Antimachi poesis elegiacae habitum atque formam mirum quantum differre ab antiquissima eius simplicitate ac venustate: quod tamen in aliis quoque poesis generibus tunc temporis praecipue excultis atque in ipsius Callimachi carminibus reprehenden- dum. Quare pedibus eundum in A. F. Naekii sententiam ad Choerilum p. 73 propositam:„Quod ad elegiam attinet, non dubito quin quam vim Thebais An- timachi in epicam poesin candem fere Lyde in elegiam exercuerit. IIle primus antiquam elegiae simplicitatem a Callino, Mimnermo, Tyrtaco praescriptam te- merasse praeclaro exemplo, dispositionem artificiosiorem, sed eandem molestio- rem, doctrinae quum in rebus tum in dictione ostentationem intulisse in hoc poeseos genus videtur. Quod quidem cum Lyda omnibus condicionibus com- parari posset elegiacum carmen fortasse nullum exstitit, si forte Hermesianactis Leontium exceperis: ac non maximo in honore fuisse apud Alexandrinos mirum illud Antimachi carmen, certe apud Callimachum non fuisse, ostendit quod com- memoravi Callimachi fragmentum CCCXLlI. Nihilominus certum est illas quas An- timachi Lydae adscripsi virtutes sive malis vitia in Callimachi et Philetde elegia passim, ne dicam perpetuo, occurrisse. Et profecto prae aliis poeseos generibus elegia hoc habet, ut variis formis hoc aevo apud hunc poetam docta, apud illum simplex placeat.“ cf. H. VlIrici hist. poes. Graec. II p. 581 sqq.

INruTXOY KOAHOGQVWIOT EAETEIQN T SzoEV A IA H. 2

1. Stephanus Byz. p. 169 ed. Dindorf. Aτιοο— z Aoridν, Diac rou Tieuc— nal ANTIMAXOX A Au. 4 Deðrorras αo bxνr-s, liοs. 2. Quae ab Antimacho vocatur palcx Aowide, quum alibi tum apud Strabonem VIIII 442 est Adrior redon, cuius in Thessalia situm accuratius describit his verbis:

4

14 1 P.

Tod?ro 5'