23

Adο⁶ σ oriuανo Arrααοο εμι νιι ουντοσ Apεis Nantolo Oeiνε&εεν πσπεαωmνντ, TMoο⁴ιανν Ʒι ασ⁵οσαe dmπ συνσFνεστn„afav, Tuμον xραον ν˙ν εν dταπσοοτμνπι

Aονν& XOXOqTd,„dον νν eerdατο S oue

leode,&n arrde œuναemνέιε*αdrov. L

Dicit autem poeta Antimachum Lydae amore incensum in Lydiam esse pro-

ſectum, deinde uxore defuncta et sepulta Colophonem se recepisse ibique lu-

gubria carmina condidisse quibus animi dolorem quodammodo restingueret: verba

76ν ν ενενσωσσo gisoue iegde luculentissime declarant Antimachi libris qui

Lydae inscripti erant querimoniam fuisse inclusam, ita ut ab hoc flebili sono

summum elegiarum argumentum repetendum esse videatur. Sed cum specie

quadam veritatis huic sententiae opponere quis possit Athenaeum XIII, 70. p.

597 A. erdreοοο„ rοππĩ ταιυν Oτννν ſlave honus a ‿⁴daυνμν⁸νιοσσ—m ς σ⁶ν

K*εαρννρ εν½ τσ έ⁸ειαυιτιιιας, 1ο αορανοεονοα eic νπαινενμννυεαν ναάͦεαdeςν επαιν

Geν ο εινν νιτν‿ εμτειeνρεαεος, 6“ ν 1e*e τ5*αφαυνμινον Toinuu 1IAIINV. Quae

verba, si Hermesianactis et Plutarchi deficeret testimonium, plane demonstrarent

Lydae argumentum inprimis fuisse amatorium, quemadmodum Nannonis Mi-

mnermianae. Iam vero carmina quibus poeta immaturam uxoris mortem deplora-

vit profecto non potuerunt conscribi, quin dulcissimi quoque qualis fuisse traditur

atque intimi amoris flores innecterentur lugubrium elegiarum coronae: immo

ipsum doloris solatium fert ut memineris etiam amoris ac suavitatis omniumque virtutum quibus eminuerit uxor adhuc superstes.

Sic facile perspicitur cur in eodem poemate, cuius summa versatur in flebili ac funebri argumento, Oοννν‿ quoque tractaverit Antimachus. Eodemque modo explicabis locum Ovidii Prist. I, 6, 1 sqq. un Neo tantum Clario ILqde dilecta Ppoet

nec tantum Coo Battis amata suo est,

Pectoribus guantum tu nostris, uxor, inhares, digna minus misero, non meliore oiro. Quid? Amor quem uxori etiam exstinctae habuit poeta nonne dignissimus fuit qui prae ceteris exemplar proponeretur atque in proverbii consuetudinem veniret, id quod apparet etiam ex Asclepiadis epigrammate in Bruncki Analectis I p. 219. ATAII xAl pros eln nνl O00M, r0ν§Ʒνi ά Kοu qerεννοεα mσ⁴‿νν eili di. Aeruxxon. ric„do νι otn ijeios; cie oun dreleraro Auon, r Erròr MOrG⁴υρν ꝙνομνα α eεαe⁰⁰ν. Accedit Posidippi epigramma ibid. II p. 48. Navrotg u Adudns erixe ouo, na εεαςσεον Miureçuν να roν ασοροοο deriueνο ⁵†οσ appellatur Antimachus haud dubie ob triste idemque castum elegiarum argumentum, ille quidem Mimnermo oppositus Guιοατςν⁵), cui sine amore

8) Recepimus enim Welckeri ad Theognid. p. 100 emendationem pro vulg. ꝗqeoεν‿ς τον. cf. Iacobs. ad Anth. Graec. II, 1 p. 142. sq.

.