— 5— Priusquam igitur ad hanc levem Epocharum ad⸗ umbrationem me accingerem, a consilio meo non alie- num esse putavi, quaedam de verae critices indole, causis et originibus pracmittere, ut statim ab initio facilius appareat, quam equidem viam ac rationem sequendam esse in hac re existimaverim. Cernitur autem INDorEs ejus, quod jam monitum

est, memoria solida et judicio accurato literarum ac

qui magis patrio sermone elegantissime oꝑnredeiu voluerunt aut potuerunt, quam veuμᷣe axdive et NMd⁴oαi Manaiz; immo si forte mecum contendis nihil fuisse in scholarum umbris voluminum- que auctoritate, quod non antea fuerit in vitae luce ipsiusque rationis ac experientiae consuetudine, si igitur multi majoris Xæoοlεa censes practicorum dynamicorumque illorum, qui in re publica t/Seovnd aic, Ayriac, iaμu potius curare voluerunt aut potuerunt, qui pro- prio marte magis gubernant, sanant, tuentur, quam dona eorum, qui principia id recte faciendi docent, dijudicant, tradunt: in omnibus istius modi litibus non est difficile intellectu, quamnam earum diri- mendarum viam ac rationem pro sola vera habeam, et quale omnino omnium nostrarum rerum ac cognitionum centrum mihi esse videtur, quales limites, quanti radii. Si quis enim, abstractis abstrahendis iis quae locis ac temporibus propria fuerunt, verius mihi ostenderit prin- cipium de his rebus cogitandi ac dijudicandi, quam quod Apostolus secutus est in Epistola ad'nostri aevi Corinthios prima, inde à cap. XII usque ad XIV, hic erit mihi— magnus Apollo! Nunc autem hanc de utraque Critica rationem paullo uberius exponere, id esset com- mentationem seribere velle in commentatiuncula.