— 29—

facis? Equidem verba, cum neque cogitare mihi possim, cuius magistri aut librarii incuriae vel temeritati tribuenda sint, licet Thucydidis opera iam antiquitus eiusmodi additamenta saepe ex- perta sint, neque ita, ut Classenus fecit, explicata esse censeam, et ad ol ν referri posse puto, aeque atque initio paragraphi 1νσςε oyetcον ϑευo ν⁴οs legitur, et ad totam verborum of usν are eirrövreg societatem. Nam verba od νν i övres substantivi loco adhiberi atque inde genitivum partitivum dependere posse, quis est, qui neget? Neque mihi ad totam verborum æal ot usr œα etrövrec ν doyeic- seriem servandam causa inde afferri non posse videtur, quod Thucydides post omnes fere orationes finitas sive rectas sive obliquas nomina eorum, qui loquebantur, denuo nominare solet atque nominibus eorum hominum, qui vel contra dicunt vel audiunt, coniunctissime opponere. Ac ne offendas in illo usν, quod non habere videtur correlativum d, revolvas, quae Baeumleinius: Griech. Partikeln pag. 159 sq. praeclare de hac particula disseruit.

VII. VI, 38, 3.

Illud d αird haud scio an glossema habendum sit. Nam particula zν‿ανοστσοοι consecutiva per se ipsa est tanta vi ac gravitate, ut ea sola satis dilucida ac gravis denotetur conclusio. Prius enim 1⁰⁰ nihil aliud est quam 216 demonstrationem, quo conclusionem induci notum est; yao particula significat hanc conclusionem per se dilucidam atque perspicuam esse; z⁷ posteriore animi quodam affectu atque fervore vis et gravitas consecutionis adaugetur atque amplificatur. Quam particulam gravitatis plenam si recte volumus vertere, ita nos oportebit vertere: darum denn eben, deshalb eben, aus den angeführten Gründen, similiter. Et iuxta hanc gravissimi ponderis particulam, qua et causae, a quibus proficiscitur conclusio, denuo quasi in conspectu positae designantur, et causarum eventus magno animi affectu introducuntur, illud d αάiτd tenue atque exile supervacaneum non esse videtur? Immo vero, additamentum est, quod aliquando in margine particulae zοeισαμοοα explicandae causa adscriptum erat ab interprete notionis 1R=ꝓσν particulae genuinae parum experto et inde incuria nescio cuius librarii in textum irrepsit.

Ceterum vix quidquam crediderim ad νναυινοντι vel rοαχoοmν particulas apud ullum scriptorem additum inveniri, quod quidem ad augendam conclusionis gravitatem sit additum. cf. etiam longam exemplorum seriem, quam Baeumleinius IJ. l. pag. 255/56 enumeravit.

VIII II, 70, 4.

Ante éxæœντos Stahlius approbante Herwerdeno zærνκσœαν in textum recepit cl. Diodoro XII, 46, 7, ubi paulo fusius idem memoriae prodit Diodorus quod TPhucydides. Nam huius: œò‿ οε μιν drro,νποοαο εέεμςαςον respondent illius: ol Hμαν Hot.&Æε2ιmάηονν τν τνωσelſt illius: rε τν aAx. al—⁵ eσαπαασπσοο sdνναo huius:*α 1ππασειαιειννεςα xα. ¹. 4. Diodorus igitur brevem Thucydidis memoriam pro uberiore suae aetatis dicendi consuetudine pluribus verbis reddidit et ubique fere alia verba ac fecit Thucydides supposuit. Quo igitur iure Stahlius inde Thucydidis scrip- turam restituendam vel corrigendam vel supplendam esse censet? Quae est ratio? Huc accedit, quod omnino nescimus, utrum Diodorus, cum verba illa scriberet, Thucydidis ipsius opera inter