— 11—

d. participium ad praesens historicum adiunctum.

2„. T„* I, 136, 2: diωm⅔ιεμνοο ννπσ τυναν τεεαᷣeννμνενυνέπνꝙ ναœάνλ³⁴ τστσνν εωαρον, dvœeꝓνedzrα. 1. J.

e. aoristus.

IV, 56, 1. roic Aoννακιςα τe νννντπαάνοασναααςσσον Ʒϑνφσνο τq ν τπο ασαααςασν ς μι ναςοσꝙꝓμουου„ννmκννοτ τςι αἀeCe¶ααςσς.

Hic unus est locus Thucydideus, quo tempus praeteritum, quod antecedit, est aoristus. Qui vulgo quidem usurpatur de actionis praeteritae aut initio aut exitu, prout is, qui loquitur, actioni ineunti opponat eiusmodi, quae postea duravit, aut actioni exeunti eiusmodi, quae antea praeparata- est, sed nonnunquam etiam singulos actionis praeteritae status cumulatos continet, a quo usu nominatur aoristus complexivus. cf. etiam Class. a. J.

III. Optativus est is, qui orationis obliquae proprius nominatur.

In oratione obliqua aut servari modos orationis rectae aut indicativi vel coniunctivi in locum optativum succedere vicarium regula docet. Neque Thucydides ab hac lege recedit. At tamen quodammodo mirum est, quod apud eundem quater tantum optativi oblique dicendi generis reperiuntur pro ingenti eorum exemplorum frequentia, in quibus indicativi vel coniunctivi orationis rectae manserunt. Ac cum coniunctivorum exempla iam supra enumeraverimus, nunc etiam indicativorum pro immensa eorum silva nonnulla proferre placet.

I, 40, 2: sl„ydo sioyrati εν ταe σmQOανν⁴ασ Ssiναν παχο˙ο eσνπονεοονα οι⁷ι έμν o'ꝛ⁷pάων τlενν Souleraν εαν⁵ιεμνμ.. 05. Evvx ε&σννν Quae si comparaveris cum 35, 2: ælo*ευα ν⁴ϑo ν ατασ‿ 105ν EA*edον ττο*lεοωνν‧ τε 1μ⁴⁸dεοαν νμμαρνzeõ, sEsrνα, νοο ⁶ιοππονεονσ e dςεσνσινασι εενεi“, nihil esse invenies, cur priore loco Thucydides coniunctivum ponere non potuerit. Quibus adde: I, 90, 3. II, 5, 5. 74, 1. III, 52, 2. IV, 22, 2. 28, 1.&xsãsvsv riux Souderas dνναιν ‿ασοωνντσ ινενν vel VII, 85, 1. iuxta IV, 69, 3. Evrs⁴ᷣ⁵ονασάασνσꝙ οος 1aε⁸ασϊνεε οσννα⸗ vι ˙ oν⁵νr. IV, 97, 3. V, 65, 3. VI, 42, 2. VIII, 27, 2.(37, 1 cl. 37, 4 in focdere). 71, 1. 76, 7. 83, 3. 86, 7. alibi.

Denique paucis mihi disceptare liceat de infinitivo, qui in enuntiatis relativis modorum vice fungitur. Verbum finitum enim in enuntiatis secundariis ut ex oratione recta aut non mutatum transit in obliquam, aut ad optativum restringitur mutatum, ita etiam in infinitivum abire potest. Quare hic infinitivus cum in aliis enuntiatis tum in relativis usurpatus dubitari nequit, quin in modorum quoque locum successerit. Ac relativorum quidem enuntiatorum nonnulla proponam. I, 91, 5. znνν re ydo rodν νε&döxet Srduneu, duεενο sip eœ ε dς„Hς ⁸&*ρνα νεν ⁸εκεενωυ æooæœσν„vvrss rouαα⸗, xd doæ ‿ εr' Sxelun' Soudeuενσα, 6⁴ενσς Ʒσσιέοι σννναρ⁵σ mMỹd̃̅ Uoℳsv, quo loco crederes fore ut aut orationis rectae indicativus Souleuovrat aut orationis obliquae opta- tivus poneretur. Quibus adde: II, 13, 5. 24, 2. IV, 98, 4. V, 28, 1. 45, 2. 46, 3. 63, 4. VI, 24, 3. 25, 2. 3α ³έκeνκαν wB=näd doxs, rs iuxta 3α αςsωσισν, quae statim sequuntur. 64, 3. VIII, 2, 1. 27, 3. 48, 5. 48, 6.

Ceterum cave confundas haec exempla cum iis, in quibus pronomen relativum partes suscepit particulae Gocs consecutivae ideoque etiam infinitivus aliter est explicandus. cf. I, 2, 2:*ε₰όιμεκν rεᷣ τ αάοταέν εααασααοοι σ•deo¹. III, 49, 4. VI, 72, 3. quem locum Classenus non recte com- parat cum VI, 24, 3. VIII, 72, 1.

Sed haec quidem hac tenus. Jam ad ea exempla transeamus, in quibus optativus orationis obliquae reperitur. IV, 71, 2.„Amππιειωον ⁴Jo zad ud‿½ ed⁴νεοοι έσεανα τνπννντ εςννααάiονπν xd