— 10—

videntur, ut quae in modorum delectu nihil recedant ab ipsius scriptoris loquendi ratione. V, 18, 4. 7„ ds τ ⁴mοοον 7 ααQοõm", diας voσισννꝙνσά 5αια, ανν dν dAν Evννϑνωςνεα, ubi enuntiatum relativum prorsus eadem ratione conformatum est ac I, 35, 4. dixααον.... 7,5 eoεαμσέμιέυmάκυάν Ʒτιeνmοτπκναιασνοιε εςφςσεiν. Quibus adde: IV, 118, 6. V, 18, 5. 8, 11. 23, 1, 2, 6, ubi respondet enuntiatum» introductum, 47, 3(bis), 4(bis), 5, 12. VIII, 37, 3. 4. 58, 6. 7.

Et ne doriacorum quidem foederum, quae V, 77 et V, 79 leguntur, dictionem a communi enuntiatorum relativorum abhorrere compositione apparet ex locis V, 77, 6: al dςα ταα ταυν ευάηάας IIloοννα‿σσ iα επν ταάν HLedoõrναανον»eν]&nd u, A⁶,νενα mιεν βοvleuνoso, dn 2α duαiοταιταα dοr*= ols IeAonoνναάας. cf. 79, 3.

4. futurum.

I, 78, 4. Aεος τωςσ ⁶ορανςα μάςοεινυνιαασς τdο₰œ⅙ꝙ„ο τυιαιαασονμνεᷣ ας mμννέκσασ πωωσιένηαμοω aeorius rœxmνυυ 7 deν οραριννσσε II, 72, 3. 6,α⁴μα τ ³*‿ ττ‿αςρειαο( ππνGέιαιωοε),*ντο⁴ασοσανεν dννν, aν ndέαοανεεν. Quibus adde: III, 37, 3, ubi attractionem pronominis relativi nec cum Classeno ex 7160 roure TrεO* ‿y, nec cum Ullrichio ex rs0 roνπιιν αe§Ʒϑέε ortam esse censeo, sed ex 10⁰ντυντνντo⁵ν Ʒοωσκ π⁴έα, ita ut genitivus coiπαν ab antecedente m⁶νν dependens partitivus habendus sit.— III, 40, 8,(quo loco contra Classenum nihil mutandum esse censeo cum Stahlio) 82, 2. IV, 22, 1. 118, 9(in foedere), VI, 9, 2. 41, 4.

Qua in exemplorum serie ea non separata tratavi, quae orationis obliquae sunt, cum ad modorum delectum nihil intersit, utrum oratio recta sit an obliqua.

II. Tempora antecedunt secundaria. Particula» semper additur.

Quod enuntiatorum relativorum genus, ut supra iam dixi, obliquae orationis proprium est, qua cum res praeteritae quasi recentes animo fingantur, etiam ii modi postulantur, quibus actiones praesentes vel futuras eventum habere posse significatur.

I, 28, 2.&l ds τ—έ‿̈ ενιιοννιασ, diwas εα‿οωνõ⁴ϑ οννασι εν HIeAoo,σντqTχõοQze το‿dεοαν, als eν ανμσεεεο ννμμρασσ, ubi actionem secundariam, quamquam rectione teneatur temporis praeteriti, tamen in tempus futurum spectare liquet.

135, 3. ol ds ιασαε ννες τↄτεμσνονυσαι. dvdᷣοαm olc sIOτο dyενν(xνoᷣεμιμοσοναdeεαν) dοu ⁴ .6ενικνιιι(cl. 35, 2), ubi coniunctivo condicio fingitur, qua effectus actionis primariae circum- scriptus est.

II, 4, 7. Svvεεσσχά̈ τον HLœæraisdòα πανο‿αdοννα σe rods zcl d drdœ vOαάααιι‿ dν Souν⁴ονμα, quo coniunctivo ea exprimuntur, quae captivi post deditionem suam se passuros esse cogitatione fingunt. Quibus adde: II, 74, 1. III, 28, 1. IV, 15, 1. 20Fey πτοσςα ς εm Er⁴μφᷣ uενναρ τe‿ εᷣ œuaßdαᷣα εε τ στιοσασατmτέεεονꝙν◻οπdενeνν ταοuᷣᷣνμα ⁶οννταει ⁸ τι α dowsfj. 16, 2: 6 1ν àϑ‿˙αμκτꝙτνυιαυπινν πταιαασσασεένυσνν εένηαεο κ dονν, ots Aeduαςνα ντ σmOeκ̈ι⁴eς cl. 23, 1: sdy œ dινν πμπαχ̈ςρανον*. ibidem denuo. 21, 3. 26, 5. falso hic Classenus cum B G optativum Suρεο in textum recepit, quia optativus æ» ornatus in en. rel. apud Thucydidem ubique est potentialis, de quo hic cogitari non posse liquet.(cf. infra sub optativo), sed recte Stahlius ex codicum C E M Fuu†éoet recepit Fuueos; nam coniunctivus æ» ornatus Thucydidis ex usu ac consuetudine dicendi postulatur. 36, 1 ‧ ϑεν ειοννπτααι εduvi doννα τνπν τωνποπινν πένοοσ 11*Qαά τσ ꝙ⁵μφμ⁴έν πμεοιε̈ ναι εαανα αυιον αάτονςι ⁶⁴ 5 dν αάτονς ⁸νοe, doxsν iσέσσσα υν 81οον, quo loco quamquam ille reouevaæs« infinitivus finalis per se nihil habere videtur quo offendamus, tamen haud scio an eodem loco habendus sit, quo infinitivus dxe 5εαασεασσ: