— 9—

numero moderatorum hominum sunt habendi, quicunque secundas res inter ambigua tuto collo- caverunt— nam iidem etiam adversis haud scio an prudentius occursuri sint— et de bello qui existimaverint non ex quanta eius parte aliquis id tractare velit, se hanc partem suscipere, sed prout casus sibi duces fuerint— nam ii in secundis rebus suis, ut quae stabiles non sint, bellum component.— Ut enim Horatius dicit:—

„Sperat infestis metuit secundis

„alteram sortem bene praeparatum pectus“.

Indicativus&9ero igitur significat actionem, quae re vera praeterita est ideoque experientiae succedit; optativus æy particula ornatus est potentialis quem vocant temporis praesentis; coniunc- tivus„ονιαᷣ condicionem animo cogitatam designat, qua actionis primariae effectus tenetur, et ideo Tudammodo notionem futuri suscipit. Quibus adde: IV, 17, 2. 71⁰ĩã⁴ 8 aiyou, uœαροιεένοοωυ 0d Tæο 2 4ia9d6 unxuoiis, aA³d' εmτινοοeν 6„ ud 00 asy Soœνxνκďς οααασαι νυ π—ð—m50ds Iiανοα, neloνονꝝF§ᷣ?⁸, 5 G, de id—⁵ x. r. J., ubi et nudum et d particula instructum coniunctivum iuxta invenimis aeque atque apud Herodotum II, 85. Nam temere hic Herwerdenus, Stud. pag. 51 ad priorem æ addendum esse putat, et altera ex parte Stahlius sibi constans non est, cum hic nudum admittat coniunctivum, quem III, 43, 5 tollat.

Ceterum monendum esse videtur VII, 25, 1 huc referri non licere. Quamquam enim omnes libri manuscripti exhibeant olrreo praeter unum Vaticanum B, tamen huius dmπνα solum rescri- bendum est aeque ac zc particula, quam solus idem fert, quod coniunctivus in enuntiatis relativis apud Thucydidem nusquam inservit consilio indicando, sed eius in locum ubique indicativus futuri quod vocant finalis successit ¹).

b. particula æy addita est.

1. praesens.

II, 34, 6.&/τακςσω ³⁵ς τμκν νμσι ν*, dννο ονι‿ευνοο d,νπ tνe rölscc, d dν„νονι τε dοwαέ⁹ſ*1) dAõνεos stv*σ deẽνμαᷣ*ν ονse—], Leyet en' auroe d‿ααν τνπτεππεοντα.

J, 21, 2. 35, 4. 37, 4. 42, 2.(cl. 42, 3 ax.) 70, 2. 70, 7. 71, 1. 71, 5. 77, 2. II, 34, 3. 34, 6. 35, 2. 44, 1, 2, 3. 45, 2. 62, 4. III, 37, 2(bis). 77, 5. IV, 17, 1, 2. 18, 4. 85, 6 (cf.» ibidem). 92, 1.*** ϑνπ ν‿w˖ĩmlsεοεν 1⁸ d⅜ Iοοκις αεαφmσισν νQα‿ dεων επιρααννsc odsnuud deoadæv. 92, 2. 126, 6. V, 65, 4. 105, 2. VI, 9, 2. 11, 3. cf. Class. a. I. 14, ubi—„ zα exspectamus similiter ac 16, 3. 16, 5. 18, 5. 23, 2, ubi enuntiatum relativum respondet condicionali particula ν introducto. 31, 3. 92, 4(bis) VII, 29, 4. 62, 4. 63, 1. 68, 3. 77, 4, 5.

2. perfectum praesens.

1, 140, 1. wãννν τναάν dœ dν ταοσd döνον uu, eαeμ quτuςνα. cl. III 39, 4 et V, 10, 5.

I, 35, 2. eio«να τα Edννdουν ö deuν 1νι 1νμυdεφμ Fsν⁵μ⁵ασαx,&Esαι mOπιαςσνo mOιοιέοουει e dεασκν◻εια εανειν.(cl. 135, 3.)

3. imperativus.

II, 11, 9.§ τ⁶ισο JπQmꝛ0⁊⁊ W„ is„pijral et VII, 68, 1, ubi coniunctivus adhortativus exstat.

Saepissime imperativus vel qui eius in locum succedit infinitivus reperiuntur in foederum contextu, qui, quamquam non ex ipsius Thucydidis scribendi ratione profectus est, tamen prorsus eandem dicendi consuetudinem exhibet. Qua re haec exempla mihi breviter examinanda esse

1) cf. quae supra pag. 7 sq. a nobis dicta sunt.