11

Elmsleium secutus haec verba ita construo, ut post amzνωνάα dyrc addam. Sententia igitur non est: in praestantissimam huius terrae sedem venisti, sed: huius terrae bonos equos ferentis in eam sedem venisti, qua nulla usquam terrarum praestantior est.

V. 674 libri habent dνε̈νναᷣα. Sed cum ab hoc verbo vis incolendi, quae una hoc loco ferri potest, prorsus aliena sit, facillima mutatione vel o*ναυπισm Sxouαοα, ut Erfurdtius, vel olrσσα νέιμονασα, ut Dindorfius proposuit, scribendum est.— V. 683 verba dενανααν deciν ad Erinyes, quae dεναυα nominantur, referri ipse numerus qualis vetat; pertinent ad Cererem et Proserpinam, quae ab senibus laudantur, quod non procul a Colono via sacra Eleusina ferebat et quod Proserpina in Colono narcissos colligens a Plutone rapta esse dicebatur. Inde Cererem filiam ereptam lugentem hos flores respuisse et thesmo- phoriazusis, ne floreis coronis uterentur, interdictum esse scholiasta tradit. Itaque dνσσο dꝑο—νασννοτε†ςέαᷣυιινραα vocatur. V. 686 20*‿ναι Kn—iοι ⁹οεοα⁶eες 0ννον non rivos agrum pererrantes et arva irrigantes sed fontes Cephiso aquam praebentes dici puto.— V. 690 ννοαἀι συ ⁶⁴⁵ρν de imbri intelligenda sunt; agri et fontibus et imbribus fecundantur. Verba autem ita inter se coniungenda sunt, ut Grεα⁸σ Qοων⁹σς à verbo tsdicvν pendeant. Vrενμαον pro Gσeπσεροι Meinekio et Hermanno auctoribus scriben- dum esse arbitror,„Est autem,“ inquit Meinekius,„G.rπεκμ ν tam aptum agri Attici circa Cephisum epitheton quam Gταριννοισο ineptum, quod asperum potius et durum agrum significaret quam fertilem et terrenum. Egregie autem haec emendatio confirmatur annotatione scholiastae ereᷣννονιν per Yorldous explicantis, quam interpretationem ex vetusto scholiographo duxit, qui veram scripturam adhuc in suo libro habebat.“

V. 696 strophae et v. 710 antistrophae inter se respondentes quales in libris exstant propter metrorum discrepantiam sani esse non possunt. Nam aut v. 696 una longa vel duabus brevibus syllabis longior est aut in v. 710 totidem syllabae exciderunt. Cum alii alio modo emendaverint, Ritschelius omnium maxime mihi probatur, qui scriben- dum esse contendit:

stropha: 2Oειν ϑν ον εꝓνα νά dolas O0 αeοuν 006= ν τ μέe⁴ας 1οε⁶ι νμςος μοωσσι εαμιααοσπσν. antistropha„: να⁴ον§έα ον eννο άMcοοmνσ⁶εε ετρσe 2οτμοιτον οοτετ μεωασο αενυνοο, ‿ναμανμάέι⁶σνσον.

Sic, ut ait Ritschelius, cum ipsius sententiae elegantia perfecta numerorum con- cinnitas recuperatur et non solum IIæ.⁴νο, quod a librario aliquo ad»dον explicandum additum videtur, tollitur sed etiam pro Mαανοε recte worè scribitur. In antistropha pro d²doν Ʒραον ενα interpres νιον ⁴ϑ‿ο 2—νꝙelrreky scripsisse putandus est, qui sic et plenius et planius dici sentiebat. Quod Peloponnesus Aools vocatur, temporum rationi repugnat. Namque Oedipus ante bellum troianum vixit, Dores autem octogesimo anno post Troiam captam in Peloponnesum invaserunt.(Thuc. I, 12). Sophocles nomen Pelo- ponnesi sua aetate usitatum in antiqua illa tempora transtulit.— 40101ον m(v. 698) derivatur a ⁴α, quod Hesychius ab Hermanno laudatus explicat: IIô dε εσπσν e* τ

Vis æτονααιουι ⁵ανάᷣεeνοασ reia. Itaque&ureuux aurdmo verba de planta sua sponte 2*