Excursus de Thuc. II. 16.

Initium Thuc. II. 16 sic in libris traditum est: zJ⁷π 1ε 0dy nl 040 re n y ⁴τοωννι bνκςαι νμέ̈ᷣεεενοων ονναποο ν ƷmQeααιe Suνρρiσυρνσαν νπρα.

Particula oòy significat, Thucydidem post digressum capitis XV iam redire ad ea, quae extremo capite XIV protulit. Et profecto verba, quae sequuntur: 0d§α ιωα τς μετααναστα⁴αςσεμιςσ Srοονννο respiciunt illa: IMειμ e πτοσσσ.... dναστσαασι ενιετο, qua re apparet, per epanalepsin, quam vocant grammatici, haec verba dicta esse, id quod scholiasta quoque recte perspexit. Quid autem esset, cur inviti Athenienses bello peleponnesiaco exorto in urbem immigrassent, scriptor sub finem cap. XIV attulerat verbis his: dι τ ³el αανιέιννιαι τς ετμοιοςσ 8ν οσ rdeνοονς dει³ιναα⸗ Atque etiam hanc causam Thucydides initio cap. XVI per epanalepsin iterum nobis proponit, cum dicat: ⁊H⁷π à⁴ε οeν εφι τμαοι Qᷣ ει iν Ʒεμσν αονισισν oOGõMννασρν,.. d1 10 59G% 2„ 10*οος... 01X„σ.αιν Sed hic sententiarum ordo, quem inesse iis, quae infra proferam, evidentissime, opinor, apparebit, e lectione omnibus codicibus tradita bene ac dilucide hauriri non potest. Ante omnia enim quaeritur, quid sibi velit illud uesrstzov, quod adhuc usque nemo satis explicuit. Ac primum quidem iure meo iudicio negant grammatici, usréxew coniungi posse cum dativo, cum nusquam exemplum huius usus reperiatur. Jam scholiasta hoc dativo offensus erat, quippe qui eum in genetivum mutandum'esse censeret. Nihilo minus Poppo dativum eo servare studuit, quod duo profert exempla ex Demosthenis scriptis deprompta, ubi verbum νινεeν cum dativo coniunctum reperitur. Hi duo loci sunt Demosth. ερρ mQOάααα⁴σρρ˙εσ. §. 334: GρασασνOςα εε τι νμνυν*νιμἀ, odEt zO0ναυer zς»ν ⁸6ϑοιναε, et id. T1εαον½ mτο στςεσ. 58: r0Oνέεεν ⁴εν ⁴νꝓσοmναα Qά τοαντο Oος νπκιανιτεενιεένοσ, eir deεες εlνι τοσν οε⁵ νον d ν dνανν Gεονςσ ππ εέν τοινοοπσ εετε ²ꝭ ν⁷E.„Aber“,— respondet Krueger in adnotationibus—„der Unter- schied ist bedeutend: es steht hier weder emOά̈h ureνe έeνιρκν, noch dvro dvo.“ Quod ut paulo aliis verbis repetam, zobναεe illis locis non significat„participem vel consortem esse alicuius rei,“— qua in notione zοανε quoque cum genetivo coniungitur— sed„con- sentire cum“ sive„rem habere cum,“ sive ut nostra lingua utar,„zusammenhängen, überein- kommen, mit Jemandem etwas gemein haben,“ ita ut zwt exstare pro lν τννιι explicandum sit. Quibus rebus commotus dativum posse servari non puto. Sed ne scholiastae quidem, quem se- cutus est Bloomfield, dativum falso pro genetivo positum esse iudicanti assentiemur, cum, quo- modo haec mutatio facta sit, vix possit intellegi; accedit, quod restituto genetivo non modo oratio fluit lanquidissime, sed ne perspicuus quidem sententiarum ordo evadit. Neque aliud, opinor, dicendum erit de omnibus emendationibus, quae retento illo ereikov aliae aliä supplenda esse censent, velut de coniectura Gottleberi, qui cum Abreschio post ueretzov supplet exel-