23

vyg, ita ut verba z/⁴ usque olxnoet putanda sint dativus causae, quem dicunt grammatici, idem- que valeant atque òσ τνννν.. 0lννασρ Etiam Dobrei coniectura srπειeαον non placet, cum smπιπνεα rol nullam aliam habeat vim, nisi aut tendendi ad aliquid, sive aggrediendi aut, si„oĩ» est subaudiendum, cogitandi de aliqua re.— Denique ne Herbstii quidem rationem, quam hic vir doctissimus iniit in Philol. XVI p. 301, probare possum. Qui πα ssuppleto ad HHeErεε νο verba 0d O⁴⁴ας... 2G 11ειτπαωα⁴Gο‿ QàB τμο νντο non refert ad migrationem initio belli pelo- ponnesiaci factam. At rerum et verborum contextus et quod additum est ς τε α huic sententiae occurrere videtur.

Rectam corrigendi viam meo quidem iudicio ingressus est Classen, quamquam huius quoque viri doctissimi neque lectionem, neque explicationem prorsus probo. Neque enim solum hic vir doctissimus illo εeεreνον quod aut falso interpositum esse, velut I, 58 2Q ο.⁰ ,/A aut cum alio verbo, fortasse cum deτιισνσν sive dτανον commutatum esse docet, sed etiam me- rito, ut videtur, particulis vi— zat offensus est; nam una causa, non duae diversae sunt, cur haud facile Athenienses in urbem immigraverint. Itaque pro ze ob» legendum esse censet d ν0dv, quod simili modo I, 3, 4 exstat et id quidem ea ratione, ut a simplici od vix differat. Quo facto Classen lectionem suam— ut ipsius verbis utar— sic explicat: das umfassende Subject des Satzes ol 19ννααoο erhält in der Form der Apposition zuòꝛ ειeιμααmν... 00x„σανονοεσ eine Be- schränkung, welche durch die hinzutretenden Participia„evναμᷣ᷑ νο τε α olun,αᷣωσσα zu der Wir- kung eines absoluten Zwischensatzes gelangt, vergl. I. 49. 4: das zœB ist nicht copulativ, son- dern epitatisch. Sed ea explicatio non prorsus recta atque accurata mihi videtur esse, quippe qua verba zãĩ ³ον... 0la„ει fiant principalis causa illius od εσαἀ εανς... 6710¹00„To, quod tamen probari non posse iis spero appariturum, quae ad fulciendam meam sententiam iam prolaturus sum.

Sic enim legendum esse puto: zH⁷₰ Ʒϑι νπι τπ⁴ο αα⁴ mπ mπόσέάασσνἀντο⁶ιιoGõã//⁶ει, 2H 2rεε⁶ν Suννςν⁵ςνρισ, d τ ⁵ιοο νυτονς eεμονςι 5νιανι oi τπνεεονσσ‿. t.. 00 G½νεκςσ, 00 d&ας ε⁴. Verba w* dνισν.. oiznoet subordinata sunt iis, quae subsequuntur: ι τ⁶ ⁵οο εν τοωνς eοωοις 51αρod Qαàος... 01æGxαꝓανες, et rursus haec exprimunt causam eorum, quae scriptor tradit his verbis: odν εσα⁴ας... 5r0100„r0. Nam quis est qui neget, absurdum esse dicere Athenienses, quia olim liberi ac sui iuris ruri vixissent, tot annis iam peractis invitos in urbem migrasse? Videlicet hae inter se cohaerent res, sed sententia quadam interposita. Quia incolae Atticae diu liberi ac sui iuris ruri vixerant, plerique consuetudinem ruri vivendi etiam post synoecismum retinebant. Iam quia etiam post Theseum ex consuetudine plurimi in agris remanserant, ii irrumpente bello peloponnesiaco inviti in urbem immigraverunt. Sic vitamus etiam duos nomi- nativos od 19νααοο t ol Mletous, qui quamquam non absoni, tamen miri sunt, cum exemplum prorsus respondens nondum repertum sit. Omissum ol 1oννναιο quemquam desideraturum non puto, cum brevi ante Aoναiöν exstet. Quo modo autem deεreiνν ⁴1οναοo in textum, qui vocatur, irrepserit certe nequit diiudicari. Haud scio an quispiam diuturna et libera in agris habitatione Athenienses ruri vivere consuevisse explicaturus ad marginem scripserit: eειεέ☛ιε νο [yao] oi ⁴oνκιαςο sc. xiõ§ να³ τv△: αoixiνοεμοςο να εσeεαν ννᷣνiοςσινσασα, quem tamen exo- plicandi conatum ut cautam arbitreris suspicionem, benevole lector, te oro rogoque.

Jamiam quomodo locum illum velim germanice verti addo: Da also(wie gesagt) ian Folge des langen, selbständigen Wohnens auf dem Lande auch nach dem Synoecismus gleich- wohl die meisten der Alten und Späteren bis zu diesem Krieg aus Gewohnheit mit ihrem ganzen Hauswesen auf dem Lande wohnten, so vollzogen sie nicht leicht den Umzug.