— 17—
Illo quid fiat? Lamia et Pytho oxyodontes quod veniunt illae, gumiae, vetulae, improbae, ineptae sunt querentis Priapi. Veniunt enim etiam illae ut versent carminibus atque venenis humanos animos. Praeterea confer:
Hor. I. 8. 25. Pallor utrasque Dousa inc. 82 Non tam algu atque nigrore maius. fecerat horrendas adspectu. L. inc. 162. aquilum(de colore animalis 27) pullam divellunt mordicus agnam. vel de„noctis nigrore“ dictum)
32) cerea suppliciter stabat effigies. Lucilius qua uti solet verborum copia in
describenda effigie aliquid genio indulsisse videtur, nam de pupa quadam dicta sunt XXX. 75. Euplocamo digitis(os) discerni- culumque capillo et fortasse L. inc. 69. Caput collo sustentatur, truncus sustinetur a coxen- dicibus', nisi forte quis libentius putet esse verba mutonis suam figuram describentis ef.
Horatii loeum: Deus inde ego...(I. 8. 3.)
33) Hecaten vocat altera, saevam Loco Horatii similis fortasse fuit ille quo altera Tisiphonen; serpentes atque videres erant hacc admodum corrupta: infernas errare canes... Luc. XXX 91. inde canino rito oculisque involem.— vel haec:
inc. 112. efflantque elatis naribus lucem cf. Virg. Aen. XII 115.—
37) Mentior at si quid,(verba Priapi iurantis) Vetus Comm. Cruqu. ad utrumque nomen merdis caput inquiner albis,(Pediatia et Voranus) magna cum veritatis specie corvorum atque in me veniat mictum narrat cuius generis et morum conditionis hi fue- atque cacatum rint nitidi homines. Eiusdem sortis sunt Lucilii Iulius et fragilis Pediatia furque Voranus. Luc. XXX. 19. Imberbi androgyni, barbati
moechocinaedi, alteri alteris nequiores, quorum sordibus ad- spergi eo turpius est, quo maius taedium mo- vet scelus alterius a iusta virilitate abhorrens.
Etiam pharmaca quaedam vetulas illas ineptas furtim abdidisse terris suspicor ex ver- bis L inc. 128. Exta acceptoris et unguis— et igni combussisse imaginem ceream(Hor. 44) ex his XXX. 10.
Omnia tum endo uux videus fervente micare. Sed nescio quo casu(Hor. 49. 50.) Lucilii illae vetulae territae fugiunt. Luc. XXX. 31.„et sua percipere(n)t retro rellicta iacere.“
Non iam esse putaverim, qui neget eo rem rediisse, ut probabiliter statuere liceat non dubitasse Horatium nescio quo consilio et dedita opera unam quam dicunt scenam vel idyllion a Lucilio tractatum in suum usum convertere. Sed dicet aliquis ne unum quidem verbum utri que commune, paucissimas sententias similes esse.
Immo magis iam obsequor: In hac satira verecunde Horatius manus abstinuit a Lucili verbis remque de suo ita auxit vel contormavit, ut plane nova satira inde existeret.— Neque
*) Hor. 23. 3