— 21—

Liv. I, 7. XXXVIII, 31. Cic. pro Ligar. 12, 34. Quintil. instit. IV, 2, 67. Num ea conjugatio plane in potestatem plusquamperfecti conjunctivi transire possit, quod vult Zumptius*), id recte in dubium vocari posse videtur. Nam conjugatione periphrastica verbi activi res futura cum praesenti tempore ita connectitur, ut eam aut voluntate ejus, qui aget, aut alia re jam in prae- sentia esse praeparatam indicet. Hunc signiſicatum servari putamus etiam in jis locis, ubi cum conditionibus conjuncta legatur. Itaque Ovidius hoc dicit: Scylla jam in eo erat, ut carinas mergeret, et mersisset euas, nisi trans- formata esset. Ubi verbum ad ipsam conditionem refertur, et ita cum ea conjunctum est, ut non media aliqua sententia interciderit, conjunctivum modum etiam in conjugatione periphrastica poni oportet. Cic. de divinat. II, 8, 21: Etiam si obtemperasset auspicis, idem eventurum fuisset. Id pro Ligar. 7, 23. Recepti in provinciam non sumus. Quid si esselis? Cuesarine eam tra- dituri fuissetis, an contra eum retenturi? ³⁸

4) Indicativus positus post conditionem, cujus veritas tollitur, aliquid inceptum aut aliqua ex parte perfectum esse signiſicat, quod quum maxime cum imperfecti temporis usu ac nomine conveniat, id tempus plerumque usur- patum esse reperimus. Tacit. annal. I, 65: Caecina circumreniebalur, ni prima legio sese opposuisset. Ibid. III, 14: Efſigiesque Pisonis traxerant

in Gemonias ac divellebant, ni jussu principis protectae repositaeque forent. Cic. in Verr. V, 49, 129. Liv. II, 50. VI, 21. Tacit. Agricol. 4. 37.

*) Zumpt. cap. 76, 6.§. 498..

**) Infinitivus futuri temporis propter formarum inopiam per periphrasin formatus, vim ac potestatem, quam periphrasticae conjugationis propriam esse diximus, saepe amittit solumque futuri temporis signiſficatum retinet. Et quum in oratione obliqua Latinis non ut Graecis licet, adjecta particula indicare sententiae conditionem sub- esse, usu factum est, ut in oratione obliqua hoc infinitivo futuri cum esse vel fuisse composito pro conjunctivo praeteriti uterentur. Hoc inopia verbi ac necessitate coacti fecerunt; in finiti autem verbi formis quum uberior copia suppeteret, id nec licuit, nec licere potuit.