17

»»veterum membranarum fidem““ sexcenties omnium consensu in manifesta fraude de- prehensam.“ Atque ut ipse I. c. p. 643 ce. g. in huius oratoris oratione de P. Leg.§. 125 adversus omnes codd. manuscr. àeνκ σαμισηοσ& τ„οαmεν„ονοι μνα 0νσ ex- hibentes vult legi&παν τι ο⁴iειν, quod olim iam a Wolfio commendatum ab editoribus repudiatum erat— Schultzius denique mπ ε⁷ recepit—: sic hoc quoque loco adversus omnes libros praeter unum Parisinum 1, qui tamen inter optimos numeratur, deœ α⁸σο duνyng scribendum erit. Nihil enim aliud diei verbis 1odς di ⁶αορσοοοσυυσ εαράιαιεένοσι quam 100 G⁶⁵◻νιςααε•μιμεμνομςα‧, ex§. 151 evidens est: 5»ν νι ε⁵σ ⁵⁵οστιιιν υπeι³ομηια‿ Bdναυν lα τ αlełωιςσςσνυσ doer rà. Adverbü autem modum designantis notionem si pluribus verbis explicare velis, praepositioni d non accusativum sed genetivum ad- iungendum, ut in dad GαmOαe⁶νςσ did raνενν, d dy*, 6νεντνααασς, did ⁶.ροο, diνi*νοω xids, diν αοœetag etc.(v. Matthiaei Gr. gr. mai.§. 580 g.), notum est.

Cap. 73,§. 177. Aeschines ad interrogationem ab ipso positam, cur leges quidem Atheniensium bene se haberent, decreta vero et sententiae iudiciorum minus bene, re- spondens: ört, inquit, ous 4έν νιφνσ τε˙ιειιαιν επαα ο roεε dνπαασα⁴ις, oOb're*εον⁵ Lyex doizou oure adotro our 2x9α, d1dd*ς aι⁴ 116 70„ 10 diεον ναη 1&ν qοeν αmeμεένποντe. Quid sit er οσι 108 dακααoς, quaerimus. Atque de signi- ficatione adiect. dixwοog cum articulo generis neutrius substantive positi haec cum ab aliis tum ab Aeschine observata reperimus: Singulari numero 1) universe de iusti notione dicitur, ut hoc eodem loco aτd ⁶νοων ½ dαμαν, in Ktesiph.§. 16: 10 r v⁵οονα dirciαν, ibid:§. 20:„œlmeέ⁶ισρινςττοι ϑ̈ακααφν; 2) de re iusta sive de potestate vel natura vel lege data, ut in Ktesiph.§. 7: α τιmν ⁵⁴ραέν ½ ϑεκαον 1„6eν dy αeρν Eαιʃέισ⁵σσ³ Plurali quoque numero non solum de rebus iustis compluribus in usu est, sed praecipue etiam de summa omnium, quae iusta agnoscuntur, qua ex summa cum mente comprehen- damus, quid in universum iustum sive ius sit, sequitur, ut za dixaiοα, hac significatione positum, a 10 dixαονσ paulum tantum absit. Recte igitur videtur Aeschinis in Tim. §. 61 16ν ιηααά⁴αν ευ⁶ς a Wolfio et Muellero conversum esse„aliquid aequi.“ Atqui in ca quoque, de qua quaestio est, Aeschinis sententia verbis z dixcxic illa fere iuris sive aequitatis notio subiecta videtur esse, ut in sententia Demosthenica VI, 12: peir! 00„, et 1ν ϑμἀφ‿ 2οαντο ꝙlloug, errt roig diαας lοινσισ εασα, ubi Frankius adnotat: „eam amicitiam iustitiae limites non excessuram— Wolf. Proprie: ea conditione, ut iusta fiant vel a vobis exigantur.“ Quid autem vult dicere raα 1079 diααο Nonne ädem fere debet esse, quod vv.„ G urd 14060 26 dlxdlον α 26 Gνμρρσονν(ο- lerorre? Postquam enim negando verba illa explicavit(oute*6εο⁴ e dvexx ra.), orator, qua est copia orationis*), insuper altero apposito aienti, quid velit intellegi, exponit. Agnoscitur hoc ctiam in translatione Germanica Bremii, qui habet:„nach reinem Recht.“ At ista sententia est verborum exãα 1ο⁸ς dεαα‿ος Nonne significant:„totam iustitiam spectantes,“ non„solam iustitiam«? Quid vero? Certo orator, si verbis oure*εοoue— dναρεέονe aliam atque énl rdeασν τνο dιαναioςα conditionem scribendi leges adicere voluisset, post v. daxxtoς particulam xaæi addidisset, sicut Benselerus, apud quem habetur: „in aller Gerechtigkeit,“ deinde„und“ addidit. Quod eum Aeschines non fecerit, legendum

*) Cf. C. F. Matthiaei: De Aeschine oratore apud Reiskium§. IV.