16

scribit:„zα 2 110 11ν m⁷πιέμόσ α oν Ooynou corrupta sunt.— Mihi Aesch. neque vv. 10G rOoyvous addidisse et idevuese scripsisse videtur.“ Schultzius legit: za* rod 0ονννο omissis verbis αν τνν r⁴lιν. Hamakerus:*⁴y vrf 11614 c*p ⁴ανν rοeς 00„6 voug. Quid tandem? si*di particulam pro„et quidem“ positam accipiamus vocemque 7190)6»0u ab oratore vel lectore ita cum accentu elatam cogitemus, ut dicatur: „Quae vero de fama exposui, tam evidentia sunt, ut videatis civitatem nostram, neque hanc quidem, quae nunc est vel paulo ante fuit quamque permulti sunt, qui vituperent, sed illos ipsos maiores nostros, quos exemplaria imitanda nobis proponimus, aram Famae consecrasse?“ V. xal autem tali ratione(&rεεννπν ηννειανς) in usu fuisse, nemo nescit, et vix est quod conf. iubeam Ellendt. Lex. Sophocl. I, p. 890 et quos citat.

Cap. 60 sq.,§. 150 sqq. Quamquam qui attentius Aeschinis orationes legerit, Dio- nysio Halicarn. adstipulabitur, qui(de vet. script. censura V, 5):„O d' Aoxlung,“ ait, „Od⁴ ρν εμ̈ν grexvog, ri ds 1τασ τπ ꝙudeεαςσ εννκοεtα ero7Tuse,*) tamen non ita pauca in orationibus, quales traditae sunt, inveniuntur, quae ferri vix posse videantur. In his id quoque numerandum puto, quod non raro eadem vocabula in compluribus sen- tentiis continuis repetuntur. Itaque recte fecisse et Schultzius videtur, quod e. g.§. 165 7dy in libris ante rlαις scriptum, et Frankius, quod in oratione de F. Leg. S§. 4 0„ delevit, sed eadem ratio nescio an et huius quoque loci et aliorum quorundam sit. Quis enim Perauadere sibi potest, qua Aeschines rursus suavitate orationis dicitur fuisse, eum ter particula rolyvy sententias inter se connexisse? Tertium quidem rolyvv, quod est post 1r⁴.(§. 152), utique delendum censeo. Item in hac sententia§. 146:&rioriree 2as y¹ο 2⁶ ν⁶, IrOoOsu0v, örd 000, exeĩos dmeνεο ucœrxde v*ο 0 Sib relevuis, 8 ς ely quαlο», 106 Oεſ—αισοα³ 5ς%ᷣ ᷣςναχνιν rOõn, Gone, re grcignor x* 81.άmά 1.υνν, O0'ro al redeνε σἀ‿ᷣνιιιανν αχινμν τἀ dσσ εν τ αἀναν σωσ zυtderc vrl. verba ey ræuνε ex illis emblematis et interpolationibus esse videntur, quibus, ut ait Cobetus(Novae Lection. praef. p. XV)„olim scioli et magistelli et otiosi lectores libros suos suo arbitratu oppleverunt, quas deinde librarii oscitantes receperunt in textum, quo factum est, ut saepissime in veterum libris et sententia et oratio inficetis et insulsis addi- tamentis impedita sit et onerata.“— Neque aliter de§. 164 iudicandum erit, ubi legitur: Sr‿εετ d νι„οαάσ αοσ 1ννσ εeαααυν ν αἀοαυnera; ls„do od« SOe εειν εμεέαπςς e i»y yοον xl., nisi forte pro altero&*πεατα, vel, quod codd. plu- rimi exhibent, enzſy mavis legere: 2 x˙ ο.

Cap. 65,§. 159: Ereudi d' 2ucre⁶ν OOA6ℳvde Tuνας oϑειεμεεσα, zοs 1 100-9 d4 1ουφσσi Gι o/ v 80εέ ο ν*ε, awls dè roοςᷣ lg dœαντιοα—ςσ&sαεοιοοναeς, daelg „ rl. Legenti mihi hunc locum in mentem venit aliud viri egregii Cobeti dictum (l. c. p. X):„Non est hoc,“ inquit,„magnopere mirandum, sinceras antiqui sermonis formas in libris obliteratas esse, sed multo magis mirabile est, quomodo homines docti futilium testium et nunquam sibi constantium aut inter se consentientium auctoritatem secuti tam diu ferre potuerint formas vitiosas, quibus veteres Atticos nunquam usos esse certis indiciis et argumentis liquido constet, quibus nihil aliud opponi potest praeter

*) Conf. etiam Stechow. de Aesch. orat. vita, Berol. 1841,§. 7, p. 14:„Quae quidem virtutes quum bona indole potissimum ei contigissent, orationes non habent multi laboris speciem, sed tamquam ex animi inflammatione impetuque divino prodiisse videbantur etc.“