15

nisi cogitationem vel consilium eius, qui agens infertur, significare. Cf. Sophocl. Oed. R. 1174(edit. Schn.): ⁴ς Ʒππ a zeias; Trach. 1182: de r98G ri loroν τνϑν ναά emisssts; Xen. Hell. I, 6, 5: 2 de dnd 1 1εασ ς επσα τ'ςο aνg sꝓdels, odx ao τ Fðdo 1ι 1α εᷣενeεμενα τ‿.(§. 1: Erreοαꝶφνασκ ε eς ανς Kald Oα‿rεdαν).— Enl autem praepositione aut ratio et conditio aut consilium aut simul utrumque designari videtur, ut Aeschyl. Suppl. 611„sdd.(ed. Herm.): Zade d' εοενο Sdενος Sevlou rdααœαιος rι Sm d³ ig 160⁴&ο⁴ιεισινπιν nOde dανναα; Demosth. VI (adrv. Phil. II) p. 68, 12:„pe?r! 00, el 12 odd 40 Pidous, 81 1079 drαοςι αχ‿- 0εσσασι et VIII(de Chers.) p. 92, 9: 0luα Hμινιτοι õςé, Eo ⁴ς d9⁵ r dtaatotg maura uνιμ⁵μουσαενιονυσε rdh. Fortasse etiam similiter atque in his ultimis exemplis in Aeschinis quoque, de quo quaeritur, loco concinnitatis causa scribendum sit:

dg en' αννtς u dirαe. Non ignoro equidem dativum singul. generis neutrius adiect- dirααος non facile nisi addito articulo vicem substantivi obtinere posse; at primum hoc loco articulo idcirco minus opus sit, quod substantivum lᷣέν praecedat, deinde hoc i ipsum dirudor sine articulo e. c. apud Thucydidem substantivi loco„Positum invenitur V, 18, 3:

„„ d ½ 2 dad†αοοoν 7 009.121ῦ%, dν⁴ρ I0⁴σ ϑ xcl 50*οοε 2αο νι έe ερννσιρᷣννx

Cap. 45, 8. 158: edder 00»„ πν τινάννꝙτιιοντοων αάοι τπηοετοσ⁵ααον,„αο d zi mlecs, 63-, S» 170» dοστοεμσσσνσι Marklandus apud Reiskium ad hunc locum adnotat:„Gœxe abesse potuit et, opinor, debuit: natum ex praecedentibus et subsequentibus literis.“ At particulam non debere abesse, iam Reiskius vidit ceterique, qui tamen in eo plerumque errarunt, quod, ut hic, ita multis aliis locis simpliciter abundare existimabant, God. Hermannus(ad Vig. 945), quod etiam vim infinitivi saepe sic augeri arbitrabatur, ut interpretari possemus„vel s. adeo.“ Contra hos Ellendtius in Lex. Soph. s. v. Gore, quae vis esset coniunctionis, ubi abundare visum esset, explicavit docuitqne, his locis effici (vel fieri) aliquid dici ideoque eventum designari. Itaque sdoere οτ⁶ν μόςεε εν Nν⁴ Aνααα ριρςρσ ρασ optima Graecitate significat: num fieri patiemini, ut inter vos versetur?*) (Reiskius perperam sdgeze accepit as*ιον α ιο doroere; vide etiam Bremii adnot.) Tamen, id quod Marklandus coniecit, σe ex praecedentibus et subsequentibus literis natum esse, cum per se veritatis specie non careat, tum hac, quae in omnibus scholiis invenitur, adnotatione videtur confirmari: 10 d 9 3,4.T“ O0 10 Sdoezre duyrxxr6O. Qua non illud diei potest, pronomen d,μ“ ad pronomen personale sec. personae, quod con- tineatur verbo edoeze, referendum, cum, quotiescunque pronom. uνμέμκς adhibetur, ber se intellegatur, eo Athenienses appellari. Seduitur, ut scholiasta verbis sν d⁵ primas vocum sententiam interiectam( m„⁴ο§ 2̈ 1τιις) excipientium, quibus sententia primaria(&doere zrl.) continuatur, denotet, hac ratione, ne quis putet verbo 7roosετοσνπμσασιο primariam sententiam iam absolutam, quaeque sequantur, omnia inter se coniungenda esse; dore igitur ab Aeschine non scriptum censco.

Ady. Tim. cap. 52,§. 128. Librorum scriptura haec est: ꝛcl our erceοyε᷑ 8s: ral 00 Tedadνμένον ν 5 16„, 09 edonders 2α τν‿ ιν m*⁷π⁴μ⁴μιέοινννκαάχ oνς TOoy6νοε oru ⁴ς ⅞sod usyoτmĩmßeo dueνοι ννᷣσι‿³. Ad haec Frankius in edit. praef.

*) Conf. etiam Scheibii observv. in oratores Atticos Hal. Sax. 1836, p. 29 sq.