1

14

2⁰ uτεεσν αεϑές˙σαι,— du‿ναρeοοειν μωQ—⁵—οαet. Vortendum igitur censeo:„War dieſer Zeitpunkt nicht beſſer als jener? Und doch brachten damals ꝛc.“*)

Cap. 42,§. 147: G-ν ⁴ινσν 0ν, 43 In6ο‿νενεε, zœοντ 6r4dο en' 21, sy d' de ⁴ις εmτια⁴σν εαά dενααας ⁸ε ννασωσπω De particulis 1εν°d in tribus enuntiatis continuis ter repetitis, etsi nescio an etiam adversus libros hoc 1000 eum Frankio aliisque sint delendae, sive cum codem et editoribus Turicensibus pro od:„do reponas, sive nihil, ut Bekkerus et Dindorfius, tamen ut decernam mihi non sumo.— Alio etiam haec sen- tentia laborat vitio, quod continetur verbis ς ε&πιαιααdεεινν Sic enim in libris manu- scriptis legitur, quos Wolfius et Muellerus, Bekkerus, Benselerus sequuntur, ita tamen, ut diversa inter se ratione interpretentur. Primi enim duo latine convertunt:„ego vero, ut educatus sim, vere exponam(partic.„al plane neglecta). Similiter Benselerus(ich will aber auch ſchlecht und recht erzählen, wie ich erzogen worden bin), nisi quod et particulam al a verbo diνας seiunctam ad verba dsς εκeμαιεν˙σν refert, quod valde dubito num fieri possit, et particula ³ cum accentu vult efferri. Bekkerus autem, qui in edit. tom. V, Corrig. p. 698 ad αας adnotat:„Frustra, nam ς ε&εααιαεσιν i. q. 71ε&ιαε ννμμιεέμννασ*ςσ,„* interpretari videtur: ut educatus, e eruditus sum, h. e. erudite. Alii, ut Reiskius, Schultz. quoque, cum Marklando inter 609 8mα⁶εμινι φ intexerunt„αƷς, quod cum α—ιαάlουι coniungunt. Bremius asterisco deesse vocabulum ille quidem statuit, sed hic quoque, ut Reiskius, αανςσ vel dolc vel aliud synonymum addi posse e et in translatione Germanica haec habet:„ich aber werde auseinanderſetzen, wie(gut und) rechtlich ich erzogen worden.“ Contra Frankius in praefatione edit. Aesch.:„Latet,“ inquit,„adhuc vitium.“ Cui assentior. Proditionis enim insimulationem refutaturus orator§. 146 contenderat necesse esse, si ipse patriam prodidisset, hominem se esse ferum atque impium aliisque vitiis iam ante illud tempus contaminatum.(Quod tamen longe aliter se habere. Nam vitam quidem suam et quotidianam consuetudinem(honestas scil.) cives omnes cognitas habere, res vero plurimis ignotas plerasque sibi dedecori non esse nunc sese demonstra- turum. Quas autem has res vulgo minus perspectas intellegat, cum ipse Aeschines signi- ficat verbis νν eld οε ας Ʒιμααο απωαάαρ̈ασααα ννκας,% OkOœο*Qκααπαασνιναα iς Maxsdoνlxy 6nνςσενοσααα— quae enim alia a se, cum legatus in Macedoniam iret, pignora relicta dixerit, quam patrem, liberos, fratres, propinquos, non video— tum ex iis colligitur, quae porro exponit. Atqui§§. 147— 152 educationem suam et disciplinam ne uno quidem verbo tangit, sed totum, quo ortus sit, genus et cognatos affinesque deinceps nulla macula adspersos esse ostendit. Itaque luce clarius est, vv. σρ εmραιαειάνν hoc loco minime quadrare: nisi forte cum Bekkero eandem sententiam subicias, quam adverbium xεεα deviueονε habet, quod dubito an fere nulli probetur. Imo quae antecedit sententia: ο » 00„ 1ℳ0r 42) enldo enν Ʒναέ, h. e. idem fere quod apud Platonem Apol. 20, 3: (Geðdert τε ααά) en ν ϑυαιεοαμνꝙƷꝶν ευm(A4„⁸³), postulat, ut sequatur: zego autem vera dicam“ vel simile quid. Nec mihi dubium est, quin auctor scripserit: 6ςα ε&mπιιν α|ς⁷τν νεα *⁴α dιιαοςι εεννννσωοωσααα Particulam e puto, ut saepe, paene supervacaneam esse nec

*) Quamquam haec scripta sivi prelum subire, tamen libenter fateor, nunc postquam Rohdewaldi de hoc loco orationis quaestionem diligentissimam iterum ac saepius legi, mihi Frankii et Schultzii inter- pretationes ac coniecturas illa valde videri labefactatas esse. V. Progr. Burgsteinfurt. 1867, p. 16 sqq.

**) sc. quae ad gentem meam pertinent.