Aufsatz 
Explicationes et emendationes Aeschineae / Hillebrand
Entstehung
Einzelbild herunterladen

13

urbium Boeotiarum omnium). Denique ne verba&x½α οσ μμεεοσι quidem nec a Bremio nec a Benselero recte intellecta sunt. Neque enim quos noseifrigere Feinde(Brem.), neque quosgrößere Feinde(Bens.), h. e. inimiciores vocamus, Graece sic appellantur, sed eεlεoveg 6x 9d sunt inimici maiores h. e. potentiores, quod iam H. Wolfius vidit. Nescio, an restet, ut addam, quomodo Germanicam Benseleri tralationem loci mutandam ego existimem. Verto sic fere:Wirſt du aber, ob du gleich mit Heeresmacht die Sache beendigt, die Thebaner in ihren Frevelthaten beſtärken, ſo haſt du auf der einen Seite von deinen Schützlingen keinen Dank zu erwarten, auf der andern Seite wirſt du denjenigen, die du im Stiche läſſeſt, Unrecht thun, und du wirſt ſo dort mächtigere Feinde, aber keine Freunde haben.

Cap. 39,§. 139: 03 nO1 ra³2cν 00²0g 6*.10⁶⁹ Sxelvoν, y di ee-- dνανο⁶υeντꝙναάε‿ deνμ ρσ̈eννονν soεναυemνα‿ꝓασν εν εανν dοαν⁴εφω xαυ. Huie toti loco, postquam Hamakerus(Mnem. VII, p. 469 sq.) in co, quod praecedit, enuntiato particulam y in h codice(postea etiam in v. et Flor. repertum est) interpositam restituendam vidit et odre ante vv. 1αασυνο bLalæizou ab editoribus receptum est, Schultzius et prae- cipue Frankius, vir clarissimus, his ultimis temporibus demum fncem attulerunt.*) Et Frankius quidem, cum intellegeret, Exενο τ⁶ ν*¹O0», 2)oxe eιeνſĩfꝙ οqmð⅜8s)19voc non posse diversum esse ab co, quo 7pεέηαόα̈νν 2* μα Dureis(Lectt. Aesch. p. 475), in literis ad Schultzium datis(v. Schultz. I. c. p. 511) vv. 8v non ad exelον, sed ad 0210G 09*⁴α.νσ õstatuit esse referendum.Die zweite Zeit, inquit,(Philipps Aufforderung zum Zuzug, nach dem 16. Skirophorion) liegt der dritten(27. Skirophorion) nahe genug, daß Aeſchines ſich erlauben konnte, beide wie eine und dieſelbe zu betrachten(ſeine Geſandt⸗ ſchaft fällt in beide Zeiten), und der Gedanke gewinnt offenbar durch dieſe Beziehung. Quae interpretatio, ut illic Schultzio, sic nobis quoque probatur. Sed si de relatione pro- nominis relativi est constitutum, restat, ut, ad quid pronomen demonstrativum 0brog re- spiciat, quaeri possit. Ut enim nunc distinguitur commate post éæeενοον posito, fere nemo, nisi moneas, sv G non ad exενον refert. Quod ut prohibeatur, propono, ut post eveizν signo interrogationis distinguatur. Nec vero solae distinguendi notae aguntur, sed maiore illo post exεενον posito signo efficitur, ut odrος% νκαdo non ad sententiam secundäriam quae sequitur spectet, sed ad tempus, quod in praecedente enuntiato verbis uerα&mιιιαια- εeνο‿τ μἀεινoõmM0%MDl πιαον, 9rν νι*μμν*εα συνιμιιαναένευννναμεμν, Oerralν τα τυν ⁴uqοxdονν οœαmεν⁶ννν designatur. Itaque quae sententia incipit vv. ν, si C. G. Kruegeri divisionem sententiarum relativarum sequimur, in earum, quasRela⸗ tive Nebenſätze appellat(Gramm. gr.§. 54, 13, adnot. 1), numero habenda est et pronomen relativum putandum positum esse pro demonstrativo addita particula aliqua sententias connectente. Et particula quidem adversativa contineri pronomine videtur, quod quamquam rarius fit, tamen in hac i ipsa oratione duobus aliis locis praeter hunc invenitur. Cf.§. 65: 1)+ d8 uun 00119,να, εν àι †φφꝙι⁶mαmwM≅bdee inordrer dureuney, ubi Bekkeri emen- datione s» opus non erat et Schultz. iure ad librorum scripturam revertit, et§. 123: r 7ο ειιꝙ᷑ν εαε̈ν x* ο⁴m ευοει αοσειν αααον συνεασπση᷑σνƷ e ν επe, 2» d8

*) Cf. Frankii Lection. Aeschin. p. 474 sqq.; Schultzius in Annalibus societatis praecept. gymnas. Berolinens. 1862, p. 241 sqq. et p. 509 sqq.