12

mihi videntur hae esse:„Si tu,“ inquit,„quamvis non armis, sed suffragio potissimum et iudicio rem componi velim, tamen vi et armis uti cogitas, oro te, ut Amphictyones h. e. praecipue Thebanos cogas, urbes Bocotias dirutas, quae in Amphictyonibus fuerunt, restitui sinere; suppletis autem ad iustum numerum Amphictyonibus ut in concilio omnium de auctoribus huius belli, de iis ipsis, non de urbibus patriis eorum, qui occupando principio templo manus admoverint aut ut occuparetur suaserint, cognoscatur decernaturque.“ Hic igitur pergit Aeschines: el"' εeνεαρεε ⁴ϑω ντ‿⁴. Quid aliud orator post ea, quae nostra sen- tentia praemisit, volet dicere, nisi hoc:„Sin autem, quamquam exercitu rem eris executus h. e. ad finem perduxeris, tamen Thebanorum iniurias confirmabis, ab his quidem ipsis, quod ingrati sunt, gratiam non capies neque amici tibi erunt, sed inimici infestique, atque eo maiores et potentiores, quoniam cum exercitu terram ingressus nihil adversus eos ausus eris; quos autem deseres, cos iniuria afficies ideoque tibi amicos eos non fore per se intellegitur. Itaque et inimicos potentiores(quum praesertim facile fieri possit, ut Thebani cum civitatibus destitutis coniungantur), neque ullos amicos habebis(nec Thebanos nec ceteros).“ Non opus est autem, ad v. xo*et ante 2½. 00?g, id quod scholiastes facit, 107 OySaloig intellegere, qui quidem non soli inimici erunt, nam ceteros quoque dictum est infesto in eum animo fore.— Verbum Xo⁴σϑρά cum uno dativo iungi, ut„habendi“ notionem contineat, e locis his Xenophonteis apparet: Sympos. 2, 10: Kal oτιςσέινμφε, 1100G 00„, Sꝙ, ꝗbAxOœrεs, 00ν—νσιηννα⁴σσν od*l Gσσ Qμπααεε aνο⁵ιμηιν, d21⁴ IO Nα³⁸ τιν 00907, 0dε dè œ 1νονν Teyeusvuν a* 2⁵⁷ν 2-OGνε ka²eden, Cyrop. 3, 2, 4: lr„α 99⁴σαυινεν ITr9* 10⁰⁸ο Toleαluνs Gν‿ε,ννα dyadvνε, 1) ν— T.αιιμααα ν ⁴,μασνν ⁷‿ιιιν e‚ 1 dν 7 6 ¼₰⁵ος dοιυινεισι O⁷,αμςεο G 1018 11019; 4, 4, 7: 7100010» εν αο vνν α e quldeνιεο μάα οde uideiν roοντονs 10ο d„ 006' dν πσνππꝛ õXMpdrzoue(od„do 1νιρα mſάe dνππμοων dmπσνπντνενοιιμ αιισονς), nelra ds zal oοαοος έωντε πνιεσιν αχννμααες ε⁶ιτσm.

Ad singula transeamus. Benselerus ad verba erττσαεϑισιν duvdkuet adnotat:„Bremi: „„wenn dn mit Heeresmacht ausrückeſt.““ Das war aber jeden Falls beſchloſſen und nicht mehr zu ändern. Unſere Ueberſetzung folgt daher der Erklärung des Scholiaſten.“ At cum vertit:„Wirſt du aber mit deiner Macht weiter gehen und die Thebaner in ihren Unthaten beſtärken ac.“, num sic scholiastas sequitur, haec scribentes:„αερεμεμα⁴όι bdoν εν πιμοαmς 2190„ 100 2„ονει et:„Oloν εεκσαοννιοοκςασς εmτπειεενειν αο dεꝓνουαυσααιντ επ νπκιοας νος 19ety?“ Imo dicere mihi videntur, in verbo erestoxeodaio inesse notionem ad finem perducendi aliquid, hoc loco rem sive bellum, vel si„terram“ intellegas, notionem ex- pugnandi(cf. nostrum: mit Etwas fertig werden).— Porro d Oyglueν ddtαιμαᷣa scholia referunt ad ea, quae Thebani in Phocensibus et in templo Delphico peccaverint. At cum in hac tota orationis parte Aeschin. de urbibus Boecotiis restituendis dixerit— quod idem, ut hae urbes instaurarentur, iam§. 103 sqq. in privato legatorum concilio quam maxime agendum se exposuisse narravit*)—: his quoque verbis nihil aliud significare videtur, quam iniurias a Thebanis Platacensibus et Thespiensibus illatas. Non igitur sententiae proxime praecedenti: auτοςσ τωςσ ναεονοννσασαeς(ulouy dixng zuxery)... dgx„uous slwat sententiam conditionalem et d' eneε⁵e*αυ... ddtνεᷣαα oppositam esse censeo, sed illi genetivo absolute posito: du⁴⁵ερεέναιυηqτ m«uακντν⁶ινυπν(υντιν seil., in his

*) Cf. etiam§. 119.