11

sed in conversione Germanica, quam postea excudi iussit, nulla tamen adnotatione adiecta habet:„Als wir aber in Macedonien angelangt waren und den Philippus, der aus Thracien angekommen war, getroffen hatten, und wir zuſammengetreten waren, wurde der Beſchluß ꝛc.“

Cap. 28,§. 104. In legatorum consessu, quem Aeschines, antequam cum rege agerent füisse narrat, inprimis se ait ad illum decreti locum animos collegarum advertisse, quo iube- rentur, quidquid boni possent, id perficere. Hac parte mandati certo significari, ipsis agen- dum esse, ut Thebanorum insolentia compesceretur. Athenienses autem idcirco verbis minus definitis usos esse, ne, si Philippo non persuasissent, incommodum inde populo exoriretur, qui ita locum illum ad quodcunque aliud referre posset. Deinde pergit dicere: Sν ⁷αι d' dmπαονακυάeςGνυνενεεν ερι⁵⁷ςσαν diyv. Quod cum Benselerus vertat:„und(ſie haben) geglaubt, es ſei an uns, einen Verſuch damit zu machen,“ nescio prorsus, quomodo hanc sententiam verbis graforis contineri putet. Minimum pro verbo deiy verbum elycz ei erat ponendum, quamquam y&lαε εsev non solet significare:„est meum officium,“ sed„penes me est.* Neque Bremius locum recte interpretari vidcfune„(ſie haben) geglaubt, daß wir für uns Etwas verſuchen müſſen.“ Primum enim ita e α pro edeςσ&“ fu, urotg scriptum esset, deinde ne posse quidem valere id, quod vult Bremius, puto. Propius ad veritatem Wolfius(et Muellerus) accedere videtur, qui latine transfert:„nostro periculo rem ex- plorandam censuit.“ Cur Reiskium non secuti sunt viri docti, qni in indice editionis (translatio eius mihi praesto non est) dmπ³οαναυπ⁴⁶υνε⁶ειν εέν ταυι explicat:„periculum facere in aliquo“? Recte id quidem, ut ex locis his apparebit: Xenoph. Memor. 4, 2, 5: m&ἀςσοσσα εν ευeρ⁶εν ⁴αeνοναυ⁴εμννε⁴ιαιιν μααάφν˙έιειιν oιφν 1απιισιαιιꝛm) Xen. Anab. 5, 8, 15: S„ S4ασσ ⁵ ν εεοαν 1αμαν εα τονταον ναα—ον,*π ½⁸ 760½έ‿ιmꝛꝛ1910νοꝓννναχα αεεονια, Mauoy; Plat. Phileb. 21, a: oduxoννν Ʒν*ο⁸ τπꝙαιιαι³ιμεᷣ αα ⁵αάοxtoyres radrα.— Itaque enuntiatum, de quo quaeritur, sic erit interpretandum:„in nobis autem censebant periculum faciendum(mit vel an uns ſei ein Verſuch zu machen), scil. numquid regi Macedoniae per- suaderi posset, quod ex iis, quae praecesserunt:& 1⁶ Eι ττμαιε˙α5έωιασι, facile intellegitur.

Cap. 32,§. 117: 34 6me4900 ꝗuveiee 6 αόἀ⁴ς 1 Oyαουν adirinucra, 219“

60„ 1εαν⅓ Ʒππνε⁷ς, 00⸗ drroijuhet xdονι— 00 d' Syxcralel hets, ddενκνασεες, 0ναεέι§d‿ν 2Xog uelrodν, dad, od iloig.(Schultz.) Primum pauca de fine huius loci dicenda videntur. Librorum satis multorum eorumque non spernendorum lectione xouοεe&ν ϑ pro zOx*οευα νi ενϑονς ductus Lobeckius ad Phryn. pag. 715 correxit ddινν eumque omnes fere editores recentiores(Bekk., Dind., editt. Turicc., Frank., Muell.) secuti sunt.

Neque ego, si verba ll ou ꝙtlotg abessent, maxime hanc emendationem nego me com- probaturum esse. Nunc autem quid sibi volunt haec verba? Num quis poterat opinari, quos deseruisset, quosque iniuria affecisset, eos sibi amicos fore? An Philippus? Imo

vero fere ridicula talis adiunctio est nec, nisi deleas simul vv. dlν ◻⁴ονς, ullo modo altera illa mutatio fieri potest. Itaque optimo iure Schultzius ad pristinam lectionem

revertit, qua scholiastas quoque usos esse ex eo, quod ad vv. xO*νασαιι§'ι ενιο⁷ς adnoo-

taverunt:„r ¹à% α⁴ος constat.— Sed alia quoque nonnulla de interpretando hoc loco

habeo quae moneam. Aeschines enim in ea, quam coram rege se narrat(§. 113— 117)

habuisse oratione, praemissis paucis de Demosthenis calumnia, quam ille vocat, collegis

facta et de mandatis acceptis a populo copiosius, quae de expeditione ad Pylas, de sacris,

de Delphis, de Amphictyonibus verba fecerit, exponit, cuius partis sententiae principales

2*