9

judicibus coronaeque non posset probare, maluisse ne hoc quidem memorare, legationem omnino illi esse delatam? An Demostheni testanti, fratrem Aeschinis legatum creatum esse, fidem non habeamus? Schaeferus quidem ipse hoc facere non ausus est.*) Quae autem§. 95 orator dieit: roοσασνσακꝙννFνςοντοσ τον dεέμοωυν τος εε dονν οεαενag dœrrag, his ab ipso novam electionem non designari quisque videbit. Quid porro vir optimus ad ea, quae contendit, testimonia aut documenta qualiacunque non affert, ut Demosthenes? Seilicet non satis temporis ei est. De altera enim legatione est accusatus eaque ipsa potissimum criminatio diluenda. Itane vero? Num credis persuaderi nobis posse, o bone, te hanc occasionem adversario maxime inviso labeculam adspergendi, cum mentitum esse coargueres, praetermisisse? Quid ergo? quaeret fortasse quispiam, cur Demosthenes Aeschinem non etiam de tertia legatione in ius vocavit, quod, si ille potuisset, hic certo eum facturum fuisse§. 139 significat? Fateor equidem, ne!: mihi quidem de legatione illa omnia ita explorata certaque videri fuisse, ut, si quis Aeschinem esset accusaturus, id non frustra se facturum posset sperare.**) Quamquam variae possunt cogitari causae, quibus commotus Demosthenes actionem non instituerit, cum praesertim crimen, quod illi amplius triennio ante intulerat, etiamtum disceptatum non esset de altera legatione male gesta.

Utut autem haec sunt, propter eas, quas supra exposuimus causas, persuasum nobis est, non unum quidem, sed duo wρσmα de legatis mittendis facta esse, sed tamen Aeschinem iniussu populi hanc legationem cum ceteris suscepisse. Itaque Benseleri con- vertendi rationem falsam existimamus esse.

Cap. 26,§. 96: xcl rcurie vie meeoßedas ou ear»οeε Lov didõeros rd&⁴σαινασσ al⁴ nt u OeoSeiay iixere 1u enl rode doue, dneg e ne e e del drαοαοννσπασ Hie locus quomodo legendus sit, multum inter se discrepant editores, neque ego mihi sumo, ut de hac re decernam. Verum si Schultzii lectionem de verbo zcπενοοες optimorum librorum plurimos sequentis probatur, tamen Bremii eandem lectionem habentis interpretationem probare nullo modo possum. Sic enim convertit:„Und gegen dieſe Geſandtſchaft, für welche ich Rechenſchaft abzulegen bereit bin, erhebſt du keine Klage, ſondern gehſt zu der Geſandtſchaft für die Eide über.“ At non solum verba Srsie end ny osoSelæy Benselerum apparet rectius sic reddere:„nur gegen die(Geſandt⸗ ſchaft) zur Eidesabnahme biſt du aufgetreten“, ut saepe praepos.&n⁴* post v.*κμιν pro „adversus“ accipitur,***) sed praecipue verborum dε⁴deνκιυοο τdς euουναςι sententiam Bremius parum intellexit(Benselerus habet: œruydoeeg eamque ob rem aliter haec verba ac nos vertere debuit). Hoc enim ordine mihi omnia inter se iungenda videntur: od zαeπιισνοοει⁵ς uoν ϑ⁶ςσνστοο τας εοϑν⁴ νασςρ uνα εαι εποιεισεl,„non istius legationis rationes me refe- rentem accusas“ sive:„non istius legationis rationes refero a te accusatus,“ †) quae sententia iis, quae sequuntur: dlν ε ν οεαασεsαν mνννμα τν end ous dozoue fere postulatur.

*) 1. c. II, p. 262.

**) Fortasse postquam legatio infectis rebus revertit, cum legatos eos, quos initio delegerant, mittendos tamen ad Philippum et Amphictyones censerent, Aeschinis absentis, quamvis ipse interfuisse se contioni contendat(§. 95), ut aegroti rationem non habuerunt. Notum est enim, tum cunctam civitatem sollicitatam et perterritam se a legatis de pace missis destitutos esse intellexisse. Vide Schaef. I. c. II, p. 262 saq.

***) Cf. Plat. De rep. I: Gom*Ʒeo σεον νεν:„uas. †) De participio actionem primariam continente v. Matthiaei Gramm. mai.§. 557, 1 p. 1296(ed. III.). 2