8

summa, qua fieri posset, festinatione agerentur, hortabatur.*) Maxime igitur consentaneum est, cum Critobulos rogationem de rege Thracio ferret, oratorem dixisse:„De his rebus actum est; quod cupis, prius proferre debebas.“— Ad haec omnia accedit, quod in scholiis eadem, quam nos tuemur, interpretatio habetur, ubi legimus: 76y„do ποsνενννέυνννο 2x*νανι⁴. Itemque Schaeferus sensum huius loci reddit his verbis(I. c. II, p. 228): „denn das ſei in der früheren Volksverſammlung abgemacht.**)

Cap. 26,§. 94: Emexelrοας ⁶νi εμmαεν, d zdi 2n enl rod Auquzuroαe 108— Oεlαeκ εέεμοαοσσνεμννοο πμάααρειραμιςσ*ρσεεκνασα a Prοαᷣeμαάα ⁵ εμνν deε̈ννοσςσ, 1 ννυπσμμεεεενς. Bens, vertit:„du haſt aber auch die Behauptung verſucht, als hätte ich— und dann fälſchlicher Weiſe den Geſandten gemacht, und haſt den einen Theil des Decrets vorgeleſen, den andern aber weggelaſſen.“ Quod dicit:„ich hätte— fälſchlicher Weiſe den Geſandten gemacht,“ minime aptum mihi quidem videtur. Ad Demosthenis enim verba haec potissimum refe- renda sunt ea, quae sequuntur(F. L.§. 126): 2 ννπαGανταα⁶ι ιοος αάιν εέα⁶ς νeτοσ⁵*α 2dαννοο oO Su³is o0re duεεοο ετέιινοοινʃιόυνιι αιτον lε m0Gεου εκ³. Scribendum igitur erat:„ich hätte— unbefugter Weiſe den Geſandten gemacht.“ Sed hoc mittamus et vv. 10 εν αeʃμια, 20 6" uμεέοεςᷣ consideremus. Bens. igitur interpretatur: partem alteram decreti— alteram, exempla, ut videtur, sequens, qualia Kruegerus in Gramm. §. 50, 1, 7 affert. Fortasse autem hoc maxime inducebatur, quod νρασα singulari numero est positum. At si, quod idem Kruegerus§. 50, 1, 6 exemplum e Platone de- sumptum: yeraν uxi—)» voi» Sxeey,* s àroοαα deinde Platon. Phaedr. p. 255 C: ary)— 1 1ν ⅜& ⁴ν ⁵ε⁴νυο ν— dAmπ̈οοα; Soph. Trach. 547: ﳄαο*Ʒ 1i)» 1εν Ʒ‿ρμιυαασσσν τϊο⁶⁶σ,-n de divovdæy compares, singularis numerus non impedit, quominns duo decreta intellegamus. Duo autem facta esse decreta, recte ex iis, quae pla- nissime disertissimeque Demosthenes ait(F. Leg.§. 172): Sm— 1 1⁴εννννν*Qποειςσρει⁴αm dls ε ειοωνσσἀα̈νινπν 1 ε iς Qꝛ ‚ÿ1 collegit Schaeferus.***) Nisi quod virum doctissimum et Demosthenis alioquin studiosissimum Aeschini ab illo alterum plebiscitum consulto non allatum esse contendenti nimiam puto fidem tribuere. Quod enim Aesch.§. 139(1yy rolr=e— neoßeiy— S9 z» 0αες με 2ε̈eνέάν ⁴ς ou eεεεοτιονννι˙ες τ⁶ισe negat se non delectum fuisse legatum: quis hoc contendit? Nonne Demosth. de F. Leg. §. 121 sqq. diserte exponit, ad tertiam legationem Aeschinem quoque missum esse? Quod ei exprobrat, illud est, eum eiurato legati munere et fratre in locum eius suffecto, postea- quam res Phocensium iacere comperisset, velut si legatus esse non desisset, sine ullo cuiusquam mandato ad ceteros legatos se adiunxisse. Nec profecto quae Aeschines ad profligandam hanc criminationem profert, idonea sunt, quae adversarium redarguant. Quid enim de fratre pro se in legatione substituto f) ne unum quidem verbum facit? Imo ex- ponere de hac re pergit, quasi ipse tum plane non deposuerit legati munus, nisi quod§. 95 verba 1εςσmεεειν*νρός ος εε dον⁸σ οεευνιαε dnαercs ei excidunt, quibus invitus im- prudensque videtur concedere, alium quendam in vicem suam successisse. † †) Nonne existimare debemus, veritum eum, ne, quomodo frater munere suscepto privatus esset,

*) V. Schaef. 1. c. II, p. 183, 197, 231. **) V. nunc etiam Rohdewald. Progr. Burgsteinfurt. 1867, p. 9, adnot. 16.

**x) I. c. II, p. 263, adnot. 2.

†) Dem. de F. Leg.§. 124: d⁴eκ⁴eε aurod S,οοe doοςεν ονrot zat auros 21ειοοινπτπÆο. ††) v. Schaef. I. c. II, pag. 261 sq., adn. 2.

oöooͤoͤͤ