6

verbi umεοααetv, non passivo vis est proponendi aliquid populo, ut aut comprobet suffragio aut improbet, quod etiam ex scholio altero ad§. 84 pertinente:(&αιυνρ‿εειν— 48—) 7 unoßaaleir dge uανσσσ ταν ⁶νεοων plane elucet. Illud autem éæuooðro, quod restitu- endum puto, in&xuοον τ(uνπιρσ⁴ςφασαα], ut est in codice Coisliniano, latere quis non in- tellegat? Postquam per errorem erενꝓεe irrepsit, facile fieri potuit, ut et&xονοον cor- rigeretur et umε⁵ααo pro genere medio haberetur.

Cap. 22,§. 80: zoO dε, ꝗ9AS„αοι, d 1εeνν 1ετοέασαιας ϑεαοειεν εποει ν nαον, 11ꝙ» Snοεοσςειον, 1009 d Socrnyod 0 1d d⁴νιαιςσ, ν νονeντ. Reiskius huic loco Taylori, Wolfii conversionem vituperantis, adnotationem comprobans subiecit, qui in ea:„x⁴α⁴αςσ•ά,“ inquit,„non est tempus ipsum, sed si ita loqui permissum sit, flos temporis, bella opportunitas, pulchra et tempestiva occasio,“ et in Indice Graecitatis Aeschineae hunc locum allegans'εαοσεν Ʒεπτο—*ςσ ι⁴ sie interpretatur: rationem habere alicuius rei. Quam interpretationem a Bremio reiectam Benselerus denuo recepit convertitque:„Geſandte— müſſen auf die Zeitumſtände Rückſicht nehmen, in welche ihre Geſandtſchaft fällt, wie die Feld⸗ herren auf die Streitkräfte, die ſie unter ſich haben.“ At etiam si concedamus, id quod addubitamus, in verbo Secσ-i“ cum praeposit. os iuncto vim rationis habendae inesse, tamen propter tempus imperfectum vv.&mπαο⁴οσσεμιο, oUro haec interpretatio admitti non potest. Si quis enim dixit: Legatis ratio habenda est temporum, in quibus legationem adminis trant, ducibus copiarum, quibus praesunt, dicit aliquid, sin vero rationem ait habendam legato temporum, in quibus administrarit, nescio, quid sit. Profecto enim dum munere funguntur et legatus et dux, debent tempora copiasque respicere, non postea quam functi sunt. Quod Benselerus ipse sentiebat, cum pro imperfectis in sententiis secundariis praesentia tempora(die Geſandtſchaft fällt,— unter ſich haben) adhibebat.— Praeterea si verbo d'eεοεν zzk vel z¹ notionem, quam habet,*) v. Germanici„beurtheilen“ subicimus, sententia verborum optima efficitur. Aeschines enim adversarii exprobrationem, quod sibi non constiterit, quoniam Arcadas adversum Philippum incitarit, deinde turpem cum eo faciendam pacem commendaverit, impugnans:„In bello,“ inquit,„omnes Graecos contra Macedonem ut arma consociarent adhortatus sum; quod cum frustra me conari intellexissem, rebus nostris admodum afflictis pacem suasi, quam ego quidem multo honestiorem bello esse contendo. In hoc igitur me fateor mihi non constitisse, sed tamen recte fecisse sum putandus. Legati enim ducibus comparari possunt. Utrosque autem oportet(Germanice „man ſollte“, ut recte Bremius habet) non ex solo eventu aestimari, sed illos ex condicione civitatis, a qua missi, hos ex copiarum magnitudine, quibus praefecti erant. Quod ita non usu venit;**) nam qui victoriam deportarunt, sive magnis sive parvis copiis, honorantur***), qui contra legati pacem renuntiarunt, sive aequa sive iniqua pro statu rerum est, ab iis ratio reposcitur. Quodsi hoc manebit, efficietis, ut nulla unquam bella vel humaniter

*) Cf. Aeschin. I,§. 93: Seccetre r6 τοπeϑα μ έν ον aodνros, d17“ ν ν π⁴ďςσςσιαυηνιεοο Tονov. III,§. 168: 6uεεςα ν dyrieyres rdrεο τοντωꝛ⁵•⁸ενυοναατ* ατον, ενεςοων τον Gyνον, d' noregow rou Hioν st,. Isaei I,§. 13: 2εrοο το ϑεοσεινρ o Tiy droiαe ν zodror ν„ον μα‿ον r aur Jα.mά άνν. **) Haec sententia verbo zoi mihi contineri videtur, et in enunciato zæt„do z3s elzoνα rl. primum xat respondere alteri zat, quod est ante zds rοεοda«, ydo autem convertendum esse„nämlich.“

***) Fortasse Chareta significat, qui cum maximis pecuniis consumptis(§. 71 sq.) paulum profecisset, tamen a Demosthene laudabatur. V. Schaef. I. c. II, p. 49, 72, 127.