.——

10 T» Enre**ο. Quam librorum lectionem retineri non posse, quisque videt. Sed ne id quidem, quod Frankius suadet, mihi probatur. Apparet enim, quam Aeschines refert orationem, cam duabus potissimum constare partibus. Ac priore quidem exponit ut benevolentiam et beneficia, quibus Athenienses reges Macedonum, et Amyntam et Philippum filium eius, affecerint, ita malam gratiam, quam Ptolemaeus, Perdikkas, ipse Philippus retulerint. Deinde altera parte(7ον ᷣ☛ιεν εοdν u.§. 31) argumenta componit, quibus cives suos Amphipolim iure sibi vindicare existimet. Hie autem, quae in antiquis quidem fabulis posita argumenta attulerit, ea ait nunc per eompendium sibi videri repe- tenda(vvvt d' T0οꝶmα ³ Gννεενμμννειινντουσςσ ⁷⁶ωνοοτο, et vere satis habet, paucissimis verbis ea significasse. Inde non video, quid aliud sequi possit, quam aut:„quae contra res ipsorum aetate factae argumento sibi fuerint, has se esse expositurum,“ aut:„bas exponendas se censere.“ lam enim sese ostendisse narrat, Atheniensibus patrem Philippi Amyntam cum sociis Graecis Amphipolim expugnare decrevisse et Philippum oppidum illud non bello cum Atheniensibus gesto his eripuisse, quorum esset, sed summum Amphipolitanis, qui sui iuris non essent. Itaque aut Wolfii emendatio 100 1 2r1⁴νννι νϑνοπνασ probanda erit, aut, id quod ad librorum scripturam propius accedere videtur, rυeτν ε1πτιναινασιsc. d scribendum. Nam diphthongum t et vocalem a, inter se saepe vix distinguendas, simillime scriptas occurrere atque dν, Bastius in commentat. palaeograph. Schaeferi editioni Greg. Corinth. adiecta docuit p. 715. Fieri igitur facillime potuit, ut, cum syllaba ν—“ sen- tentia, quae sequitur, incipit: Iuεακιεααε⁴ες— his posita videretur, illo i omisso eειικκα quod relinquebatur, pro Srενιετν legeretur.(Qua ex re fortasse causa repetenda est, quod in codd. e k l's praepos. els ante Gυ⁸ειιέανας(‿) invenitur.— Quod vero ad Frankii œꝭ το⁶ν εμmαιαμά̈ι⁵σννOattinet: hoc ante omnia tenendum, tota altera orationis parte, ut supra diximus, de iure narrari actum esse, quo Athenienses contendant Amphi- polim in sua potestate esse. Aeschines autem, cum sive propter temporis angustias sive aliis de causis, quas potissimum rationes coram Philippo a se allatas populo exponeret, deliberaret, fabulosis illis narratiunculis neglectis praecipue signa historiea elegisse, profecto mirandum non est. Quid fabulis probari hoc loco potest? An populus Atheniensium etiam tum lis tantum tribuisse putandus sit, ut hanc ob causam primo loco orator collocaverit? Imo ca ipsa causa praetermittendi videtur esse, quod plurimos popularium talibus rebus vim nullam tribuere confidebat. Si verum hoc est, a re nullius vel parvi momenti, quam leviter tetigit tantum, ad multo graviores transiens, certo his verbis: xc odεo en 2νν ν uti non potuit, quae eius sunt, qui res iam narrandas esse leviores quasdam ac memoratu non digniores quam antea narratas arbitrabatur. Ego igitur omnibus perpensis malim legi: 1νeτ 8ðqꝙJN$᷑⁰²à½ννσνονπα.

Cap. 11,§. 40: Or¹ε ⁴έννεdν*ν„ν˙νi α έοικmQ— N⁷6 20 ααοννέ̈ν πᷣemι⁷ 20 .⁵⁴ιμ⁴ιοον τ ιανοοα GJuεαᷣeτα, ode deuν ετποεοονοι»νν dν εεννκνννQπν 1ντ 1.,⁴⁴αιρ ris diπααςσνη dαχάοννσεασς 1 ⁴⁴αςονννα Benselerus convertit hunc locum:„Noch wußte ich damals nicht, was für ein tückiſcher Kobold— er ſei; jetzt, wo er mir ſelbſt ſeine ganze Bösartigleit entſchleiert hat, weiß ich's nur zu wohl.“ Articulum igitur in 6*ερκσ G 10 veοννέενον πασάάνιιηνν—*ẽ— ‿εμοεον videtur deiινενυας positum arbitrari(proprie: iste 60ναα τ³. quidnam, cuiusmodi, quod genus esset), non, ut Wolfius, Bremius, Muellerus generatim; itemque in zĩ dmdoοm νανσνεsας. Falso mea sententia. Primum enim quod Demosthenem*dονονπα ipse appellaret, quodam modo repugnaret sententiae:„quid