2

Hoc addo, animadversiones meas Schultzii editioni Aeschinis(Lips. 1865) et conversioni in linguam germanicam novissimae, orationum saltem primae et secundae, quas hic tractabimus, Benseleri(Lips. 1855— 1860) esse applicatas, ut in universum quidem, quod ad textum attinet, cum illo, de verborum autem sententia cum hoc viderer consentire, ita tamen, ut deprecer, ne putes censuram me horum librorum voluisse scribere. Non ita pauca enim sunt, de quibus hoc loco tacui, sed quae in censura pertractanda esse existimem.*) Iam ad rem transeamus et primum quidem orationem de legatione male gesta habitam, deinde Timarcheam aggrediamur.

De F. L. cap. 6,§. 19. Titulum Schultzius hunc habet: Wygiohαœτσ,&xναμαρᷣuia, uœor volaz. Item editores Turicenses, Frankius, Benselerus. Libri e, g, h dꝙρoμuœα, quod Marklandus conjecit, plane omittunt, ceteri Vνραασραα praebent; pro exαoic in a d Fp Vat. Laur. Flor. habetur éxεμμαρνννο⁵α, in m*ναααρενος, in v x αeονolas, in ikl's lαeονοσ⁵α, μαάαορννρα⁵ tertio loco Reiskius primus de coniectura addidit.— Videamus, quae praecedant. Ex verbis(§. 19): 2* 2³⁴ειισσ dsui, z 72 OadorxOdνονς erαοοσ zal rle d rde dοοσες oνειο⁶νμν ⁵ἀ‿οαωάᷣ ideνν dοεννυασαάι τον dνεαοων elucet, Aeschinem ostendere voluisse, Demosthenem ipsum olim amicum Philocratis, quem nunc secum accu- saret, et Aristodemi histrionis, alterius hominis Philippi studiosi(cf.§. 15: da ν△ν„νασσι α φO‿μνκοσπσlαeνᷣ ri 1e*ο) fuisse. Hoc ut probet, primum populiscitis utitur. Illud quidem avνννσσνᷣα Philocratis Hagnusi, quo statutum erat eelnc uναmνν ονu u 06G 61 5,ανμειι vνμο sOrns, et de quo Philocrates a Lycino aliisque erat accusatus, a Demosthene defensus, recitatum non esse, cum ex eo concludo, quod ipso decreto vix quidquam de defensione Demosthenis continebatur, tum ex verbis his Aeschinis(S. 14): 2α mτα' uuμες dmπααννες 1e, e quibus effici videtur posse, oratorem recitatu non opus esse existimasse. At de tribus praeterea decretis orator mentionem fecit, quorum primum est, quo Philocrate et Demosthene intercedentibus Aristodemus de Iatrocle et Eucrato ex custodia emittendis ad Philippum regem missus est; alterum, quo Demosthenes Aristodemum reversum corona ornandum esse censuit, tertium Philocratis, ut decem legati ad regem Macedoniae de pace mitterentur. Quo in numero et Demosthenes et Aeschines et Philo- crates erat, Demosth. quidem ab Philoerate commendatus. Quae commendatio, quum in decreto ipso videatur memorata esse, statuendum erit, haec tria ροναμαα Aeschinem legi iussisse et, ut supra: 1α⁴☚ ⁵μ⁴ό 16 ꝙρoεᷣα, ita in titulo cum Marklando legendum: Uryplouœσα. 4

De lectione exναμαςνυοα, αάσσισνοæσaliter sentio. Secundum Harpocrationem νκιόα-- ruõla dεααροε νν⁵ ανινννοας, rα ι νν ⁴μάωααμιμνοεα τμυ τπαρντιννν sl“ 2, 48 Sxα⁵☛σ ν⁵α

*) Ut hosce quoque Benseleri errores nimiae scribendi festinationi tribuendos, quos equidem miror virum doctissimum admisisse: De F. Leg. cap. 1,§. 4: 69 5ιmν τα ππαςωοονν⁴αν ste purate, eueᷣα adν τν„υνπ Odurtav œryyGe uν, quae Benselerus Germanice reddit:„als er mir ſchnöde Behandlung und weintrunkenen Uebermuth gegen ein freigeborenes Weib und den olynthiſchen Volksſtamm vorwarf;“ cap. 11,§. 38: Toœοςα ¶⁴— αρεααιον,„und er dürfte— übergangen haben;“ adv. Tim. cap. 41,§. 100: ν 16 α·μ16y„,„in der Rede ſelbſt;“ cap. 67, 164: eycro ααε⁴ςρ— dnte auroũ,„es trete— für ihn auf und ſpreche;“ cap. 71,§. 173: zaremayy ddera— nMαε*εακό τ—†σtexmνσvνν de,„er werde— zur Ermu⸗ thigung zur Seite ſtehen;“ cap. 75,§. 185: Ij εν— duagravouon,„Einem, der ſich— vergeht.“