— 2— functio, in eujus membris f., unus tantum variabilis factor appareat, quam functionem potentiarum

2-**. 2] summam appellamus,(summa igitur: † 1+ 4‧† x. 1) per: S[. n Pn,= n— 1

2. duo variabiles factores appareant, summa igitur:

cco o ce c* *¶+ Xo. † o Xs+ 4†.. co c co a

+ x, x+ X+ X.. †+†...+„

, H c co. sl Clo 91 4+ x. x,+ x+† 4. 4+ X*, per:—. +...... a+a=b+ b.= n— 1 . a⸗= b c, H. co c ae. a,.

4.1+ X. 1X+† X. 1X.++. x.—

a&,, 3. tres variabiles factores appareant, per: S.,. T significetur. a†a.=b b.=c†c.=n— 1 a= b=c Ilacc quidem signandi ratio rem accurate definit, sed eadem, si membra functionum majore numero factorum variabilium consistunt, maxime in aequationibus restringentibus nimiam signo- rum copiam affert. Cui incommodo at occurrerem, in his, quae sequuntur, signa excogitavi

ex analogia facta, qualia in factoriellis, quas dicunt, et facultatibus usurpantur.

Ut enim factoriella: a(a+† d)(a+ 2 d)..(a+(n— 1) d) designatur per: a*l“*, facultas:

1. 2. 3... m perim! sive per: 1“! sive per: me—!, ita productum ex forma

a. 5a X, X Xxe significandum censeo per: rG) n a= b=c n †n.=n— 1 a+al= b+ b=ccl=n 1 a+ a= 2 G&α G...5a summam igitur: sSG Xb Xc) per: Sen le() en a= b=c a+ a.= 2

a † a. b 4. be, c cn.- 1 n †m=n— 1

Restringentes vero aequationes a- bec sive signum n, quod iis substitui, omitti potest. Nam membra, in quibusen bis aut saepius idem signiſicaret, iis functionibus adnumerari necesse

esset, quarum membra minorem factorem numerum continerent.

Ut litera S summa designari solet, ita litera P productum designari posse existimavi; neque

tamen hoc signum necessarium esse contenderim; sed, nonnisi ad augendam perspieuitatem