— 28—
Sacra diesque canam et cognomina prisca locorum,
erleidet durch das unerbittliche fatum in der zweiten eine Einschränkung:
Nam tibi victrices quascunque labore parasti Eludet palmas una puella tuas.
II(L. III) 24, 45 u. 46. Die Handschriften bieten:
Jam tibi Jasonia nota est Medea carina, Et modo servato sola relicta viro.
Dass diese Schreibung fehlerhaft ist, ist keine Frage Die Verbesserungsversuche von Lachmann und Koch hat Rossberg„Lucubrationes“ p. 17 mit Recht für unannehm- bar erklärt. Bährens ändert zu viel und lenkt im ersten Verse von dem Hauptgedanken ab. Anstössig ist nur in beiden Versen der Anfang; iam(nicht temporal) und et scheinen ungeschickt an die Stelle des unleserlich ge- wordenen Wortes gesetzt zu sein. Ich lese:
Non tibi Jasonia nota est Medea carina, Heul! modo servato sola relicta viro?
Jasonia carina hängt von nota ab(bekannt durch die Argosage). Ohne Grund nimmt Otto„De fab. Propert.“ I. p. 51 an, die Worte sola relicta passten nur auf Ariadne und darum sei die Stelle als gefälscht anzusehen. Denn Medea, welche III, 14, 11 als eiecta bezeichnet wird, kann dennoch auch als Verlassene bezeichnet werden.
II, 25(L. III, 18), v. 2. Die den besten Handschriften entnommene Lesart:
Excludit quoniam sors mea saepe veni!
giebt einen zu matten Ausdruck für die Situation des Dichters: er ist durch einen glücklicheren Nebenbuhler verdrängt, saepe ist störend, nur das schlichte veni ent- spricht. Es dürfte deshalb das von Sandstroem vorge- schlagene saeva, auf sors bezogen, aufzunehmen sein.


